gerçek kötüler  

lafalimpics olimpiyatlarında yer alan takımlardan biri. 1980lerde çocuk olan bir sürü bireye iyi ve kötü kavramını öğretmiş takım

yogi yaho'lar, scooby dobie'ler ve gerçek kötüler üçlemesinin sonuncusu.şu ana kadar sadece tek bir yarışmada kazandıklarını gördüğüm müthiş takım. çizgi film sırasında bunların adı anons edildiğinde hemen bir yuhlama sesi girerdi ki ben çok bozulurdum.*

esasında yarışmaya katılanların en iyileridir bunlar, ne oldukları malumdur, oldukları gibidirler. hem bir ders daha çıkardı bu çizgi filmden, yakalanmadığı sürece kötü hep kazanır.

gıh gıh gıh diye gülen bir köpek vardı bu takımda, o günlerden bu güne idolüm olmuştur.

lafalimpics olimpiyatları çizgi filmin tek insan liderli takımıdır.

(bkz: the really rottens)

kötüler:
dread baron veya dick dastardly (gerçek kötü)
mumbley veya muttly (kih kih gülen yardımcı pilot köpek)
the creeply family - creeply, mrs. creeply, & jr. creeply (the munsters diye bir dizi vardı ondaki tiplere benzeyen aile)
the great fondoo & brak rabbit (kötü büyücü ve gıcık tavşanı)
the daltons - dirty, dastardly, & big brother dinky (biri dev gibi olan 3 kardeş)
orful octopus (ahtapot)
daisy mayhem & sooie pig (kötü hatun ve tek gözlü, spor ayakkabılı-takınmda spor adına birşeyler yapan belki de tek karakter- domuz)

(bkz: natural born killers)

çocukken laff a lympics denen kolpa olimpiyatlarda yenilmelerini her seferinde yeni bir hüzünle izlediğim favori takımım, pabucumun kötüleri. tamam lan çocukları "hile, hurda yapmayın" fikriyle donatmak, onlara iyinin erdemini aşılamak falan gibi amaçlarla kaybettirirlerdi bu takıma. ama bu ulvi amaç, ya didaktizm beceriksizce yapıldığından ya da bu takımda uyuz ve sıkıcı yogilerle, sarsak scoobilerdekilerden daha renkli, daha sevimli elemanlar olduğundan ters tepmişti. gerçek kötüleri tutmayan çok az kişiye rastladım bugüne kadar. arkadaş grubum, aynı benim gibi gerçek kötüler kaybedince üzülmüş kişilerden oluşuyor. hepimiz iyi çocuklardık (hala öyleyiz). çocukken şeker kız candy'deki ilayza'ya ve kardeşine ifrit olmayan, ne bileyim şirinler'i izlerken gargamel'i tutan bir insanevladının büyüyünce kötü olma ihtimali epey yüksek ama, laff-a-lympics'te gerçek kötüleri tutmanın konumuzla hiçbir alakası yok. bununla beraber gerçek kötüleri tutmayan çocukların ilerde sıkıcı olduklarına dair duyumlar aldığımızı da gizleyecek değiliz.

sadece bir defa laff-a-lympics'i önde tamamlayan, bunu da istanbul ayağında yapan dreamteam. mevzu bahis bölümde istanbul çölün ortasında, tıpkı çizgi film alaaddin'in geçtiği arap şehri gibi ilkel, ahali de çarşaflı kadınlardan ve sarıklı erkeklerden menkul resmedilmiştir. insanın içinden yapımcılarına gidin biraz kitap, atlas filan karıştırın demek geçiyor izlerken.

bir bölümde hiç bir cinlik hile çakallık yapmadan yarışan ve yine de kaybeden gruptur

yıllar yılı bu sefer kazanacaklar ümidi ile televizyon karşısına geçip her defasında kaybetmeleri ile hüzünlendiğimiz takım. bir bunlar bir de kurabiyelerini her seferinde kurabiye canavarına kaptıran edi bizleri yaralamaşıtır küçükkene.

bana nedense lahmacuncu kılıklı kro yogiler, şakülü kayık tekerlek peyniri kılıklı scooby dobielerden daha samimi daha böyle onurlu daha böyle azimli gelen ve hepsinden daha çok sevdiğim bronz madalya abonesi gruptur.

- ama yogi.
- hayvan artık bana yogi demeyeceksin bundan böyle değerli diyeceksin, kıh kıh kıh.