filistin de çocuk olmak  

aciz olmaktır, mazlum olmaktır. tanklara karşı sapanlarla, taşlarla karışı koymaktır. babanın elleri kelepçelenmiş götürülürken, annene, ablana tecavüz edilirken hiçbir şey yapamamaktır filistinde çocuk olmak.

farklıdır filistinde çocuk olmak. ne annesi istediği oyuncağı almadı diye üzülen çocuk gibidir, ne de yaramazlık yaptı diye babası tarafından kulağı çekilen çocuk gibidir.

'babamın ellerini bağlayıp nereye götürüyorlardı anne?'
'anne, gece bom bom sesler geliyor, sonra birileri ağlıyor, korkuyorum anne'
'baba, hani camiye ayakkabıyla girilmezdi? bu adamlar niye giriyorlar baba?'
...

gibi cümleler kurmaktır filistinde çocuk olmak.


israilli çocuk: babam dedi ki; siz araplar şeytansınız, teröristsiniz, hayvansınız!!
filistinli çocuk: babam bana hiç bir şey demedi, sizinkiler öldürmüş!!

savaşın ibneliğini iliklerine kadar hissediyor olmaktır çünkü gözünün önünde ölen yakınların vardır ya da bir şekilde seni korumaya çalışırken veda edenler.
evinin telefonla aranıp birazdan bombalanacağını bilmektir ve dahası tüm çocukluğunu bu savaş oyunu(!)na dahil olarak geçirmektir. bu yüzden "büyüyünce ne olmak istiyorsun?" diye soran gazeteci büyüklere "şehit" cevabını verip tüyler ürpertmektir, filistinde "çocuk" olmak...

http://img175.imageshack.us/...

alnına kalaşnikof namlusunu uzatan askere karşılık olarak elinde sadece taş olan çocuktur.

oyun oynadığın sokağına bilye şeklinde bombalar atılması ve o bilyelerle oynamak için yumuk ellerini bombalara uzatmaktır.

(görsel: filistin de çocuk olmak/27940)

dün beraber oynadıktan sonra gizlice öptüğünüz ayşe teyzenin kızının yarın bir bombayla parçalanarak ölmesidir...
ilk öpücüğün uyandırdığı sıcak duygunun yerine acı ve nefret hissetmektir....

ya da akşam bir elmayı paylaştığınız abinizin sabahleyin öldürülmesi,
dolayısıyla bütün bir elmayı yemenin koymasıdır....

ya da anneniz öldürüldüğü için ablanızı anneniz sanmaktır;
ve bu yüzden anlayamadığınız bir boşluğu yaşamaktır anneniz olmasına rağmen...

(bkz: gazze' de çocuk olmak)

kolay olmamalı, ki zaten çocuk olmak ne kadar kolay ki?

olmamaktır

filistin de çocuk olmak; boy atıp sürgün veremeyecek olan minik tohumlar,namlu ağzına sürülmüş kahpe kurşunların hedefi olan, ceplerine doldurdukları bilyelerin bir adım sonra ölüme karışacağı, dar ağaçlarının gölgesinde ip atlayan,yakan topları şarapnel parçaları olan, daha alfabeleri bile olmadığından mektuplarını korku dolu gözlerle yazan, gözyaşlarını mendil niyetine sargı bezlerine silen ve dualarının hep ölüm koktuğu çocuklar...

umut
işler atom reaktörleri işler
yapma aylar doğar güneş doğarken
ve güneş doğarken çöp kamyonları
ölüleri toplar kaldırımlardan
işsiz ölüleri aç ölüleri

işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken köylü aile
erkek kadın eşek ve karasaban
saban koşulu eşekle kadın
toprağı sürerler toprak bir avuç

işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken ölür bir çocuk
ölür bir japon çocuğu hiroşima'da
on iki yaşında ve numaralı
ve ne boğmacadan ne menenjitten
ölür bin dokuzyüz elli sekiz de
ölür bir japon çocuğu hiroşima'da
dokuzyüz kırkbeş te doğduğu için

işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken tombul bir adam
yatağından çıkar dalgın giyinir
'bugün kimi kime gammazlamalı,
amirin gözüne nasıl girmeli'

işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken zenci şoförü
ağaca asarlar yol kıyısında
gazyağına bulayarak yakarlar
sonra kimi kahve içmeye gider
kimi saç tıraşı olur berberde
kimi dükkanını açar erkenden
kimi genç kızını öper alnından

işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken mahpus kadını
kolları masaya bağlı sırtüstü
çıplak memeleri al kan içinde
sorguya çekilir bir bodrumda
sorguya çekenler cigara içer
biri yirmisinde altmışlık biri
gömlekleri terli kollar sıvalı
ve kum torbaları elektrodlar

işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneşdoğarken gülyaprağına
uçak alanından sessiz pilotlar
'h' bombası yükler tepkililere
ve güneş doğarken güneş doğarken
otomatik silahlarla biçilir üniversitelilerle işçiler
akasya ağaçları bulvarın
pencereler balkondaki saksılar
ve güneş doğarken devlet adamı
konağına döner bir ziyafetten
ve güneş doğarken kuşlar ötüşür
ve güneş doğarken güneş doğarken
genç bir ana bebesini emzirir

işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken ben bir geceyi
bir uzun geceyi gene uykusuz
ağrılar içinde geçirmişimdir
düşünmüşümdür hasretliği ölümü
seni memleketi düşünmüşümdür
seni memleketi dünyamızı.

işler atom reaktörleri işler
yapma aylar geçer güneş doğarken
ve güneş doğarken hiç umut yokmu
umut umut umut... umut insanda.
(bkz: nazım hikmet)

bomba seslerine, kan kokusuna alışmaktır.yıkılan evine, yitirilen çocukluğa son kez bakip, kanlar icinde anneye sarılıp ağlamak ağlamak ağlamaktır...

dünyanın herhangi bir yerindeki savaş alanında çocuk olmaktan farkı yoktur.tek farklı şu anda göz önünde bulunmalarıdır.dünyanın çoğu yerinde katliamlar yaşanmaktadır.ama çoğu zaman bu tür katliamlar ya hiç fark edilmez yada çok az insan tarafından hatırlanır.

aile fertlerinden biri yada hepsi katledilen çocuklardan farkları yoktur.hepsinin ya hayatları sönmekte yada çok zor bir hayat onları beklemekte.

dünyada aç kalan,elektriği,suyu olmayan çocuklardan da farkları yok.

demek istediğim sadece göz önünde bulunanları görmemek gerek.her an her yerde filistinde yaşayan,yaşamaya çalışan çocuklar gibileri var.

bu da bizim ayıbımız olsun.

parçalanmış ceset gördüğünde korkmamaktır. ölümü kanıksamak, ölümün bir bombayla, bir mermiyle gelmesi gerektiğine sonuna kadar inanmaktır. öyle herşeye ağlamamaktır. ağlayacaksa en büyük acıları duyduğunda ancak ağlamaktır ("anne babam nerde?"). vakitsiz büyümektir ama inadına yine çocuk kalmaktır. harabeler arasında saklanmak için en uygun yer neresiyse orasını bulabilmekle övünmektir. atılan bombaların artıklarıyla kendine en iyi oyuncağı yapabilmektir. kovalamaca oynarken yol üzerindeki cesedin üstünden atlayıp geçerek kaçışına devam etmek ve rakibine fark atmaktır. düşmana harşı silah olarak kullanılsın diye sapanından vazgeçerek fedakarlık yapmaktır. gerçek tanklar ve tüfeklerle bir arada yaşadığı için oyuncak olanlarını beğenmemek ve bir gün gerçekleriyle gerçek bir "savaş oyunu" oynayacağını hayal etmektir. yaşanan her bir şeyi oyun sanmak ama oyun olmadığını da bilmektir.

tıpkı cahit sıtkı'nın -ne de güzel- anlattığı gibidir filistin'de çocuk olmak:

öyle dalmışım ki

"öyle dalmışım ki bu akşamüstü,
komşu arsadır gözümde gökyüzü.

ben dünyadan bihaber bir çocuğum;
kayıp zıpzıplarımı arıyorum.

koşun çocuklar, koşun komşu kızlar,
avuçlarıma sığmıyor yıldızlar."

cahit sıtkı tarancı

hayatta kalanların büyüdükten sonra israil e karşı "değişik" duygular besleyecek oluşudur.

oturduğu sıcacık evinden yorum yaparak, puan toplamaya çalışan, şöyle duyarlıyım, böyle duyarlıyım diyen popülist insanların ağzına sakız olmaktır.

filistinde çocuk olmak çocukluğunu yaşayamamaktır bir bakıma...

buranın iklimi böyledir
küçükken büyütür insanı bir anda
büyüdükçe iki büklüm yapar.
senin ağlamana izin vermez,
anneleri, babaları ağlatır senin yerine.
günün her saati saklambaç oynatır buralar insana
bazen de kovalamaca.
ama akranların değildir aradığın,
ya da sokak aralarında kovaladığın.
akşam olunca camdan seni çağıran anne değildir,
ya da akşam ezanından önce eve gelen baban.
burada ya annen ölmüştür
ya da baban.

buranın iklimi böyledir,
hep nemli.
seni terletmeyen nem,
gözünden yaş olarak akar.
buralarda böyledir çocuk olmak
yer düşünce kalakalırsın.
seni yerden kaldıracak annen yoktur ki.

bu video o kadar güzel anlatıyor ki fazlasına ve söze gerek yok.

http://www.dailymotion.com/...

hakan albayrak söyle anlatmıştır filistinli çocuğu..

orda bir savaş var içimde
kokla şair bu taşı gazzeden getirdim
bu görmüş olduğun kurşun
filistinin göğsünden çıktı
sen oğuz atayda yüzerken
intihar yeyip intihar kusarken
bir çocuk adam gibi öldü.

bugün gazetede gördüğüm bir fotoğraftı. yıkıntıların içinde oyun oynayan iki üç çocuk. yırtık elbiseleri, üstleri başları toz, kir.. ellerinde oyuncakları yok ama taşları var. öyle ya taş bol.. bir oyun oynuyorlar bilemediğimiz.. ve..

bir oyun oynanıyor asla öğrenemeyeceğimiz.

onlar çocuk ya savaşı falan takmıyorum ya çocuklar acıtıyor içimi.. içimde bir yerlerde yaşayan bir insan varmış diyorum o an. mephisto'ya satmamışım tamamen diyorum ruhumu.. evet satmamışım.. üç çocuk mu gösteriyor bunu bana hareketsiz..

çocuk onlar.. masum.. habersiz..

and dağları’ndan sierralar’dan
che’nin yürüdüğü patikalardan
hiç yılmadan yorulmadan savaşan
küba’dan selam dostlara

beyrut’un harabe sokaklarından
çocuk yaşta savaşan aslanlarımdan
“zafer ellerimizdedir” diyen
filistin’den selam dostlara

bu memleket bizim bu dünya bizim
hep birlikte güneşin sofrasında
bir kez daha haykırıyoruz
savaşan kazanır sonunda

belfast bizimle soluk alıyor
boby sands’ların göğüs kafesinde
bir gün özgür doğacak çocuklarımız
irlanda’dan selam dostlara

şafağın ilk sahibi biz olmuşken
kopardılar her şeyi ellerimizden
bir kez daha gürleyecek halklarımız
sovyetler sovyetler ufukta,
sovyetler’den selam dostlara

afrika bir gün özgür olacak
ruanda somali cezayir fas’ta
açlık yoksulluk elbet son bulacak
afrika’dan selam dostlara

mao’nun ho amca’nın yürüyüşünde
kalbimiz sarı nehir’e doğru akıyor
özgür bir uzak asya durur yakında
asya’dan selam dostlara

kawa’dan bedrettin’lerden mahir’lere
sabo’lardan sinan’lardan bugünlere
sözümüzdür bizim bütün halklara
gücümüz dünyayı sarsacak

bütün dünya hakları kardeştir
dil kültür renk değil emek yücedir
bu dünya bizim onlara kalmayacak
selam dünya halklarına

(bkz: dünya halkları kardeştir)

hiç çocuk olamamaktır.

saklambaç oynamaktır ama saklandığınız arkadaşınız değil mermilerdir, tanklardır, bombalardır.

hemşirecilik oynamaktır ama bu oyun gerçektir. yalandan sarılan yerler kopan kolunuz, bacağınızdır. kanayan başınızdır. belki de yüreğiniz..

filistin de çocuk olmak zordur. her an ölümle burun buruna gelmeyi göze almaktır.

bugün sarıldığınız, sıcaklığında uyuduğunuz annenizin yarın yanınızda olamayacağını bir an bile aklından çıkarmamaktır. babanızın, kardeşlerinizin, evinizin siz de emanet olduğunu her an yokolacağını bilerek güne uyanmaktır. belki de kaybolan sizin hayatınız olacaktır ama her gün yitip giden bir şeyler vardır.

filistinde çocuk olmak yok artık, yok edildi. kurulan hayaller gerçekleştirilemeden yok edildi.. bugün yiyemediğini, sahip olamadığını büyüdüğümde çalışıp kendim alırım diyen çocuklar o günleri göremeden yitip gitti..

(bkz: @3052473)