birgün anfide dersimiz var yine her zamankinin tersine gidip en öne oturduk ders dinlicez diye heves edip, neyse hoca geldi moral sıfır bizim hocada .şöyle bir konuşma yapmaya başladı:
- arkadaşlar biliyorsunuz ki edebiyat dünyası dün çok büyük bir çınarını daha yitirdi...(yüzümüzde üzgün bir ifade, böyle anlımız kırışık gözlerimiz düşükçe, emrah gibi evet) evet arkadaşlar malesef
aysel güreli kaybettik...
biz tam anlamıyla gülme krizindeyiz hoca espri yaptı sandık bir de o rahatlıkla iyice gülüyoruz.hoca gülmüyo ama ya?devam etmekte şu sözlerle:
- her ölüm zamansızdır.ama bu gerçekten çok zamansız oldu
(kadıncağız 100 e yaklaşmıştı bildiğim kadarıyla) hayatımda hiç bu kadar gülmemiştim tek sorun hoca espri filan yapmıyormuş tam anlamıyla krizdi hoca bizi kovdu dışarda rahatlayın lütfen diye ama olsun...tamam önemli bir sanatçı eyvallah da bu da yapılmazki orda canım
(bkz:
dersten atılma sebepleri)