gerçek sevgi  

bir sevginin tüm olumsuz duyguları yenip, yeniden onu gördüğünüzde tek hissettiğinizin sevgi olması, tüm kırgınlık, kızgınlık, hayalkırıklıklarının yerini bir kalp dolusu sevgiye bırakması bir bakışla.

(bkz. true love)

size herşeyi yapabilme gücünü veren duygudur.

(bkz. true love waits)

kalbinizi çalan veya çalmaya yaklaşan her yeni insanda bulunması beklenen duygu... ama ne yazık ki çok az insan buna erişebilme imkanına sahip olur. bunların şanssız veya kıymet bilmez bazıları da "gerçek sevgi"ye sahip olduklarını veya "gerçek sevgi"yle sevildiklerini anlayamaz...

herhalde hem gerçek sevgiyle sevip hem de gerçek sevgiyle sevilmeyi ayna anda tadıp, bir de bunun farkında olarak kıymetini bilebilmek dünya'daki en büyük mutluluklardan biridir...

bunu hissedenlerin hissedilenlerden daha şanslı olduğunu düşünülür.

sevdiğiniz kişinin sona kalan iki elmadan kendine küçük ve çürük olanı ayırıp size güzelini vermesidir, evet gerçek sevgi budur.

iki kişi arasında olunca, sonu ve sınırı da olmadan yaşanınca; hiçbir hadiseden etkilenmeyen, bir şekilde düşmanın sandığın kişinin kollarında uyanmana sebep olan güzel şey...

temelinde güven olan, kolay kolay sarsılmayacak sevgidir.. bağlılık, alışkanlık yapar.

antoloji albümleriyle beraber ortaya çıkan bir beatles (lennon) şarkısı. (bkz: real love)

ayrıca galatasaray tribünlerinde yeni bir girişim, bir bakış açısı.

" nedensiz " , " çünküsüz " sevgidir. gerçek sevgi bu soruların hiç birine cevap vermeyecektir. onda çıkarsız, pırıltılı, duru ama derin, coşkulu ama huzurlu bir yaşam vardır. gerçek sevgi öğrenirken öğretir. severken, sevdirir. her geçen anda bir önceki saniyeden daha güçlü, daha büyük, daha karşı koyulmazdır. gerçek sevgi sevdiğinin mutluluğu için savaşmak,her daim onunla mücadele etmek, yılmamatır. gerçek sevgi "biz" olmaktır. gönül gözüyle görmek, usulca koklamaktır... kıyamamaktır gerçek sevgi, ona kıyamamak... kendinden vazgeçmek değildir asla, aksine anahtarın kapıyı açmasıdır. gerçek sevgi bağlılıktır, özlemdir...emektir gerçek sevgi...şairin de dediği gibi "ekmek gibi ellerin var,sıcacık... seni neden sevmeyeyim? "... gerçek sevgi , asla bu gerçek sevgi mi diye düşünmemektir.

dostoyevski gerçek kavramını kusursuz bir hastalık olarak tanımlıyor o halde gerçek sevgide kusursuz bir hastalığın pençesine düşmüş zavallı sevginin içler acısı durumudur. hastalıklı bir sevginin şeytani metotlar kullanılarak beynimizi ele geçirmesinin bir sonucudur. tehlikelidir ve uzak durulması gerekmektedir.

içten gelen, doğal olan ve sadece insan yanlız kaldığında hissettiği sevgidir.

ne kadar duygu yoğunluğu yaşarsam yaşayayım, ne duygularımdan vazgeçiyorum nede yaşamın gerçeklerini görmezden geliyorum, buradaki feryadım, buradaki isyanımın tek sebebi içimde sevgi adına söylenmemiş bir şey kalmasın istemiyorum. biliyorum ki dışarıda kuru yüreklere inat sevgiyi tüm derinliği ile hisseden yürekler de var. yalnız değiliz, farklılığın yalnızlığını yaşamıyoruz aslında, güneş her sabah tüm çıplaklığı yeryüzüne doğduğu sürece kapalı kapılar arasında da olsa diğerlerine rağmen dokunulmayı seven kalpler hep var olacak. belkide benim yaşamımda da duygusallık olmaması gereken bir şeydi ama işte görmesini bilince etrafıma bakınca ortaya serilmiş yürekleri görüyorum. sevgi, sevincini içinde yaşayabileceğin bir şey, hava atılacak benimde oldu diye herkese haber salınacak bir şey değil, birkaç zafer turu atıp gösteriş yapmam gerekmiyor. ama buradan tüm kalbimle yazıyorum, okumak istemeyen, duymak istemeyen silip geçebilir ama ben senden asla vazgeçmeyeceğim.

içinde biraz da şefkat barındıran sevgidir.. duyduğunuz büyük aşkın ona dönüşmesini istediğiniz duygudur. alışkanlık gibi edilgen olmayan bir histir. bulunmaz hint kumaşıdır..

kökten bağlılıktır. kişinin canına can, ruhuna ruh katar ve zamanla olmazsa olmazı haline gelir. bir kişiyi yada bir hayvanı seversin ama öyle sıradan bir hisle değil, çok büyük hislerle, içinden biri olmuşcasına, onsuz olamayacağını kavramışcasına. işte bu sıradan bir şey değildir ve herkese ikram edilmemelidir. çünkü bu; gerçek hislerle bağlı olmaktır, gerçek bir sevgidir.

koşulsuz, karşılıksız, beklentisiz, verici olan, engel olamadığınız sevgidir. "birini ya da bir şeyi gerçekten sevmek istiyorum," deyince çıkmaz ortaya gerçek sevgi.

ancak siz belli bir bilinç, tahammül düzeyi, hoşgörü kapasitesi yani belli bir insanlığa eriştiğinizde kendiliğinden akar, akar, akar...

kişinin ancak kendine duyduğu yahut bir türlü duyamadığıdır.

bildiğiniz sevgidir.

zaten var olan bir kavramın başına gerçek sıfatı eklenerek oluşturulmuş gereksiz bir uyduma kavramdır. sevgi sevgidir, nereden geliyor insanların aklına böyle şeyler hiç anlamıyorum.

çok seviyorum ben. gerçekten çok seviyorum. düşündüm: kimi en çok seviyorum, neden seviyorum?
sırdaşımı seviyorum. dertlerimi ondan daha zevk alarak paylaştığım kimse yok.
dert ortağımı seviyorum. yaşadıklarımızın birbirine benzemesi, hayatı paylaşmaktır benim için. beni anlamak demek, diğer yarım demek...
benim için kendini heba edeni seviyorum. kendinden önce beni düşünen, şevkatli kollarını seviyorum.
benim için hiç bir şey yapmayanı seviyorum. hayat dolu, neşeli, bana enerji veren o bencil insanı seviyorum.
eğlenebildiğim insanı seviyorum. beni güldüren, her güzel günümde yanımda olan dostumu...
bana acı vereni seviyorum. yaşadığımı hissettiren, hayatımın kıymetini bildiren o kötü insanı seviyorum.
parçamı seviyorum. kanımdan, canımdan olanı... canı yandığında kendimde de acıyı hissettiğim yaşam kaynağımı...
hayatımı kurtaranı seviyorum. şu an şuraya şu yazıyı yazmamı sağlayan, hayatımı borçlandığımı...
beni bugüne getireni seviyorum. maddi manevi destek olan, kendimle gurur duymamı sağlayan, gurur duyduğum insanı seviyorum.

peki ben en çok kimi seviyorum. hangi davranışı, hangi özelliği bağlayıcı? sonra hepsinin ölümünü hayal ettim. çok üzüldüm. bu insanlardan bi tanesinin eksikliği benden bi parçamı götürecek, hissettim. sakat bir insana benzeyeceğimi gördüm bir kabus gibi. ama bunlardan 4 tansi var ki onların ölümünü düşündükçe sakat kalacağımı değil, öleceğimi hissettim. onları o kadar seviyorum ki ne ölüme şahit olup acı çekmelerini istemeyecek kadar onlardan önce ölmek istiyorum, ne de onların benden önce ölmelerine dayanamayacak kadar kendimi güçlü hissediyorum. annem, babam, kardeşim, sevgilim (sen benim ailemsin) sizi çok seviyorum.

"en çok seni seviyorum diyorum;

ama gerçek sevgi bu değil sanırım,

sen bir bıçaksın,

ben de durmadan içimi deşiyorum o bıçakla dersem,

gerçek sevgiyi anlatmış olurum belki."



hamiş: erika kohut gibi kalbinize bıçak da saplayabilirsiniz elbet.

yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. tek hayat şansı 5 yaşındaki kardeşinden acil kan nakliydi. küçük çocuk aynı hastalıktan mucizevi bir şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden bağışıklık oluşmuştu. doktor durumu 5 yaşındaki çocuğa anlattı ve ablasına kan verip veremeyeceğini sordu. küçük çocuk bir an duraksadı. sonra derin bir nefes aldı ve

- eğer ablam kurtulacaksa veririm kanımı

dedi. kan nakli olurken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve gülümsüyordu. kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı. ama küçük çocuğun yüzü de giderek soluyordu.

-hemen mi öleceğim?

diye sordu. küçük çocuk doktoru yanlış anlamış, ablasına vücudundaki bütün kanı verip öleceğini sanmıştı.
*

arayış ama bulamayıştır.

insanlara gerçek sevgi nedir? dendiğinde hep aynı cevaplar;
- xxxx'in sana duyduğu sevgidir.
- ailenin sana duyduğu sevgidir.
- dostlarının sane duyduğu sevgidir.
- vik vik vik.
- bik bik bik.

evet, gerçekten çok zekisiniz. ama bu değil. olay daha başka boyutlarda. evet ailem bana sevgi duyuyor ama etik böyle olduğu için. insanın kendi çocuğunu sevmesi biraz hormon biraz baskı kaynaklı(bana kalırsa).

evet xxxx beni seviyor. ama neden?
para? ortam? yakışıklılık? üçünden biri vaya üçü birden; allah bilir! hiç girmiycem buraya...

evet arkadaşlarım beni seviyor. belki ara sıra ettiğim 2 güzel kelam veya iyi futbol oynadığım için. belki ona ısmarladığım bir tost veya onu koruduğum bir kavga...

çıkar ilişkileri üstünden gerçek sevgi tanımlıyor, örnek veriyorlar bana.
ama asıl soru şu "beni sadece ben olduğum için seven kim?"

inanıyorum ki; bu benim arayışlarımla bulabileceğim bir şey değil. bir gün çat diye karşıma çıkıp seni seviyorum diyen bir insan bu arayışıma son verecek. ama yok işte. konuşmaya adam bulamazken böylesi zor çıkar heralde. ve ne kadar inandırıcı olur bilmem ama sırf bu gerçek sevgisi yüzünden bende onu severdim...

şimdi akıllarınızdan geçen soruyu biliyorum. "neden anlattı bunları bu manyak?" di mi?
ama verebilecek tek cavabım var. yalnızlığın bir süre sonra fiziksel acıya dönüştüğünü biliyor muydun?

"gerçek sevgi şeytana benzer, herkes ondan söz eder ama gören yoktur."

(bkz: güvercin gerdanlığı alamut'a dönüş)

karşındakini kusurlarıyla kabul etmek ve bunlara rağmen yine de sevmek.