eskiden banannemin evinde vardı bunlardan. yarım saatte ve saat başlarında o küçücük kutudan umarsızca kafasını uzatır bi guk eder içeri kaçardı. saat başı olacak diye bunun yanında pusuya yatardım. kuş kafayı uzatır uzatmaz inceleyecektim nasıl bişey olduğunu aklım sıra. aslında türlü deneylerimde de kobay olarak kullanmayı düşünmüyor da değildim. serçeden bile küçük bişiydi, ilginçti. eskiydi ve güzeldi. şimdi ahşap tadıyla hatırlarım bu günleri. güzel bir anı olarak durur hatıralarımızda.
(bkz:
zaman akıyor a dostlar)
