hayattan sıkılmak  

insanın hayatında yeniyse alışması çok zor olan şey. "eskiden" der insan, 'eski'yle neyi; bir hafta öncesini ya da bir gün öncesini mi kastettiğini bilmeden, "eskiden ne de çok eğlenirdim şununla artık neden olmuyo?". en vurucu kelimesi 'artık'tır olsa olsa bu cümlenin, çünkü 'artık' değişimi niteler ve üzer genelde insanı; ortada kötüye giden bir değişimin olduğunu farketmek.
sonra da düşünür belki farketmekten ileri geliyordur bütün dertler, tasalar, sıkıntılar. acaba sürekli "zehemeheee, hacı çok ta$ak adamsın yeeaahah" diyen adamlar gibi mi geçirmek gerekir hayatı?
belki de hiç görmemek, görüp de görmezden gelmeye çalışmaktan daha az acı vericidir der.

sonra "sikmişim yaa aha hatun online oldu zehehe" der, gider, konuşur eder, uykusu gelir, yatar, uyur, kalkar, yemek yer vs..
sonra da bir gün gelip hayattan ara ara sıkılabilmenin lüksünü yaşadığı, hayattan tekrar sıkıldığı bir anda dalar düşüncelere "acaba?" diye.

hayat denen bu oyundan sıkılmaktır ki "nerede lan bu hayatın exit tuşu?" ya da "restart'ı yok mu bu dalganın" tarzı sorulara neden olur.

(bkz: bilgisayar oyunlarının insanı ele geçirmesi)

günlük koşuşturmacanın daha doğrusu bu "meşguliyet" mazaretinin arkasına sığınararak,bir süre vucudun metabolik faaliyetleri dışında hayata dair hiçbir eylem yapmamak (hatta temel metabolik ihtiyaçları bile askıya almak) ve sonrasında durumun kafaya dank etmesiyle etrafa şöyle bir bakıp "lan yapacak bi şey yok!" deyip sonra da "sıkıldım lan bu hayattan" denmesi durumudur.

sabahtan akşama değin bilgisayar başında oturmakla eğlenilmez,ilk başta müthiş zevk veren oyunlar belli bir süre sonra tat vermez olur.(tek başınıza oynadığınız offline oyunlara göre uzunca bir süre sizi eylese de online oynanan oyunlar için de aynı şey geçerlidir.)hayat dışarıdadır ne masa başında ne dört duvar arasında!

tekdüze yaşam şekli nedeniyle yaşamanın keyifine varamamak olduğu gibi aynı zamanda depresyon belirtisidir.

hayattan sıkılmak, mutsuzluğa tamamen alışmakla çözülebilecek bir tür insan sorunudur.

insan değil ağaç olsam...
dallarımın arasından rüzgarlar esse
yapraklarım, çiçeklerim, meyvelerim olsa
mevsimleri yaşasam...
köklerimle toprağın derinliklerine sarılsam.
kuşlar konsa dallarıma, yuva bile yapsalar...
böcekler, karıncalar yollansalar içime...
çürütseler oralarımı
ballarım, sakızlarım olsa,
gövdeme bir insan yaslanıp uyusa...
ben bunları hiç bilmesem; sadece ağaç olsam...


*

sevmediği bir işte çalışan,sevmediği bir ortamda yaşamak zorunda kalan insanların içinde bulunduğu durum.

kişiyi intihara sürükleyen durumlardan birisidir. hayattan sıkılan insan, bir de diğer tarafı denemeyi düşünür. lakin, gittiği yeri* görünce, bu dünyanın sıkıcı olmadığını anlayacak ve geri dönmek isteyecektir. ama artık çok geçtir...

çok beklenen birşeyin,olayın,durumun beklenen hazı vermemesi sonucu ortaya çıkabilir.

hep uyumak , sadece uyumak istemektir...

hayattan sıkılmak diye bişey yoktur..tamam bazen bazı şeyler 'tamam ulan yeter ben oynamıyorum' dedirtir insana ama öyle bir şansı yoktur kişinin bunun bilinme süreci acılı olabilir..
bu noktada akıldan çıkarılmaması gereken gerçeklik pek basittir. adı üstünde oyun ve oynamak..işte dikkate alınması ve yapılması gereken budur. hayata ne hakediyorsa o verilmelidir..çok zorda kalırsa bırakın o sizden sıkılsın.. e öyle ya bu bir strateji oyunu ise eğer..karşı taraf hayattır..

küçüklükten beri size verilen rolün artık taşıyamayacak kadar ağır gelmesi. çevrenizdeki onca çocuk ruhlu büyük arasında sizin de çocuk olmanıza izin verilmemesi. "sanki dokunulmazdı çocukken ağlamak" dizesinin sizin için geçerli olmaması. her durumda metanetli, her olayda ağırbaşlı olmak durumunda kalmak. ben bu görevi ya da rolü herneyse artık kaldıramıyorum. içimde büyük bir özlem çocukluk, geç de olsa yaşanabilir mi bilmiyorum. bu zamana kadar içimi dökme aracı olarak hep yazıyı kullandım. doyasıya ağlasaydım, çaresizliğimi belli etseydim henüz yirmi yaşında hayattan sıkılmazdım belki de.

(bkz: hayat sıkıcı ne kadar)

günlerin ardalanmasından sıkıntı duyan insandır. bir saat sonrasını düşünmek bile onu daraltırken bütün bir hayat fikrini evrenin en ücra köşesine fırlatmak ister.
(bkz: life for rent)

hayattan sıkılma oyunu, çok tehlikeli bir oyundur.böyle oyunlar oynanmamalı ve insan, kimin yanında en mutlu olabiliyorsa o insanlarla zamanını geçirmeli, gerektiği yerde bencil davranıp pek sevmediği insanlara postayı koyabilmelidir.posta koyamazsa, elbet bir gün hayatın ona posta koyabileceğini düşünmelidir.

hayattan sıkıldığını farkettiğin anda daha da sıkılmana neden olur.oyun değildir yarıda kapatıp gidemezsiniz,yazı değildir silip geçemezsiniz,vazgeçilmez değildir ama o kadar da kolay vazgeçemezsiniz,öylece sürünür gidersiniz.en iyisi hayattan sıkıldığını kendine itiraf etmemektir.

seni mutlu eden birşeylerin yok olmasıdır,hayattan zevk almanı sağlayan bir şeyin olmaması durumudur.mesela hayatındaki o çok sevdiğin,olmazsa olmaz dediğin insandan ayrılmak,onu kaybetmek.bundan sonra oluşan ruh hali..hiçbirşey yapmak istememek,pılını pırtını toplayıp kaçmak istemek,insanlardan uzaklaşmak çokk uzaklara (seni üzecek birşeylerin olmadığı) gitmek...

eğlencesine klişe hareketleri, ya da insanların sikindirik kaygılarını tiyatral bir şekilde sergilemek, bir belirtisidir mesela. ayrıca buradaki ince mizahı anlayabilen bir arkadaş/dost, siniri mutluluğa dönüştürür.

+ abi görüşürüz
- ehehe görüşürüz
+ görüşelim abi
- haha görüşelim
+ telden konuşuruz baba
- ahahaha, konuşalım babuş
...

(bkz: ve evren böyle genişledi)

'ne halta yaşıyorum şu hayatı' diye hayıflanmaya meyilli bünyelerin sık sık yaşadığı ya da yaşayacağı karmaşadır.
hak vermiyo değilim bu bünyelere, hatta bizzat içlerindeyim ya kimi kandırıyorum. ne halt etmeye 'var'ım ki ben şimdi.. hayat ne ki? cevaplamaya yetersiz ne kısır bi bilgim var hakkında.. hayat ! amacın ne ki ? şu et yığınının her bir hücresine neden sokulma isteğine kapıldın ? bana sordun mu ya ? şimdi bana seni sen yapan zaten benken ve kendi hakkındaki bilgini de benden alırken ayrı bir 'varlık' aleminden fırlamış gibi cephe alma bana diceksindir, yapma bunu, sen de bedenimi doldururken ruhumu eksik bırakmasaydın, kalbime de yoğunlaşabilseydin, cevap hakkına saygım olurdu ayrıca dinlerdim seni.. ah hayat ! dalga geçme benle.. sıkılıyorum.. bak yine tuzlu akıyo göz yaşlarım..
bak yine asılı kalıyorum uğramadığın boşluklarımda..
çok kötüsün sen.. ah ne kötüsün !
biraz anlayış !
sana da diyebilseydim zamana dediğim gibi ' dur geçme çok güzelsin ' diye.. geçip git benden.. ne çelişkilisin sen ! beni ne denli bulanık bıraktın farkında değil misin ?
bulanığım !
ah hayat !
ah ..

hayattaki amacını, arzularını, isteklerini son derece bilen birinin de kolaylıkla yaşayabileceği bir duygu durumudur.

cennet varken, cehennemle yetinmeyi sevmeyen herkes sıkılır bu hayattan.

sen ekmeğe eyvallah diyorsun, ama bak ben pasta istiyorum, şimdi siktirolup gider misin ??? hesabı.

tanıdığınız insanlara, yaptıkları şeylere, inandıkları hayallere, tüm bunlarla dolu herşeye şöyle bir bakıp sonra da "hayatmış, peh.." demektir. hep aynı klişelerden, sahte mutluluklardan, yok yere karşılaşılan acılardan bıkmaktır. hepsinin gözünüzün önünde büyük bir saçmalıktan ibaret olmasıdır.

soyutlanmak istemektir o saçma sapan düzen*den, sadece soyutlanmak.