avrupa ve dünya futbolcuları,futboldan başka,gönüllü yardım elçiliği yapmaktadır.yani işleri sadece topa vurmak değildir..eyvallah;afrika'da yardım gecelerine koşturan isveç milli takımı,manken peşinde koşturan bizimkiler..idman aralarında roman okuyan italyan futbolcu,kayahan abisiyle karaoke yapan bizim ümit davala..tiyatro salonları açan fransız futbolcular,gazino meyhane açan bizimkiler..
hadi kültürden de vazgeçtik..huysuzlanan da mı yok şu futbol aleminde?..rüştüye geri pas atmaktan korktuğu kadar,korkmaz mı insan bu işin sonu nereye gider diye?..
bunlar böyle tartışıladursun,son zamanlarda emre aşık'ın nobre'ye attığı parmaktan sonra bir "ipnelik" tartışmasıdır gidiyor.."söyleyin lan kim ipne","anadolu takımından ipne çıkmaz abi,kesin istanbul takımlarındandır","töhmet altındayız kardeşim..." sözleri uzayıp gidiyor bizim futbolcu camiasında..
tükürme olayını abartmış sporcu türü.bu kanıya kapılmamın sebebi hangi maç olursa olsun;ingiltere,almanya,ispanya ya da türkiye ligi fark etmiyor; pozisyonu kaçıran futbolcuların mutlaka yere tükürmesi.
- gelişine vurduuu!!!top üstten dışarıda!
bu pozisyondan sonra saha içi kameralarından biri futbolcuya doğru döner ve görüntü iyice yaklaşır;deyim yerindeyse tgrt ana haber bültenlerinde olduğu gibi burnunun içine girer. futbolcunun yüzünde hafiften bir şaşkınlık, topu dağlara taşlara vurduysa “oha filan oldum” benzeri bir ifade yavaştan belirir.sonra da:
- ya boşver,herkes kaçırır bu pozisyonu.etmişim bu dünya düzeninin içine…
deyip bizim duyamadığımız bir “haaaak tu” sesi eşliğinde ağzında ne varsa yere boca eder. zannımca iğrençtir ama hemen her futbolcunun kaçırdığı bir pozisyondan sonra yaptığı klişe harekettir.bir nevi başkaldırı,”hocam senin oynatacağın maçın,çaldığın düdüğün taa…” tavrı sezinlerim hep.
ronaldo’sundan figo’suna,beckham’ından zamorano’suna kadar hepsi mutlaka yere tükürür(ihtiyarlamışım bu arada,zamorano filan).onu bırak,zidane olayın tezeğini çıkarıp:”materazzi kim oluyor” diye kafayı da giydirmişti tükürür gibi 1 milyar insanın gözünün önünde(tepki bu tükürme olayı,öyle görünüyor.ha hakeme ha futbolcuya).
eskiden atv’de yayınlanan bir program vardı,hugo’ya benzeyen.orada tükürükus denen bir zevat vardı(dinozordu sanırım).o aklıma geldi birden.arada da fark göremedim.
dip not: “adrenalin yüzünden öyle tükürür onlar” filan hikaye. tepkim o tükürüğü çekip maç özetlerinde bile olsa gözüme sokan yönetmenlerde.amerikan moduna girmişken midem kaldırmıyor.adam gibi görüntü verin,o tüküren futbolcunun yerine güzel bağyan seyircileri filan koyun meselâ.dolunay görüntüsü verin arada,romantizm hesabı.
acıyorum ben bu adamlara. neredeyse hepsinin kariyeri aynı. bakıyorum şampiyon oluyorlar filan. lan diyorum, seneye şampiyon olamayacaksın niye seviniyorsun? hem ortada profesyonel futbolcuyum diye geçiniyorlar halbuki birileri futbolculuğun kitabını yazıyor orada. ama hiç üzülmüyorlar işlerini kötü yapıyorlar diye.
30lu yaşlara gelince kariyerleri düşüşe geçiyor. rezil olup bırakıyorlar futbolu. çok az istisna vardır bu konuda. hemen hepsi yaşlılık döneminde koşamaz, sakatlanır, asya yolunu tutar. 40 olduğunda elinde ne bir diploma vardır, ne bir yetenek. tek yapabildiği iş olan futbolu artık yapamaz durumdadır. o ana kadar iyi yatırım yaptıysa hayatını yaşar, yoksa görüyoruz milletin halini.
esas merak ettiğim şu. ne biçim bir döngü, bir zamanların en iyi futbolcusuyla şimdi dalga geçiyorlar, genç yetenekler geliyor. biliyorsun onlar da yaşlanacak bir gün. yeni gelenler hep eskilerin pabucunu dama atıyor ama birileri de onların pabucunu dama atacak. merak ediyorum acaba en verimli dönemlerinde bir gün bu işi eskisi gibi iyi yapamayacaklarını düşünerek anın tadını çıkarıyorlar mı? deli paralar kazanıyorlar, şampiyonluk kazanıyorlar, başarılılar. bir sürü kulüp bunları transfer etmeye kasıyor. onlar sanki ergen gençler gibi laylaylom.
aslında her iş dalına uyarlayabiliriz bu dediklerimi. gençliğin değerini bilmek lazım.
aynı anda hem spor yapıp, hem eğlenip hem de bu işten makro düzeyde para kazanan insan(şımarıklığına değinmiyorum bile).
ben mezun olduktan sonra istemeyerek, neredeyse her gün, korka korka, tuzla tersaneler bölgesindeki bi tersaneden içeri sokacağım kendimi.öyle spor falan da yapmayacağım, hatta ölüm tehlikesi yaşayacağım kısa vadede( misal kafama vinç düşerek(yan tersanede olmuştu), bi gemiden diğerine geçmeye çalışırken aşağıya düşerek (yalan değil stajda geçtim), ve uzun vadede(kanser olarak).
bana deseler ki; ''bırak şu mühendisliği gel ikinci ligde oyna, 1.5 milyar da maaş bağlayalım sana her aylık, kalacak yerini de sağlayalım'', koşa koşa gitmezsem firavunum.
süper konuşuyorlar lan bunlar. nasıl daha önce bu kadar eğlenceli olabildiklerini farketmemişim hayret. kendime kızdım.
dün izledim bunu;
tam metin: "biz takıma ihtiyacımız var, takımın bize ihtiyacımız var." bir futbolcu
çevirisi: "bizim takıma, takımın da bize ihtiyacı var.*
* çevirmenin notu: takımın onlara ihtiyacı olduğu anlaşılabiliyor ama onların takıma neden ihtiyaç duydukları kafalarda soru işareti olarak kalmaya devam ediyor. dil bilimciler, edebiyatçılar ve psikologlar bu konuda bir uzlaşmaya henüz varabilmiş değil. yalnız kalma fobisi, grup seks arzusu gibi iddialar ortaya atıldı ama futbolcu bunları doğrulamadı. burada iş, biraz da okurun hayal gücüne kalıyor.
ama şimdi gidip bu futbolcuya kızmak çok anlamsız. dil bir heykel değildir, canlıdır. sürekli kendini yeniler. bu yenileme olumlu veya olumsuz yönde de olabilir fakat burada da neyin olumlu neyin olumsuz olduğunu kesin olarak belirleyebilecek bir referansımız yoktur. bunu zaman gösterir.
gidin bir bakın shakespeare'in ingilizcesine be, adam "you" yerine "thee" diyor. kimse de "yuh lan öküz" demiyor, üzerine bir de saygı gösteriyor. türkçe de değişen bir dil tabii ki, bunu futbolcu dün akşam dedi. o zamandan beri köprünün altından çok sular geçti. dil değişti. adamda suç yok.
