|
|
- çok doğru bir cümledir.15 yaşında küçük olmaktan yakınılır 18 olunca hayatın yükü biraz daha arttığı için çocuk olunmak istenir.20li yaşların her yılı zaten anlamsız bir sendromdur.
- evvelki sene 2 yaş sendromu olduğunu öğrenmiş bulunmaktayım. en yakın arkadaşımın kızıyla bunu bizzat tecrübe ettik. psikologlara falan taşınıldı. hayır, sanki dünyaya gelen ilk ve tek çocuk o. hepimiz ağaç kovuğundan, taş yarığından çıktık. bi o çocuk yaşadı "2 yaş sendromu"nu. bizim analarımız napıyodu acep?
çocuk şu an 4 yaşında. annesi, altını bezlemekten vazgeçirmeye çalışıyor ve kız koltuk tepelerinde dolaşan, zıplayarak yürüyen bi çocukken 15 gündür emekliyor, emzik istiyor, her şeyi ağlayarak yaptırıyor vs.. yani, "ben büyümedim, hala bebeğim, bezsiz olmaz" mesajı veriyor.
yazarken farkettim, yok galiba "2 yaş sendromu" falan, bu kız bi acayip.
- yanlış bir önermedir 1 yaş sendromu diye bişey muhtemelen yoktur bebek kafası basmaz o yaşta.
- her sendrom otuz yaşla başlar ve küsüratları ile devam eder.
- insanız işte kendimize bir meşgale ararız her zaman.bazen neşeliyizdir,bazen mutsuz.son zamanların modası da sendrom olayı olsagerek.önceden insanlar hiç ergenliğe girmezler miydi?girseler de anlamazlar mıydı yoksa?oysa şimdi her şey stres.ayh 18 oldum bıdı bıdı bıdı.aman 20ler gelmesin bıdı bıdı bıdı.bunun adı pirpiriklenme midir,gayipten sendrom uydurmak mıdır ben bilmem?bu da içinde olduğum yaşın sendromu mu şimdi?şikayetçiyim doktor bey.
|