hayattaki ilk hata  

doğarken ağlamak. nası başlarsa öyle gidermiş hesabı.

anneme sordum:

- anneeaa yaa sence benim hayattaki ilk hatam noolabilir?

annem de bana dedi ki:

-duvarları çizmen, kitapları yırtman, saçımı çekmen, bacağımı ısırman..

daha sayıyordu, dayanamadım. ben doğarken ölmüşüm.*

anaokulu'nda müsamere izlerken, önümde oturan şişman öğretmeni yanımdaki arkadaşa gösterip "üf, şişko örtmen de geldi önümüze oturdu bak" dememle şişko öğretmenin bunu duyarak geriye dönmesi. allah'tan beni sevimli buldu da kızmak yerine "neler diyorsun sen bakiim" falan gibi sevgi cümleleri kullandı. hayatta ilk yerin dibine geçercesine utandığım ve yaptığım hata olarak bunu hatırlarım; ilerleyen yıllarda sesimin normalden kalın ve desibeli yüksek olduğunu -sille tokat eşliğinde- ziyadesiyle tecrübe ettiğimi belirtmeliyim.

(bkz: öğretmen döver de sever de)

cioran amcaya göre doğmak insanın hayattaki ilk hatasıdır.

ısrarla bkz ve okuyunuz/okutunuz: doğmuş olmanın sakıncası.

televizyona imam çıktığında 'anne bak allah çıktı' demek.
şimşek çaktığı zaman 'allah fotoğraf çekiyo' demek.

not:hangisi daha önceydi hatırlamıyorum ve ikisinden biri ilk hata sayılabilir.

okula başlamak

5 yaşında iken pazarda, annenin elin ısrarla bırakmak. çok ağlamıştım, pişman olmuştum.

(bkz: kayattaki ilk pişmanlık)

''hayır'' diyememek.

masturbasyon.(bkz: nasıl başlarsa öyle gider)

henüz bir yaşında bile değilken, seni sevmeye gelen iyi niyetli barışçıl amcanın ya da henüz menopoza bile girmemiş bir teyzenin yüzüne şuursuca tükürmek,hatta püskürmek. sonucunda kurbanın selpak varmı? sorusunu anneye sorması olasıdır.

milyonlarca sperm arasından birinci gelmek ve devamında milyonlar arasında yalnız olmak.

edit: eksileyenler; gayet kişisel bir hataydı benim hatam size mi dokkandı, ilginç!

sırf kendin olduğun için insanların seninle diğerleriyle olduğu gibi ilgileneceklerini düşünmek.

üremektir.