piyanist fazıl say, bütün bakan eşleri türban taktığı için türkiye'den ayrılmayı düşündüğünü açıklaması ve nihayetinde gerçekleşecek eylemi. alman süddeutsche zeitung gazetesi ile paris'te söyleşi yapan fazıl say; bizim türkiye rüyalarımız biraz öldü. tüm bakan eşleri türban takıyor. islamcılar zaten kazandı, biz yüzde 30, onlar ise yüzde 70. başka yere taşınmayı düşünüyorum demiş.
sen git, ben gideyim, o gitsin eee nolcak bu ülkenin hali? biraz da sırf bu yüzden kalmak gerekmiyor mu? inadına..
sen yanmazsan ben yanmazsam nasıl çıkacak karanlıklar aydınlığa?
üretme yeteneğine sahip yaratıcı bir insan için komik düşecek bir tepkidir. dünyaca tanınmış, aklını kullanabilen bir adamın tepki mahiyetinde daha akılane davranması ve kitleleri ardından sürükleyebilecek yetiye sahip olması gerekirken kendine hiç yakışmayan ve kişiliği tam olarak oturmamış, ne yapması gerektiğini bilmeyen, kim olduğunun farkına varamamış insanlar gibi davranmış olacaktır. umarım, bir anlık kızgınlık uğruna söylenmiş daha sonrada yanlış olduğunun farkına varılmış bir cümledir.
basiretsizliğin açığa vurduğu an olarak değerlendirilebilir. ülke için çaba göstermeyi, onu daha ileri götürmeyi, gerekirse uğruna savaşmayı göze alıyorum demek varken kaçmayı seçmek en büyük basiretsizliktir. zamanında mustafa kemal ve arkadaşları da kaçsaydı bugünün türkiye'si olacak mıydı? bu ve bunun gibi vatanperverliği ayaklar altına düşürenler, mankenlerle gezerek vatan sevdiğini söyleyenler esas tehlikedir. yazıktır...
herkesin inancını özgürce yaşayabileceği fikrine açıkça karşı çıkan birinin ülkemden ayrılıp gitmesi dolayısıyla sevinçten havalara uçuran haberdir benim için. deseydi ki türkiye'nin yarısı muhafazakar koyu kapitalist kaypak akp'ye oy veriyor ondan gidiyorum, fazıl yanında yer var mı derdim ama işi türban hezeyanlarına bağlaması faşizanlığa kaymaktır, başka bir şey değil. hitler'in yahudilerden midesi bulanırdı, fazıl'ın da türbanlılardan bulanıyormuş demek ki.
fazıl say' ın hayat felsefesine ters işler yaptığının göstergesidir. nazım hikmet' in(vatanını çok sevip ayrı kalmış şair) onca şiirini pianosuna dökmesine rağmen böyle bir şey yapmasının hayat felsefesine ters olduğu açıktır.
-nazım hikmet üzerinden prim mi yapmış yani?
-aaa...ayıp...
tahminimce zaten ülkeden ayrılma planları kuran ama millet "para için vatanını terk etti" yaygarası yapmasın diye hedef saptıran kişilik(!) tir. geçen sene celal şengör'ün "ben böyle kalitesiz öğrencilere ders vermek istemiyorum" diyerek itü'yü bırakmasına benzer.
'türban yüzünden gidiyorum'dan ziyade, son 2-3 yılda olup biten onca kötü şeyin yarattığı ağırlığın bu cümleyi kurmasına neden olduğunu düşündüğüm sanatçı kişilik.
hrant dink, alevi çocukların yediği dayaklar, gördükleri baskılar, ciddi islamcı kadrolaşması, güneydoğuda süre gelen çatışmalar, ölenler, islami kesimin mitinglerinde göze çappan 3-4 yaşındaki türbanlı kızlar, göz altında öldürülenler, malatya katliamı, anti-demokratik beyanatlar, urgan tartışmaları ....... ve bütün bunların karşılığındaki basiretsizlik.
bütün bunlar karşısında 'bu ülkeden gitsek mi' sorusu sadece fazıl sayın aklına düşmemiştir sanıyorum...
şartlarımız ve tepkilerimiz farklı olsa da, yük hepimizin yükü.
edit: türban yanlısı değilim, türban-baş örtüsü farkını da görebiliyorum. ama türbanlılar çoğalınca insanın vatanından kaçması nasıl bir davranıştır? zombi mi bunlar? aklıma batan gemiyi ilk önce farelerin terk etmesi geliyor. serbest çağrışım olabilir. olmayabilir de. neyse fazıl abi, sen git ben arkandan geliyorum. hatta hep birlikte geliyoruz. madem rahatsız olduğumuz bir şey var ülkede hemen kaçalım, amerika'ya filan sığınalım. hem demokrasi filan da getirirler bize de belki? sen git, biz hepimiz arkandan geliyoruz. o kadar çağdaş, o kadar atatürkçüyüz ki türbanlı görünce kaçıyoruz. ülkedeki sorunları elinden geldiğince çözmek için bir katkıda bulunacağımıza tabanları yağlayıp kaçıyoruz.
türbanlılar ona ne yapmışta gidiyor merak ettim doğrusu.sanatını icra etmesine engel mi oluyorlar ?
gerçekten gitmek istiyorsa bu kadar komik sebepler öne sürmesin.
edit:sordum kendisine.rüyasına türbanlı kadınlar girip onu türbanıyla boğuyorlarmış.bu yüzden böyle tedirginmiş kendisi.
"yeter lan sktirip gidecem bu memleketten" tepkisini günde altı ila on defa ben de veriyorum, itiraf edeyim. güçlünün ceberrut, zayıfın ezilmiş, bilgilinin sindirilmiş, cahilin cesur olduğu bu ülkede gayet de insani buluyorum bu kıraathane muhabbeti usulü tepkiyi. hatta zaman zaman can baba ile william dede'ye sığınıp "vazgeçtim bu dünya'dan, tek ölüm paklar beni." diye içlendiğim dahi olmuyor değil.
fazıl say ile aramızdaki yegane ama belirleyici fark ise şu: ben bu tepkiyi verirken bir taraftan kız-as empasıyla kozları toplama hesabı yapıyorum, höykürmemi duyan ve belki de kayda geçiren en önemli merci ise çay ocağına bakan cemal ağabey oluyor. öte yandan fazıl say zeitunglu meitunglu bir gazetenin muhabirine hitaben dile getirmiş bu kahvehane tandanslı "batsın bu dünya" görüşlerini. işte sıkıntı orada. yoksa, dediğim gibi, bir sebepten çekip gitmek istemek gayet insani bir tepkidir.
edit (dmmf special edition): akp bir şey başkanı dmmf de cemal ağabey ile birebir aynı tepkiyi vermiş bu arada. kendisini okey ıstakası başında görmek isteriz.
sabah okudum bu haberi; aklımda kaldığı kadarıyla şöyle devam ediyordu: "cumhurbaşkanının, sanatçıları köşkte ağırladığı davete çağrılmadım. nereye gidiyor bu ülke?"
anlayacağınız türban filan hikâye, asıl nedeni köşke davet edilmemesi. çizgisi nedeniyle cumhurbaşkanının kendisini dışladığını ima ederek konuyu saptırmaya çalıştığı kanısındayım.
oysa ben, dünya görüşü bu haberde beyan ettiği gibi türban karşıtlığıyla örtüşüyorsa eğer, şunu beklerdim: eşi türbanlı bir cumhurbaşkanının vereceği daveti ağzına bile almamalıydı. hatta biraz daha taşşaklıysa, yani eser yorumculuğu ve besteciliğin ötesinde bir sanatçıysa eğer statüko davetlerini kesin bir dille reddetmeli ve hiç umursamamalıydı.
"klasik müziği varoşlara götürseydik seçim sonuçları böyle olmayabilirdi" diyerek içinde yaşamadığı toplumu ve olayları ne kadar anladığını göstermiş bir sanatçıdan beklenebilecek eylem.
tehlikenin farkına vardığını ve bunu türk halkına anlatmak için bu eylemi gerçekleştirdiğini sandığım olay. ama fazıl ne olacak arkada bıraktığın gözü yaşlı, melül melül bakan fidanlar, kardelen ayşeler. bir düşün.
ek olarak; bu kadar giri yazılmış ama bir kere atatürk denmemiş.
batan gemiyi once fareler terk eder sözünü hatırlatan olay.
terk eden, etmek isteyen kaç kişi varsa gitsin, hatta gidin orda kafanızı kuma sokun görmeyin buradaki sorunları. sonuna kadar burdayım mına koyim.
bir sanatçıya yakışacak davranıştır.ülke sorunlarıyla kendimi geremem rahatıma bakarım.hava alanı nerede şehir merkezine yakın orda yaşarım.rahatıma düşkünüm.sanatçı olarak topluma örnek olmak gibi bir gaye taşımam.
türban sorun mudur evet sorundur ama bu kadar şişirildiği için sorundur.bi bırakın bakalım kendi haline bu kadar yaygarası yapılcak mı.moda oldu bea türban.görmezlikten gelin azcık.
unutmadan bizim orhan da ülkeyi terketmekden bahsediyodu.beraber eve çıkın lan yurtdışında kirayı bölüşürsünüz.
sanki bir devrimin yaratıcısı olacak gibi fazıl say. bilim ve sanata önem vermeksizin tek dertleri türban olmuş insanların-politikacıların ülkesinde yaşamak istemiyordur. doğru mu? yanlış elbette ama bir duruşunun olması herşeyden öte.
iki hafta sonrasında ek: doğru mu derken ülkeyi terketmek istemesi için bunu söylemiştim. terkedemezdi çünkü. zaten kendi de açıkladı terketmiyeceğim diye. bir anlık sinir sonucu söylemiş olabilir. diğer söylediklerine de noktası virgülüne kadar katılıyorum.
fazıl say'ın şahsındaki sanatçılar toplumun elit kesimlerinin ilgisi ve destekleri sayesinde varolabildiklerinden,kendisinin yapmış olduğu "türkiye'de tüm bakan eşleri türbanlı..." açıklamasının altında, artık sanatçının saygınlığı konusunda devlet katından umudunu kesmiş olmanın verdiği rahatsızlık yatmaktadır sanıyorum. bu açıdan bakılınca haksız da değildir.
"siktirsin gitsin" derken olaya bir de bu gözle bakılmalıdır.
yoksa yaşananlar, bir halı saha maçında tarafların birbirine kızıp sahayı terketmesi olayında olduğu gibi bu kadar basit tepkilerle karşılanmamalı ya da yorumlanmamalıdır.