mario puzo'nun kitabından taban tabana zıt olarak beyazperdeye aktarılan the godfather karakteri. zira puzo'nun frederico'su; kadınlara karşı zaafı olan, sorumsuz, gece hayatına düşkün, ve son derece silik bir insanken, coppola ve fredo'ya can veren john cazale bu duruma el atmış, ve ortaya babası vurulduğunda diz çöküp ağlamaktan başka herhangi bir tepki vermekten aciz, son derece karaktersiz ve kompleksli, fakat tüm bunların altında aslında sadece kardeşlerinin arasında dikkat çekememiş, zavallı bir ortanca çocuk olan, bildiğimiz fredo ortaya çıkmıştır.
sonuç mu? gayet iyi olmuştur, sinema tarihinin en etkileyici yan rollerinden biri oluşmuştur.
not: spoiler içerebilir, konudan da biraz sapılabilir, lakin bana göre ikinci filmde anne corleone'nin cenazesi sırasında michael'ın fredo'ya sarılması, ve arkadan gelen olağanüstü müziğin ışığında, -eğer varsa- her nerede olursa olsun kardeşine sarılma güdüsü yüreğinin ta içinde uyanmayan insan, hemen o filmin başından kalkıp
maskeli beşler ırak isimli başyapıtı izlemelidir.
