her ne kadar kendisini tanımasam da sonuç olarak bir insanın canı söz konusu ve üstelik bir itülü kardeşimizin...hepimizin başı sağolsun...allah rahmet eylesin...
bazen gerçekleri kabul etmek zor gelir insana...
yaşadığını,yaşadığın biçimde yazıya dökemezsin...
dökülür...
gider...
sevenlerine,ailesine sabır diliyorum...
ilk anda inanmak istemez insan..
çok yakını olmasa da, yakınlarındaki birine konduramaz o mutlak sonu..
bekler durur, biri şaka desin, oyundu desin, kandırdık sizi desin diye..
ama çok sürmez; olayın gerçekliğine inanmaya ve gerçeğin acısıyla yanmaya başlar yürek..
daha dün yapılan konuşmalar, ufak tefek kırgınlıklar,bir sürü şey gelir akla..
sorgular, isyan eder insan..
ama ne çare..
her şeyin boşuna olduğunun farkına varmak acıtır durur içinde bir şeyleri..
boşadır çırpınmak, sorgulamak, isyan etmek..
göz yaşları boşadır..
yapılacak tek şeydir, dua etmek..
allah rahmet eylesin..
geride kalanlara sabır ihsan eylesin..
kaybı şüphesiz derin izler bırakacaktır tanıyan çoğu insanda..
bu kadar kolay mı pes ediliyormuş yaşamda?
sabır dilerim geride kalanlarına..
allah rahmet eylemez kendi çekip gidene..
sözlüğü açtığımda biri yine şaka yapıyo heralde diye düşünmemi sağlayan ancak yazılanları okuyunca şoka girmeme neden olan olaydır. hiç tanışmamış olsak da, tek kelime etmemiş olsak da birbirimize farketmez... çünkü ölüm her zaman acı ve üzüntü getirir insana...inanmak istemiyorum...allah rahmet eylesin...
tam da neşeli bir halde sözlüğe girmişken, gördüğüm başlıkla ekranda donakalmama sebep veren olay. huzur içinde yat maxjackal, umarım oralarda mutlusundur...
söylencek pek bir şey yok aslında kim ne kadar tanıdı bilmem kendisini bende pek iyi tanımazdım ama aramızdan biri gittiği zaman uzaklara kardeşimiz diyebildiğimiz biri gittiği zaman başka diyarlara arkasandan sadece üzülmek ve onun için dua etmek düşer bize mekanın cennet olsun kardeşim...
oysaki beni en son baya zevkli geçen, hep beraber gülüp oynadığımız, hoşça vakit geçirdiğimiz bowling zirvesi 2'ye gelmem için ikna etmişti..onun sayesinde gelmiştim..o ısrar etmişti,o yeri tarif etmişti, o istemişti..ilk kez ve son kez orda gördüm onu..sağol demiştim ilk cümlemde onu yakasına taktığı "maxjackal" yazılı kağıdı görünce..sağol demiştim..
tanıdığım kadarıyla gerçekten iyi bir insandı..şuan fotoğraflara baktıkça ürperiyorum, tüylerim diken diken oluyor, kanım donuyor..çünkü fotoğraflarda hayat dolu, gülüyor..aklındakiler ne bilemiyorum ama o fotoğraflara baktıkça acaba derdi neydiki canına kıydı diyorum..yine üzülüyorum..gerçekten ağlamaklı oluyorum..
tanımıyorum ama çok üzüldüm,çok etkilendim.yazık keşke aramızda olsaydı da bütün bu yazdıklarımız yalan olsaydı.
allah ailesine ve arkadaşlarına sabır versin yanında olsun,allah rahmet eylesin
haberi duyduktan sonra saatlerce bekledim. şaka olduğu ne zaman açıklanacak dedim. nikaltına yazdığımı editleyip "ulan çok eşeksin, böyle şaka mı yapılır" cümlesini eklemek için bekledim. ama olmadı. telefonda, msnde, ircde, hiç bir yerde hiç kimse yalanlamadı. telefondaki arkadaşların titreyen sesleri daha da kötü etkiledi. gerçekmiş... ve insan yüzyüze bir kez görüştüğü arkadaşı için de ağlayabilirmiş...
neden yaptın be çakal? değer miydi hiç? umarım orada bulursun aradığın huzuru... ama unutma bir gün yanına geldiğimde bunun hesabını soracağım sana...
hayat bi oyundur. isteyen erkenden çıkar, isteyen hayat onu atana kadar bekler.
ama oyundan çıkmak da hayatla mücadele etmek kadar cesaret isteyen bir eylemdir.
başımız sağolsun
şakaydı, evet gerçekten de şaka gibiydi... girilerin hiçbirine inanamadık ta ki ascella'nın duyurusunu okuyana kadar. daha yeni tanışmıştık, o kadar çok muhabbet etme şansımız da olmadı. ama yine de...
