ganbare genki*  

bu da yine eski bir japon çizgi filmi. genki isimli bir çocuk boks öğreniyordu.

teleonda yayınlanmış güzel çizgi film

iyi bir boksör olabilmek için tren yolunda durur, geçen trenlerin içindeki insanları görmeye çalışarak reflekslerini geliştirirdi.

japonya gibi herkesin karate bildiği, ninja olduğu bir yerde boks sporu icra etmenin zorluklarını yaşardı bu genç. neden hatırlamıyorum ama karateci çocuklar bunu ne zaman dövse karşılık vermezdi yerdi dayağını. ama bir seferinde yeter ulan sizi bana sayıyla mı verdiler diyerek bir benzetmişti hepsini, o yaşta artık ne kadar orgazm olunuyosa o kadar orgazm olmuştum. babası da boksördü bunun ama vefat etmişti. bir de ögretmenine mi aşıktı neydi. öğretmen de buna. çok kalite çizgi filmdi. gene (bkz: ağlamıyorum gözüme bir şey kaçtı)

çocukluğumdan kalma güzel çizgi filmler serisinden bir parça.babası bir boks maçı sonrası ağır yaralanmıştı.hastaneye kaldırılmıştı.ama genki'ye(oğluna) onu lunapark'a götüreceği sözünü vermişti.hastaneden kaçıp genkiyi lunaparka götürmüşüt.eğlence falan filan derken babası bankta ölüp kalmıştı.kibritçi kız ve kurşun asker masallarının da yardımıyla zaten melankolik olan bir kuşağın bir üyesi olmamdan dolayı bayağı bir göz yaşı dökmüştüm.bir de bunun boks hocasını hapise atıyorlardı sonra tekrar geliyordu falan filan.küçük emrah tadındaymış meğer insan büyüyünce anlıyor.ama gayet güzel bir çizgi filmdi.hala müziği de aklımdadır.

böyle çizgi film olmaz olsun dedirten çizgi dizidir. her bölümünü izledikten sonra hüzünle bükülen boyunlardık o zamanlar. konusu ve işlenişi ile o dönem japon çizgi filmleri ile arasındaki ayrımın hemen farkedildiği, garip japon duygusallığının her karesinde hissedildiği, unutulmazlar arasında yer alan çizgi dizidir.

önümden hızla geçen trenlere bakarak içindekilere görmeye çalışmama sebebiyet veren çizgi dizidir. ben birkaç seferden sonra görmeye başlamıştım ama japonya'daki trenlerle türkiyedeki banliyöleri karıştırmamak lazım tabii.

yabancı kanallarda ganbare genki adıyla gösterilmiş çocukları spora yönlendirmek amacıyla yapılmış harika bir japon animesi.jenerik müziği dinlendikçe insanınjaponca öğrenmeye heveslendiren ayrıca şimdi bile hartırladıkça gözlerimin sulanmasına engel olamadığım çocukluk dizisi.

(bkz: http://anidb.info/...)

çocukken dövüşlerini izlediğimiz, onunla yenilip onunla yenildiğimiz, özdeşeleşecek yeni bir imge bulduğumuz için sevindiğimiz ama ergenolup da aşkmeselelerine girdiğinde "baba biz bu filmi görmüştük" diyip hevesimizi kaybettiğimiz çizgi film.

çocukken bir bölümü izleyip, vaayy demek tren geçerken izlediğinde, içindeki adamı görebiliyorsan, sana atılan her yumruğu da görebilirsin diye aklıma yer eden, hemen kendimi dışarı bir tren bulmak için attığımda, acı gerçekle karşılaştığım (bizim şehirde tren yoktu) ama yinede izlemekten vazgeçmediğim,anime tarzı japon çizgi filmlerinden farklı bir çizgi film.

internette hiçbir yerden bulamadığım çocukluğuma ait anime. boksör babasını ringde öldürenlerden intikam alma isteği ile yanıp tutuşan genki, sanırım bi de öğretmenine aşıktı ama öğretmeniyle başka bir öğretmeni arasındaki ilişkinin de farkındaydı. o yüzden haddini biliyordu. trenli sahnesi en akıllara kazınmış, en fantastik sahnelerden biridir. hatta bugün bile hala tren hatları kenarında bekleşen 90'ların başında çocuk olmuş kişilere baktığınızda bu antrenmanı yapmaya çalışırken görebilirsiniz onları. hatta eğer onlardan biriyseniz kendinizi de bunu yapmaya çalışırken yakalamanız mümkün.

ve hatta iyi bir çocuk olursanız belki şirineyi bile şirinleyebilirsiniz...

(tamam götürün bunu)

hatta ve hatta iyiliğin bokunu çıkarırsanız siz de bir şirin olursunuz

(alın lan şunu artık!)

babasının lunaparkta öldüğü sahne vardı aman allahım! yapılırmı lan körpecik bünyeye bu işkence. şuanki duygusallığımın ve ağlamaklığımın yegane sebebidir bu çizgi film.