hayat ne tuhaf ankaray filan  

vapur görmeyeli ne kadar zaman geçtiğini bile hatırlayamayan hüzünlü insanın hayata karşı--ankara bağlamında--çaresiz haykırışı.

[araya giren bilgi:
ukteci: kl7mu (msj) (16.12.2007 01:08)
"ankara'ya hapsolmuş bir vapursever doldursun."

şimdi elimizdeki verilere bakıyoruz. ankara'ya hapsolmuş muyum? fazlasıyla. vapursever miyim? sonuna kadar. hatta "ne işim var bu garip şehirde, denizinin kokusu burnumda tüten memleketim, karşıyaka varken?" diyor muyum? diyorum. o zaman bu ukteyi doldurmaya hak kazandım sanırım.]

yıllar yılı hayatın tuhaflığı karşısında martılara, vapurlara gönderme yapmış bir insan düşünün. sonra o insanı alın yuvasından; sarı, soğuk bir kafese* koyun. kafes biraz geniş olsun ama; öyle ki bir yerden bir yere gitmek saatler sürsün. ancak bu kadar uzun yolculuklarda bile bu insanın görebildiği yegane su birikintisi susuz göleti* olsun. [eymir ve mogan gölleri pek yol üstü sayılmaz.]

işkence atmosferimiz hazır. hafif hafif işbu kişiyi yokladınız, şimdi son vuruşu yapıyorsunuz. ego isimli uyduruk bir kart/bilet verin bu insanın eline.* akbil gibi güzel sesli ya da kentkart gibi estetik olan bir şey değil bu ego; ucube bir manyetik kart... [bik bik ötüyor; öyle ki kredisi bitmiş akbil ötüşü ve "bakiyeniz yetersizdir!" diyerek fakirliğinizi tüm otobüse/vapura/metroya haykıran kentkart kadınının sesi bile bundan daha güzel. o derece.]
sonra bu zavallıyı düz yolda yürümeyi bile beceremeyen altı milyon insanın arasına salın. (hadi böyle öküzce bir genelleme yapmayalım; bu altı milyon insandan sadece bir milyonu yürümeyi bilmeyen tomruklardan oluşuyor olsun.)
bu insan daha metro ile ankaray arasındaki farkı bile bilmiyorken, "sıhhiye neresidir", "bakanlıklar neresidir", "ykm'nin önü niye kalabalıktır"... gibi şeylerden bihaberken bu insanı kızılay'ın göbeğine bırakın.
bu mal etrafa boş boş bakarken arkasından hain bir kahkaha atın ve ona deyin ki:

"hayat ne tuhaf, ankaray filan*..."



sonradan gelen dipnot: ankara düşmanı olduğum izlenimine kapılanlar/kapılmış olanlar olabilir. tam olarak öyle bir şey yok. (bkz: yeni başlayanlar için ankara/!thecrimson)

cenkle erdem ankarada yaşasaydı söyleyebilecekleri söz. ankara'dan bunalan insanlara arada bir hatırlatılıp iyimserlik aşılanabilir belki bir nebzeye kadar. hayat gerçekten tuhaf, birkaç yıl önce güzel izmirimin vapurlarında gezerken, kendini ankarayın o soğuk kalabalığının içinde bulabiliyor insan.

ankaraya deniz kıyısındaki bir şehirden gelen, ilk zamanlarda her köşede denizi arayan ama umduğunu bulamayan yazar söylemi.

benzerini çorumlu arkadaşımdan duyduğum, hayatın tuhaflığından ziyade güzelliğine dem vuran, ''hayat ne güzel leblebi filan'' diye çorum versiyonu bulunan söz.

şiirsel ve şiirsel olduğu kadar ankara aşkını da depreştiren laftır.hayat ankarada güzeldir ankaray falan da teferruattır.

düşününce her şeyin tuhaf olduğunu anlatan laf. vapur beni her türlü tutar. ankarayda terste oturunca da midem bulanır. ama hiçbiri ankaramın kuru ayazında kokoreç yeme keyfimin önüne geçemez.

teknolojiyi ve teknolojik gelişmeleri anlamakta zorlanan bireyin ankara'da kurabileceği bir cümle de olabiliritesi vardır.

+abi, hayat ne tuhaf ankaray filan...
-ya o değil de, bu ses tellerden nasıl geçiyo da telefonla konuşabiliyoz biz?

gibilerinden...