hiç olayım derken meğer hep olmuşum  

nev in dem eserinden bir cümle. dinlerken önce dinlediğiniz onca parça arasından sıyrılıyor bu eser. sonra eserin içinde geçen bu cümle çakıyor beyninizde. belki abartıdır, ama hayatı bu cümleyle özetliyebileceğinizi düşünmeye başlıyorsunuz.
zaten hiçlik ile heplik arasında ne fark vardır ki.

aşıklık bir hiçlik uğraşıdır. sevdiğinin varlığında fani olma meselesi. nev'in, tasavvufi öğretiler ışığında yazdığını düşündüğüm bir şarkıdır bu zira. kendi varlığını unutma davası...

oysa, bazen aşk öyle bir hale gelir ki, ego tavan yapar, sevgilinin varlığı ikincil bir ilüzyon haline gelir. karşı tarafı, sadece sizi sevdiği için seversiniz. ve karşı tarafın sevgisi bittiğinde, yahut azaldığında huysuzluk çıkarırsınız.

işte sanırım bu hislerle söylenmiş bir sözdür bu. çünkü bir başka satırında şarkının: "sen olayım derken meğer ben olmuşum" der şair...