|
|
- genelde çocukluktan kalma, tam hatırlanamayan, akla geldikçe "neydi o?", "nasıldı?", "çok güzeldi, nereden bulabilirim tekrar?" dedirten şeylerdir gizem dosyaları. eğer sonradan şans eseri denk gelir, hatırlayan birine rastlar ya da yoğun araştırmalar sonucunda ulaşırsanız gizem ortadan kaybolur, dosya kapanır ve içinizde bir rahatlama ve huzur hissedersiniz.
örneklerle açıklamak gerekirse, ay dede bisküvisi, lastik gibi uzayan gözlük biçimli çikolata(?), commodore 64'te oynadığım ama çözemediğim bazı oyunlar, bazı çizgi filmler, arkadaşlarla ortaklaşa yapılıp birisinin evinde kaybedilmiş çalışmalar, günün birinde pat diye karşınıza çıkıveren eski oyuncaklar, vs.
bunların peşinde koşuyorum ben hep. hayatımın amacı bunlar gibi sanki. sanki tüm dosyalar kapanınca bu dünyadaki görevim tamamlanacak, ruhum huzur içerisinde öteki dünyaya süzülecekmiş gibi geliyor. bütün çocukluğumu hatırladığım gün, ölmeye hazır olacakmışım gibi...
yakın zamanda kapattığım bazı gizem dosyalarını da paylaşmak isterim bu vesileyle: heyecanla oynayıp zamanında çözemediğim adamlı, kedili oyun dr. who imiş. lisede arkadaşımla yazdığımız programın kayıp kodları meğer arkadaşın bir kenara attığı sabit diskteymiş. ve "bombomleiooo" diye orda burda bağırarak söylediğim şarkı gipsy kings'inmiş, adı da bamboleo imiş. (bu sonuncu biraz tırt oldu biliyorum. idare edin.)
bu da sonuç paragrafı olsun o zaman.
|
