akşamla bak yine gül rengi buhurdan
bin bir hülyaya açık penceremin camında.
sükut örüp bu sıcak sonbahar akşamında
bir alem doğdu yine giden günün ardından.
sardı o her akşamki sessizlik yokuşları,
bir alem doğdu yine giden günle beraber;
geldi medar ellerinden beklediğim haber
"başcıvıltıya canevimin kuşları."
gördüm giden günün ardından sulara dalan
gözlerin yeni bir dünyaya açıldığını,
bir ustuva alemine yaklaşıldığını,
bu akşam kuşlarının ufuktan koptuğu an.
kuruldu bir alem hergünkü dünyamdan uzak,
kaybolduğum düşünceye ve kendime yakın.
kuşlar.. dizi dizi kuşlar.. kuşlar akın akın..
rüyam benden bu akşam ve ben rüyamdan uzak...
(bkz:
orhan veli)
