wehrmacht ın
blitzkrieg i kadar etkili olmasa da zamanında çok canlar yakmış bir savaş taktiği.
benim kafamı kurcalayan kısmı bu taktiği düşman ordularının uzun bir süre sürekli olarak yemesidir. diyelim prusya bu taktiğin kurbanı olup yenildi, avusturya nın bundan haberi olmuyo mu? ya da aynı ülke aynı taktikle birden fazla kez nasıl yeniliyor?
burada orta okulda silah zoruyla okutulan sofi nin dünyası, şeker portakalı gibi kitaplar sayesinde temelini oluşturduğum psikoloji bilgimi devreye sokmak zorunda kalıyorum. olay kesinlikle psikolojikti. bu taktiği yemiş bir ülke bile, ikinci kez aynısını gördüğünde "ulan bu sefer kesin sikerttik, baksana çok gerçekçi kaçıyolar, kaçmayın lan" diyor ve komutanları "durun amına koyım, gitmeyin demedim mi en başında" dese bile yüksek adrenalin ve zafere bir adım kalmış olması hissi, askerlere başına buyruk olma isteği veriyor.
komutan demişken
napolyon un bir eli neden sürekli gömleğinin içinde?