hep kahır  

cem karacaşiiridir. aynı zamanda şarkı halini de almıştır. fakat şiir olarak dinlenilmesi tavsiye edilir.

dur ! bırak !
kaynasın kahvenin suyu...
bana istanbul’u anlat nasıldı?
bana boğazı anlat nasıldı?
haziran titreyişlerle,kaçak yağmurlar ardı.
yıkanmış kurunur muydu o yedi tepe
ana şefkati gibi sıcak güneşte...
insanlar gülüyordu de,
trende,vapurda,otobüste
yalanda olsa hoşuma gidiyor söyle
hep kahır,hep kahır, hep kahır,...
bıktım be...

dur ! bırak !
kalsın, açma televizyonu!
bana istanbul’u anlat nasıldır?
şehirlerin şehrini anlat nasıldır?
beyoğlu sırtlarından,yasak gözlerinle bakıp,
köprüler, sarayburnu, minareler ve haliç’e...
diyiverdin mi bir merhaba gizlice?
insanlar gülüyordu de,
trende, vapurda, otobüste,
yalanda olsa hoşuma gidiyor söyle...
hep kahır, hep kahır, hep kahır,
bıktım be...

dur ! bırak !
kımıldama,kal biraz öylece ne olur...
kokun istanbul gibidir,
gözlerin istanbul gecesi,
şimdi gel sarıl,sarıl bana kınalım.
gök kubbenin altında orda da beraber.
çok şükür diyerek yeniden başlamanın hayali,
hasretimin çölünde sanki bir pınar gibi...
insanlar gülüyordu de,
trende,vapurda,otobüste,
yalanda olsa hoşuma gidiyor söyle...
hep kahır, hep kahır, hep kahır,
bıktım be...

ayhan yener tarafından mükemmele yakın bir şekilde yeniden yorumlanmış ve mutlaka yavrum adlı albümde yerini almış şarkıdır.

cem karaca 'nın unutulmaz ve harika yorumladığı bana göre en güzel şarkısıdır. "dur bırak kaynasın kahvenin suyu!" girişini, sözler itibariyle bağırarak söyler cem karaca, "bana istanbul'u anlat nasıldı?" kısmını şiir gibi, sessiz sakin okur. hele bir " bıktım be" diyişi vardır, insanın ciğerini dağlar, hislerine tercüman olur.

cem karaca'nın aynı adlı şiirinin de bulunduğu derleme şiir albümü. pek olmamış

şiirler ve okuyanları şöyle:

hep kahır - cem karaca
gurbet - ayşe egesoy
daüssıla - ibrahim sadri
memleketim / vapur - müşfik kenter
gülnare - ibrahim sadri
gurbet şiiri - ayla algan
yol düşüncesi - haluk kurdoğlu
gurbet - uğur arslan
garibin garip türküsü - nihat nikerel
kardelen - nedret güvenç
binbirinci gece - ahmet selçuk ilkan
sürgün - savaş ay
aney - bedirhan gökçe
balacan - cem karaca

her dinlediğimde beni alıp yer yüzü ile bağlarımı koparan şarkı.

ıstanbul'un adamakıllı bünyeyi sardığına delalettir bu şarkıyı dinlediğinizde midenize inen yumruklar.
illa "hep kahır"lı olmanıza gerek yok üstelik.

“insanlar gülüyordu de! trende, vapurda, otobüste, yalan da olsa hoşuma gidiyor söyle.”


aralığın son günleriydi ve karlı bir havaydı. belki de yağmıyordu. kar ve rüzgar bir illüzyon gösterisi sergiliyordu soğuk bir sahnede. oradan oraya uçuşuyordu karlar. hissetmiyordum bu yeterince soğuk havayı. üstüm başım mı çok kalındı, yoksa düşündüğüm şey soğuğun önüne mi geçmişti?


günün son anlarıydı. yolda yüzleri yerine ayaklarına baktığım birkaç insan eve gitme telaş esi içerisinde, buzda kayıp düşmeyi göze alıp, sıcak evlerine gitme çabasındaydılar. evet, ayaklarına bakıyordum. başım öndeydi. öne eğilmişti başım, belki de son zamanlarda hiç eğilmediği kadar. gördüklerim sadece yerdeki karlar ve birkaç çift ayaktı. pek bir şey görecek halde de değildim zaten.


kulağımdaki kulaklıklar olan güçleriyle bağırıyorlardı: “yalanda olsa hoşuma gidiyor, söyle”
karlı rüzgârların gözlerimden düşürdüğü her bir damla, gözlerimden soğuksuz süzülen gözyaşlarına bahane oluyordu.
bittikçe başa aldığım şarkının, geçiş arasındaki sessizlikte, bastığım kar yığınlarının sesleri geliyordu kulağıma. ve ardından tekrar devam ediyordu. “ hep kahır, hep kahır, hep kahır, hep kahır. bıktım be! ”

birkaç gündür kulağımdan ve dilimden düşmeyen şarkı.
bir de gözümü kapadığımda, gördüğüm hayali.
ara sıra burnuma gelen kokusu.
aşk mı bu? pek bir edebi ve elbette ebedi.