her sağlıklı türk erkeği gibi futbolla tanışmam 3-4 yaşlarıma tekabul eder. ancak ilk gerçek futbol müsabakalarımı hepimiz gibi ilkokulda yaptım. biz o yıllarda oldukça kollektif bir oyun anlayışı sergilerdik. yalnızca biz değil, karşı takım da öyle. top nerde; kaleciler dışındaki herkes orda. o derece kollektif. tabii durum böyle olunca kimin hangi mevkide oynadığını anlamak oldukça zordu.
sonra ortaokul yılları geldi ve taşlar yerlerine oturmaya başladı yavaş yavaş. artık maçlarda defans, orta saha ve forvet de oluyordu kaleciye ek olarak. ve bu yıllarda farkettim ki ben gol atmaktan pek hoşlanmıyorum. bana futbol oynadığımı yeterince hissettirmiyor gol atmak (tamam lan tamam gol atamıyorum işte). sonra bir süre şansımı orta sahada denedim. yok olmuyordu; istediğim heyecanı bir türlü yaşayamıyordum. ve nihayet defans oynamaya başladım.
evet, işte olmuştu. aradığım yeri bulmuştum. doğuştan gelen bir yeteneğim vardı bu işe karşı. kısa zamanda dönemimizin en iyi defansı olarak ünüm yayıldı okulda. her ne kadar bunda, kimsenin defans oynamak istememesinin çok büyük bir payı olsa da gurur duyuyordum kendimle. sonra yıllar geçti futbol bilgimiz arttı. artık yeni mevkiler biliyorduk. forvet arkası vardı mesela. sol açık, sağ açık vardı. ve asıl önemlisi ön libero vardı. duyar duymaz büyülenmiştim bu mevkiyi. adı bile şekildi. evet evet; defans değildim ben, ön liberoydum aslında. bir defans oyuncusu kadar iyi adam marke edemiyordum. hava toplarında geçit veriyordum sık sık. ama sezgilerim daha güçlüydü. aniden ortaya çıkıp pas arası yapabiliyordum. sahada ayak basmadık yer bırakmazdım şans verilirse.
nihayet yaşımız ilerledi ve halı sahada maç yapmaya başladık artık. ama ben hala beden eğitimi dersinde yaptığımız maçlarda defans oynuyordum. kararımı vermiştim böyle gitmeyecekti bu. artık ön libero olacaktım. hemen kararımı uygulamaya koydum. yaptığımız ilk halı saha maçında kadroları yazan çocuk beni gözü kapalı defansa yazmıştı. hemen gidip ona defans oynamayacağımı söyledim. bana alaycı alaycı bakıp "forvet mi olcan?" dedi. "hayır" dedim "ön libero olcam ben". önce aptal aptal suratıma baktı, "ya bırak allaşkına, 7 kişiyiz zaten ne ön liberosu. sen ön libero oynarsan kim defans oynıycak?" diye cevabı yerleştirdi. farkettiğiniz üzere takımdaki tek defans bendim ve bu da gururumu okşuyordu. çaresiz kabul ettim.
ama dedim ya bi kere kapılmıştım ben bu olayın büyüsüne. bir maç olsun rahat oynamak istiyordum. arkamda yaptığım hataları telafi edecek birilerinin olmasını, yenilen her golde suçun bana bulunmamasını istiyordum. ayrıca bir bilseler, o güne kadar kendimden bile sakladığım uzun pas yeteneğimle takımı nasıl atağa kaldıracağımı, edgar davids misali rakip takım hücumcularını hayatlarından bezdireceğimi, gözleri kapalı kabul ederlerdi ön libero oynamamı.
ama etmediler. ben her maç öncesi denedim şansımı. sahaya çıktıktan sonra bile.
- abi, sen bu maç defansta dur, ben ön libero oynıyım. 5 dakka deneyelim olmazsa değişiriz.
- ne gerek var lan, şimdiden değişelim. halı sahada ön libero mu olur?
- ulan bari sweeper olıyım.
- o ne lan? onu bırak da sen fabio cannavaro gibi adamsın. sen defans oynamazsan kesin yeniliriz.
bu da en büyük silahlarıydı işte. cannavaro'nun adını duyunca unutuyordum her şeyi. ve kuzu kuzu defans oynuyordum yeniden.
ama yitirmedim umudumu. biliyorum ki bir gün farkedecekler, bir ön liberoya ne kadar ihtiyaçları olduğunu. işte o gün ben görev için hazır bekliyor olacağım ve hayallerimi gerçekleştireceğim. gözüm arkada kalmayacak artık...
