genç sert ve öfkeli rock grupları  

sadece türkiye'nin meselesi değildir bu; dünyanın her köşesinde, nota çatıp şarkı yazan pek çok rock grubu, bakışlarıyla iri bir öküzü öldürüyormuş gibi sert-bakan, eller göğüste çapraz bağ resimler çektirirler, "öfkeliyiz lan!" mesajı verirler. şarkılarda da bu öfkenin altı çizilir mutlaka.

gelgelelim, şarkı sözlerine baktığımızda, basit, temelsiz, ergen depresyonlarına ya da "bir acayip aşk" anlayışına rastlarız. dünyada olan bitenler, savaşlar, yoksulluk, çaresizlik, açlık umurunda değil ama öfkeli. neye öfkelisin lan it? ruhunda fırtınalar kopuyor, her bıldırcına sığdırmak istiyorsun ama hemen vermiyorlar değil mi?

stüdyo sahibi bir arkadaşımın bunları tarif ederken "inanmış karakterler" * benzetmesi beni benden almıştı. adam şişmiş sabah akşam provaya gelen ve saat 6-7 boş mu derken bile öfkeli tribindeki gençlerden.

bu grupların şarkı sözlerindeki temel öğelerden biri hayata dair sözde ve göstermelik isyandır.

"herkes yalançı
herkes bokum gibi sanki
bu dünyanın ozonunu sikim ben, zaten inceldi
hay mk lenslerimi de evde unutmuşum
mna koduum lensleri
dursun zaman akmasın
akarsan yolunu sikim senin zaman gibi
hala yok lensler göremiyom.
savaşa hayır
gaylere özgürlük
hah buldum lensleri
karanlık
hayır!
hatun güzelmiş
sahteyiz
lens.."



gibi sürekli şikayet ve yerli yersiz, alakasız, topiği çözülemeyen isyanlar eden şarkı sözleri yazarlar. yazarlar..yazarlar.. üstüne de bir kısım henüz sivilcesi patlamamış* juvenil bünyelerden "ya aşk şarkısı yazmıyorlar pop müzük gübü, çok sarkastik ve yuforik bir grup işte" tarzında övgüler aldıkça artan gazla birlikte işlerini yapmaya devam ediyorlar, depar ataraktan. kolay gelsin, bol kazançlar diliyorum da hepisine, söylemeden de geçemiycem: yaptığınız işi sikim ben sizin..

şu zamanlarda yok olup gittiğni gördüğüm (ve bir nebze olsa dahi rahatladığım) "nu metal" ateşinin sıcaklığından etkilenen arkadaşlardır bunlar. her biri rock tarihini baştan yazar falan... arabesk saplantıları dışa vurmak için "öfke" maskesini seçmiş ve "hepinizin götünü sikerim" ayaklarında takılmayı birincil görev bildikleride gözlemlediğim şeylerdir ek olarak yukarıda yazanlara.

topu topu 4 akordan oluşan şarkısını bile çalmayı doğru dürüst beceremeyen ve bundan mütevellit müziğine gram saygı duymadığını anlamakta hiç zorlanmayacağımız "duman" gibi bir zırvalığı kendilerine örnek alırlarsa bu gençler, üstüne birde ideolojik karmaşalar ve şiddetli eğitimsizlik eklenince bahsi geçen profilin oluşması zor olmuyor. tabi biraz para ve karı sevdası da önemli bir faktör olarak görülebilir.

bu ülkede bir zamanlar "whisky" vardı, "kramp" vardı falan... onlarda rock yaparlardı işin özünde. kıymet bilene tabi... sorun bakalım bu çocuklara bilirler mi bunları? alacağınız cevaplardan gerekli sonuçları çıkarmanız zor olmaz.

belli bir kitleye belli bir ürün sunmanın en kolay yanı onlar gibi olduğunuzu göstermektir. bu müzik piyasasında da böyledir elbet. rock müzik pastasının protest dilimini kapmıştır. tıpkı rapin zenci isyanını kapması gibi. ama rock rape göre daha evrensel, ırksal ayrım gözetmeyen, daha çok "sadece insan" diyen, hak hukuk temelli bir oluşumdur. zaten çıkış noktası da ingilteredeki öfkeli işçiler olduğu için bu hep böyle kalmıştır.

80lerden sonra tüm dünyada böyle şeylerin siklenmemesi, yani insanların içindeki sağ sol dünya görüşünün yerini kapitalizmin feth etmesi, herkesin sadece kariyeri yani kendi için yaşamasıyla, bunu itiraf etmesiyle ve pirim yaptırmasıyla rock grupları da bir hayli kan kaybetmiştir. doğal olarak bu müzik türü hayata karşı bir duruşu olan insanlardan ziyade sadece aileye okula isyan eden ergenlik veletlerine cazip gelmeye başlamıştır. tabi bazı rock grupları yeni hedefler bulmak adına götlerinden sebepler uydurup faşizme kaymış olsalar da (soad gibi) genel çözüm şöyle veya böyle ama mutlaka bir şekilde farklı olduğunu belli etmektir. gerek fotoraflarda kasılarak gerek sahnede civciv ezerek... açlıktan dem vurup savaşa karşı çıkan, yeşil barış diye bir şeyden bahseden ama hayata dair en ufak bir fikri olmayan, hayatında okuduğu kitap sayısı üçü geçmeyen kimse lütfen dünya ve insanlık adına duyarlılıktan bahsetmesin. ve bu insanların malzemecileri de neleri savunup nasıl yaşadıklarını görmezden gelmesinler.

hem çalamayan, hem de artist takılan tiplerdir. bugün gördüm, az evvel, belediyeye giderken. bizim şirketin bu seneki çöp vergisi yatmamış gözüküyor. halbuki yatması gerekmeyeni bile yatırmışız. fakat dingiller bize iki farklı sicil no. vermişler, üstelik bir de bana kızıyorlar. sen kimsin lan bana kızıyosun, allasen, kimsin sen ? zaten yağmurdan sırılsıklam oldu diye şirketten bi tişört verdiler, hasta olma lan hesabı, jay-z'nin tişörtü müdür nedir, her yanımdan sarkıyor. her neyse efendim, işimi hallettim dönüyorum, baktım bir grup genç stüdyodan çıkmış belli, üstelik analarına küfretmişiz gibi sinirliler, şöyle bi işkillendim. baktım birinin elinde bagetler, ikisini birbirine vurup bir şey çalıyormuş gibi yapıyor. tam yanlarından geçerken biri diğerine "abi ordaki bareyi daha iyi yapman lazım" dedi. bare lan bu, bare, bareyi de mi yapamıyosun dingil. (bkz: aks) efendim beni yine aldı bir sinir. döndüm geri, artistliğiniz kime lan dedim. sizin dedim, gelmişinizi geçmişinizi skerim, defolun gidin lan burdan dedim. sonra baktım iş her an ciddiye binebilir, cevabı beklemeden hızlıca sıvıştım ordan. şirkete döndüm, içimden, hiç sinirli değilim lan aslında diye geçirdim, hiç sinirli değilim, süper lan.

bazısı yaşı ilerleyip aileden maddi yardım kesiği yiyinceteknosada falan çalışmaya başlayan o sertliği içine atıp içini ve dışını sertleştiren kişileri sahip gruplar.

uzak olsun zarar yok denilesice...

(bkz: dütdüt)

bunların en güzelleri taksim civarında grup halinde dolaşanlardır. bir köşeye, merdivenlere, belki bir bankanın ya da mağazanın önünde otururlar sert bakışları ile etrafa öfkelerini kusarlar kendilerince. hep kendi aralarında konuşurlar. kızlı erkeklidir bunlar ayrıca. ama genelde 5-6 erkek 1-2 kız şeklinde takılırlar. zaten o 2 kız da muhakkak aralarından birilerinin sevgilisi olur. genelde aralarında bir tane gitar çalmayı bilen!?!? birisi vardır. o arkadaş her gün evden sırtında gitarıyla çıkar özel göreve gider gibi. genelde eve dönüş paraları yoktur ama bira alacak paraları hep vardır. böyle ellerinde bira, şarap muhabbet ederler tüm gün. uzaktan bakarsın ki vay be gençlere bak ne güzel giyinmişler, keşke zaman olsa da biz de böyle yayılsak gitar çalsak şarkılar söylesek dersin. şimdi bu çocuklar ne güzel eskilerden çalarlar bir de sesleri güzelse bak sen o zaman dersin.... playlistlerin de yer alan eskilerden haluk levent, barış manço'ları duydukça uzaklaşasın gelir sonra. böyledir bu çocuklar. zaman geçtikçe sertlik oranları değişir. kimisi yumuşar emo olur, kimisi asla bozmaz kendini inatla gider... tabii ki aralarından çıkacak ne yetenekler vardır, çıkmıştır da...onlara asla lafımız olmaz....

ama onları ne zaman görsem güven erkin erkal gibi seslenmek isterim arkalarından. " sert kalın taviz vermeyin"

(ara: yasaklanmış)