zordur, hemde çok...
hayat denilen uzun yolun karşımıza ne zaman neyi çıkaracağı belli olmuyor. işte bu sebepten insan, yaşadığı tüm zamanlar boyunca hayatın zevkini alamıyor.
şimdi size, -çok fazla deneyimim olmamasına rağmen- "yaşadığınız vakit çok önemli. giden zaman geri alınmıyor. bla bla bla." demiyeceğim. çünkü yaşadığım hayata bakışım sizden farklı değil.ama benim hedefim çok daha farklı. ben hayata kazık atmayı planlıyorum. nasıl mı?
dedim ya, insan yaşadığı hayatın zevkini alamıyor diye. bunun tüm suçu bize ait değil... hayat denilen aşağılık, onu yaşadığımız sürece bizi kazıklıyor. bazen
küçük hediyelerle bizi
mutlu etsede genelde
kazıklanıyoruz.
şimdi amacıma geleyim. son anımda, yani ölüm döşeğindeyken, yüzümdeki tek bir gülümsemeyle ona attığı bütün kazıkları geri ödeyeceğim. biliyorum zor ama sonuna kadar savaşırsam biliyorum ki elde edeceğim bunu.
ayrıca intiharcılara
* da önerimdir. kaçıp gitmektense kalıp, savaşıp, göt etmeyi tercih ederim.
not:argo için özür dilerim.
not2: bu yazı birine
* adanmıştır.
