bugün annem ve kız kardeşim
geldiler beni görmeye.
uzun zamandır yalnızdım
şiirlerimle, gururumla. . . neredeyse hiçbir şeyle.
kız kardeşim -büyüğü - yetişkin olanı,
sarışındır. güçlü bir düş
geçip gider gözlerinden: söyledim küçüğüne
"hayat tatlıdır, kötü olan her şey bitip gider."
annem gülümsedi, bir bakışta ruhların ta içini
gören biri gibi;
iki elini birden koydu omuzlarıma,
uzun uzun yüzüme baktı. . . .
ve gözlerimden fışkırdı göz yaşları.
yemek yedik birlikte evin
en sıcak odasında.
bahar göğü....onu seyretmek için
bütün camlar açıldı.
ve bir süre konuştuk sükunetle
çok eski ve unutulmuş şeylerden,
kız kardeşim -en küçüğümüz-keserek sözü dedi ki:
"kırlangıçlar havalanıyor bizden."
`
alfonsina storni
`
kişinin uzun saatler boyunca çalışma masasından kalkmadan çalışmasının sonunda sarfettiği bir sözcük. kafam beynim durdu, yaklaşma sakın olay çıkarırım manasındadır bu durumda.
