|
|
- gri tonunun en alacalara büründüğü hal. şair ruhlu huzursuzların içlerini kamaştıran, güne uyandıklarında, "benim günüm doğmuş" demelerine yol açan bir tür kendinden geçme sebebi.
gri bulutların bir şey yapmaları, rüzgarla birlikte oraya buraya savrulmaları gerekmez, o keder dolu duruşları dahi yeter. anlamsız masmavi bir gökyüzünü susturabilecek yegane şey; en azından yüksek teknolojimizle gökyüzünü de daha henüz tamamiylen karartıp huzur bulamıyorken.
solumdaki, karman çorman yüzlerce kitapla doluşmuş kitaplığıma bakıyorum, kafamı çevirip masamda duran binlerce ucube oyuncağıma bakıyorum.. sonra sağa dönüyorum, saçma sapan resimler sarıyor dört bir yanımı. kelimeler okuyorum, not aldığım cümlelere göz atıyorum, binlerce çizili satır ile dolmuş tutunamayanlar'ı açıyorum, yok, olmuyor, hiçbir şey şu penceremin önündeki gri bulutar kadar tatmin edici ve de huzur verici değil.
düşündükçe, daha da güzel sıyırmanın püf noktalarını keşfediyorum. alacalı bir melankoli de yok işin tuhafı içinde, korkunç bir panik atak serisi sadece.
- ankara'nın kışlarını çekilmez hale getiren bulutlardır. kışın başından sonuna kadar güneşe hasret bırakır bizi. insanın içine bir sıkıntı salar ve moralini bozar.
ayrıca yüzüklerin efendisi'nde hiç bir şeyin moralini bozamadığı sam bile bu bulutların bozabileceğini söyler.
- kış günlerinin vazgeçilmezi, (kim günlük güneşlik ama 0 derece bir hava sever ki) hayvanlar ve insanlar üzerindeki etkisi büyüktür. kişinin üretkenliğini de pompaladığı bir gerçek, koyarsın kahveni, açarsın kağıtları yazar da yazarsın.
- bulut ya da gri bunun neresinde bilmiyorum ama onlar varkene,
ılık bi yel gibi esersin kederin kasvetine...
okursun, yazarsın, kendinden geçersin yetmez mi?
hatta belkim kanser bilem olursun...
- ülkemizin üstünden eksilmeyen bulutlar.sürekli bir siyah bulut ,bir de beyaz bulut oluşturulup birbirleriyle çarpışmaları sağlanıyor.dindarından laiğine,kürdünden türküne,alevisinden sünnisine...
|
