hayat ölümün ön sevişmesidir  

değişik bir sözdür. hayatı bombok yaşayanlar, ölmeyecek demektir. kötü bir ön sevişme, orgazmı engelleyip, en azından geciktireceği için hayatından memnun olmayanlar da en azından çok yaşayacaktır.

ön sevişme olmadan sevişme de olmaz ya hani yaşamadan da ölmek olmaz ama aklıma hiç yaşamadan ölenler geliyor, bir yandan üzülüyor diğer yandan da seviniyorum. böylelerine ölüm pek de kötü gelmemiştir ya sevişmeden orgazm yaşayanlardır zira onlar.

sevmediğiyle sevişmek zorunda olanların bahsini ise hiç açmayın!
(bkz: the sea inside)

hayat ve ölüm... doğduğumuz gün ruhumuza verilen bir candır hayat. bir başlangıç... birşeylerin sebebi...bir merak unsuru, heyecan... ölüm ise bir son... ama asla bir sonuç değil... başlangıç ve son arasındakilerdir anlamlı olanlar. o da bizim yaşamımızdır. bize has... kalın ya da ince kendi kitabımız... yaşarken zevk alır, yaşadığımız süre boyunca orgazmı tadarız. ölüm acıdır. ölüm arzulanmaz... ölümün tekrarı fantezilerimizde yer almaz.

sevişmeve boşalma... bir sözle başlar bazen herşey, küçük bir dokunuş... kalbimizden bacaklarımıza kadar akan, içimizi gıdıklayan bir dürtü... bir sıcaklık çeker vücutları, sevme isteği uyandırır insanda. bir tarafın boşalmasıyla sevme biter. o sevme anlarıdır insanın aklında kalanlar. ve sevgimizin doruk noktasında yaşadığımız ve yaşattığımız anlardır sevişmenin sonlandığı anlar. bir sonuç vardır bu sefer. ama son yoktur. tekrardan yaşanacaktır. ve tekrar takrar yaşansa da tadına doyulmayacak olandır. bu yüzden hayat tahrikdir, sevişmedir, boşalmadır. ölüm, ancak sevmenin olmadığı bir sevişme için kullanılabilcek olan tabirdir.

hayat ölümün son sevişmesidir. ön sevişmede yarın doğan güneşi görebilecek miyim diye düşünmezseniz. sevişirken hiç bitmiyecekmiş gibi değil de yarın bitecekmiş gibi sevişmek gerekir. sevişirken hayal ettiğinizden daha fazlasını taşımalısınız; çünkü hayat hayal ettiklerimizden daha fazlasını içerir. her gün sevişin. iyi günler...