hiç gelmeyecek birisini özlemek  

ömür törpüsü, yaşam rendesi.

kabulenememişliğin getirdiği özlemdir. içini yakar yokluğu, özlem kor gibi yakar yüreğini.

fena koyar. melankoli başlangıcıdır. gunesin dogacagını bildiginiz gibi onun gelmeyecegini bilirsiniz özlersiniz kovuşamayacagınızı bildiginiz halde aglamak istersiniz ama olmaz içinize gömersiniz göz yaşlarınızı.

duygular ile beynin arasında kısa devre oluşması.

içki masalarında ayyuka çıkan, sabahleyin yine dinen ama insanın içinden hiç çıkmayan acıdır.

divan şairlerinin en güzel şiir yazma metodur.

amaçsızca özlemek, aslolan özlenilenin kendisi değil hissedilen duygudur

yarım kalan şarap kadehini gözyaşlarıyla doldurmaktır.

kumların kızgınlığının ayakları yakması gibidir. ateş yüreğinin tamamını kapladığı anda özlem bütün ruhunu sarar. sancılı bir hastanın morfin için yalvarması gibi özlediğinize ağlarsınız ve yalvarırsınız. ama o hiç gelmeyecektir.

özlemenin hiç azalmadan, ömür boyu süreceğinin göstergesidir.

hiç gelmeyecek olsa bile belki de o kişiyi özlemek yine de güzeldir.

(bkz: yalnızlık)

(bkz: ağıt)

kronik yalnızlıktır,bok gibi birşeydir.

hayatın her döneminde hissedilen bir acıdır. geçmişe dönük, yarım yaşanır hayat, eğer gelmeyecek kişi anne ise. söylenememiş sözler kalır ağızda, yaşanamamış zamanlar ama en acısıdır, yürekte hissedilen boşluk. herşey değişirken zaman içinde, siz keşkelere takılı yaşanırsınız, acabaların gölgesi üzerinizde. hissedilmesin diye yaşanılan yanlızlık, ya gömülürsünüz dört duvar içine, ya boş kalabalıklarda geçirirsiniz ömrünüzü. sonra kıskançlık başlar içten içe, sizden 4 yaş büyük ablayı kıskanırsınız mesela, sizin yaşayamadığınız 4 yılı yaşadı diye, zaten bu yüzdendir, başınızı çevirisiniz, gördüğünüz her anneli kıza. tanrı ya kızarsınız bazen, bazen de o haddiniz olmayan nedenli sorularınız için af dilersiniz. zamanlar, zamanlar, zamanlar geçer, özlemeye bile alışırsınız, artık dokunmaz sanırsınız size hiç gelmeyecek olması. ta ki bir gün kapıdan girince farkında bile olmadan bağırırsınız anne diye, cevap gelmeyince anlarsınız aslında hiç alışılmadığınızı. yeniden içinizi kemirir özlem, çöküp olduğunuz yere, hiç bitmeyecek gözyaşları akıtırsınız.

dönüşü olmayan bir uzaklığa göçmüşse giden, bu zorunlu ayrılığın acısı daimi olacaktır yürekte. ve özlem umutsuzlukla kanayan bir yaraya dönüşecektir. umutsuzca umarak, özlenmekten vazgeçilemeyecektir.

sanırım romantistlikle bi ilgisi olmasa gerek. geçici yokluğunda bile varlığını aratacak birinin terk-i diyarı aratır tabi ki eski günleri. ama aradığınla kalırsın.

gidenin gelmeyecğini bilmek, bilmekle bunu sindirmek arasındaki binlerce farktan sadece birtanesidir gideni özlemek, dönmeyeceğini bilerek özlemek, özlediğini bilmeyeceğini bildiğin halde özlemek. vazgeçmek zorunda olduğunuz bir çocuk masalından elinizde kalan son duygudur belki de özlem, o yuzden en çok da özlemekten alıkoyamazsınız kendinizi. bu kadar çok özlemi içinize sığdaramayacağınız bildiğiniz zamanlarda gözleriniz dolup dolup dururken, büyüdüm ben artık bir masalın ardından ağlamıycam diye kendinizi inandırmaya çabalarsınız, nafiledir her şey nafiledir. ve yahya kemal tam da bu durum için yazmıştır bu şiiri zannımca*

dünyâda sevilmiş ve seven nâfile bekler;
bilmez ki giden sevgililer dönmiyecekler.
bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.

özleniyor ise gelecektir bir gün elbet dedirten cümle.

(bkz: hiç umudu yitirmemek)

verilen sözlerin anlamını yitirdiği durumdur. insan kafasından atmaya çalışır, fakat an gelir flashback hesaabı vurur adamı. hep orada kalır.

ruhun bedenle bütünleştiği ufuk çizgisini seyre dalmaktır...kalp gözünü yorar bu seyir..

ömründen ömür alır insanın!!rüyanda görürsün özlenen kişiyi,senin için imkansız olanı!kalkıp deli gibi ağlarsın ama yapabileceğin başka bişey yoktur arayamazsın özlediğini gidemezsin ona.belki bi gün tekrar gelirse diye hayaller kurarsın sende inanmazsın hayallerinin gerçek olacağına ama deli gibi istersin!!bi kere olsun göreyim diye dua edersin!!!

çok zordur beklemek ki beklenen gelmicekse daha da zordur.ama insanız,unutabilen varlıklarız..bi süre sonra bekleneni de unuturuz. zaten başka türlü hayat geçmez.

çeşitli sancılanmalara yol açan, sanrılar görmenize neden olan eylemdir.. -ben en çok seni istedim, ben en çok ama en çok seni özledim.. gelmeliydin, gelmelisin, gelmeyecek misin..-

kişi adına'' hiç gelmeyecek biri'' tanımlamasının eklenmesiyle özlemin, bu sözün* yaşam adına karşılığını kabul edememezliğin getirisi korkunç ve bazen dayanılmaz olan sızı ve acıları,yüreğinizin en derinlerinde,başkalarıyla paylaşmadan yaşamaktır.çünkü başkaları hep aynı cümleleri kuracaktır-unut,biliyorsun imkansız,salaklaşma...-sizi asla anlamıyacakların teminatı olarak...''kirlenmeden,acısıyla,tatlısıyla...tüm anlamlarıyla bende kalsındır''.