picasso, "beğendiğin bir tablomu seç" demiş matisse'e. matisse, uzun uzun incelemiş, sonra atölyedeki en güzel tabloyu göstermiş. sıra picasso'ya gelmiş. hiç uzatmamış işi, matisse'nin resimleri arasında kendisine en yakın duran bir resmi seçivermiş gelişigüzel. niye böyle yaptığını daha sonra sormuşlar: "zavallı matisse daha güzelini yapamaz ki" demiş yanıt olarak.
matisse de her tabak kırılışında, yerdeki parçalara bakarak, "işte bir picasso daha" dermiş gülerek...
iki büyük resim ustası böyle düşünürlermiş birbirleri için.
ismini hatırlayamadığım bir yazar, iki sanatçının birbirlerine olan bu yaklaşımlarının "büyük bir sanatçı başka bir büyük sanatçıya hayranlık duymaz, duyamaz" sözünü destekler gibi olduğunu yazmıştı, haksız da sayılmaz kanımca.
