1996'da kurulmuş olan norveçli neo-progressive/progressive/art rock grubu.
aslında yaptıkları müziği bir türün içine oturtmak zor. hatta kendilerine "classical post ambient nocturnal atmospheric neo-progressive folk world rock" gibi absürt bir tarz uygun görülmüş. "o ne demek lan" demeyin. 1-2 şarkılarını dinleyince o absürt tarz daha anlaşılır oluyor.
marillion,
porcupine tree,
pure reason revolution, ve hatta
radiohead karışımı bir tarzları olduğu söyleniyor. genel olarak 70'lerin progressive rock'ından 90'ların progressive rock'ına kadar geniş bir yelpazeleri var.
grup hem norveçli olduğu için hem de günümüzün popüler müziklerinin aksine progressive rock icra ettiği için ciddi destek problemi yaşamıştır. hatta hala bağlı oldukları bir müzik şirketi yoktur. albümlerini kendi çabalarıyla çıkartmışlar ve tanınmak için genelde interneti ve ağızdan ağızdan pazarlamayı kullanmışlar. en ucuz pazarlama yöntemi olsa da pek başarılı bir yöntem olmadığından hala pek bilinen bir grup değiller. marillion'la olan yakınlıkları sayesinde son yıllarda norveç dışına açılmaya başlamışlar. hatta 3. albümleri olan
firebird'ü marillion plak şirketiyle beraber çıkartmışlar ve albümde marillion'ın gitaristi steve rothery de bir şarkıda solo atmış. amatör denebilecek bir grup için, idol olarak gördükleri bir grubun gitaristinin onların albümünde çalması harika bir şey olsa gerek.[zaten grubun ismi de marillion'un gazpacho adlı şarkısından geliyor]
4 albümleri var. son albümleri olan
night 2007 yılında çıktı ve 2007'nin en iyi albümünden tutun da 2007'nin en iyi progressive rock albümüne kadar bir ton övgü almış. 2007'de porcupine tree'nin
fear of a blank planet'inin,
pain of salvation'un
scarsick'inin,
oceansize'ın
frames'inin,
anekdoten'in
a time of day'inin ve
riverside'ın
rapid eye movement'ının çıktığını hatırlatmakta fayda var. çoğu eleştirmen tarafından bu amatör albüm, bu saydığım albümlerden daha başarılı bulunmuş. kendi fikrimi de söyleyecek olursam sadece fear of a blank planet'le kapışır. grup başlığında albümü anlatmaya da gerek yok. atmosferi ve konseptiyle beni ilk dinleyişte uçuran bu albümü daha detaylı olarak kendi başlığında incelemekte fayda var.
grup üyeleri;
*
jan-henrik ohme (aka "o") - vocals, (1996)
*
jon-arne vilbo - guitars, programming, (1996)
*
thomas andersen - keyboards, programming, producer (1996)
*
mikael kromer - violin, additional guitar, programming, co-producer (joined 2001)
*
robert r johansen - drums, percussion (joined 2004)
*
kristian torp (aka "fido") - bass guitar (joined 2005)
diskografi;
*
get it while it's cold (37°c) (2002)
*
bravo (2003)
*
when earth lets go (2004)
*
firebird (2005)
*
night (2007)
grup şu aralar ilk turnesine çıktığı için 2008 yılında çıkaracakları
tick tock isimli albümleri 2009'a sarkmış gibi görünüyor.
ayrıca bu grubun amatör ruhunun bir göstergesi olarak grubun vokalistleri jan, lastfm'de adeta fink atıyor. gazpacho dinlerseniz veya gruba yorum yazarsanız vokal tarafından gönderilen mesajla şok olabilirsiniz.
http://www.last.fm/...
ahanda profili de bu. müzik zevki benle "low" çıktı ama canı sağ olsun.
grubu çok fazla dinlediğimi söyleyemem ama ilk izlenimlerim ve başlığının olmayışı bir araya gelince kendilerini araştırma ihtiyacı hissettim. bu kalitede devam ederlerse önümüzdeki 4-5 sene ciddi patlama yapmaları olası. dinlemekte fayda var.
edit: son 4-5 gündür yeteri kadar dinledim. harika bir grup. son kararım.
