haklı olmayı mutlu olmaya tercih etmek  

hande yenerin bir şarkısında geçen söz öbeği.

(bkz: haklı olmak)
(bkz: mutlu olmak)

edit: ben de diyorum niye sevilmeyenler arasında. hep karıştırırım bu iki at suratlıyı.
(bkz: burcu güneş)

çok başı ağrır böylelerinin. doğrucu davut olucam derken, herkese doğru davranıcam derken insanların ondan nefret etmeye başladığını farkeder. farkeder de yapacak bir şeyi de yoktur aslında. huy meselesidir, kişiliktir. ancak insanlar kandırılmayı çok sevdiğinden, yalanların cazibesine kapılıp haklı olmak ve ya olmamak durumlarını pek de önemsemezler. pohpohlanmak isterler. pohpohlanan da pohpohlayan da mutlu olur. çünkü ikisi de karşılığını fazlasıyla alır. mutluluktur ucu. iki kişinin birbirini kandırmak için kullandığı sahte mutluluk...

cümleye göre arada bir tercih meselesi var ve haklı olmak mutsuzluk getirecekmiş gibi anlaşılıyor. böyle bir durumda haklı olmayı tercih eden bünye, kapana kısılmış gibi hisseder bağırmak ister öyle değil aslında böyle. ama bilir ki çok bilmek iyi değildir. bazen susmak gerekir, ölümüne susmak!

burcu güneş'in kaybol benleparçasında geçen cümle ''haklı olmayı mutlu olmaya tercih ettim son defa'' şeklindedir.
(bkz: tercih meselesi)
(bkz: kime göre neye göre)

kimisinin prensibi haline gelmiş, kimisinin ise görüntü icabı; bakın ben ne kadar da doğrucuyum, şeklinde izlenim uyandırma çabasıdır.
bir şeyi söylemenin pek çok yolu vardır, karşındaki kişiyi incitmeden de gerçekler pekala söylenebilir ve bu haklılığı etkilemez. aslında; haklı olmak için, karşısındakini yaralayacağını bile bile üzerine gitmek ve sonunda da gerçekleri söyleme saçmalığına sığınmak, hastalıktan başka birşey değildir.
karşındaki kişiyi parçalamayı bu denli istemek, onu haksız çıakrtmak nasıl bir zevktir?
bir insan çirkin diye, sorduğunda; evet çok çirkinsin suratına bakamıyorum mu denilmesi gerekir bu mantıkla düşünülürse ?
sorun haklı olmak değildir. karşındaki kişiyi yarlamakla ilgilidir. bencilliktir.