ilk gittiğimde kendimi şam'da, tahran'da ya da benzeri bir ortadoğu kentinde hissettiğim bir daha da zorunlu olmadıkça gitmeyi çok da istemediğim yerdir.
şam ya da tahran gibi ortadoğu şehirlerine pek benzetilemeyecek güzellikteki istanbul semti. istanbul'un en eski yerleşimlerinden biri olarak kabul edilir. "eski istanbul" tabir edilen fatih, beyazıt gibi semtlerle birlikte anılmakla beraber, esasen surların dışında kalır. türkler için önemi daha ziyade istanbul'un fethi ile ortaya çıkmıştır. fetihten hemen önce, fatih sultan mehmet'in hocası olan akşemsettin efendi, istihareye yatarak sahabe'den eba eyub sultan'ın kabrinin burada olduğunu keşfetmiştir. sonrasında kabir bulunmuş ve üzerine bir türbe inşa edilmiştir. eyüp sultan türbesi ve aynı isimli selatin cami ( diğer bir ifadeyle büyük bir istanbul camii ) bu bölge için daima bir çekim merkezi olmuş ve burayı istanbul'un en önemli semtlerinden biri haline getirmiştir. öyle ki tahta çıkan sultanlar, biat törenlerinden hemen sonra ya deniz ya da kara yoluyla eyüp'e gelirler ve peygamberin kılıcını eyüp sultan türbesi'nde kuşanırlardı. böylelikle tüm dünya müslümanlarının halifesi olduklarını buradan ilan ederlerdi.
tarihi seyir içerisinde, hemen yakınındaki kağıthane'de bulunan sadabad ve tabii ki tartışılamaz güzellikteki haliç vesilesiyle eyüp, daima göz önünde olmuş ve çok sevilmiştir. haliç etrafına yaptırılan yalıların güzelliği bugün dillerde destan olmakla birlikte, kendilerinden ne yazık ki eser kalmamıştır. diğer taraftan geçtiğimiz yüzyılın hemen başında sık sık istanbul'a gelen ve eyüp sırtlarındaki bir kahvehaneden istanbul'u seyretmeye bayılan ünlü fransız romancısı pierre loti sayesinde eyüp, bir başka güzelliğe daha kavuşmuştur. bugün tarihi pierre loti kahvesi adıyla anılan kahvehane, istanbul'u en geniş ve tadına doyum olmaz bir perspektifte seyretmeye imkan tanırken, içilen çay ve kahvelerin tadı da damaklarda kalmaktadır.
sultan reşad'dan tutunuz, mareşal fevzi çakmak'a, şair ahmet haşim'e, bestekar zekai dede efendi'ye kadar birçok büyük ismi mezarlıklarında saklayan ve uyutan eyüp, daha çok "su" ve "çocuk" şehri olarak bilinirdi. daracık sokaklarında dolaştığınızda, yzülerce yıllık ağaçlarla, evlerle, medreselerle karşılaşabilir, eyüp'ün tarihin derinliklerinden bugüne bakan güzel bir yüz olduğunu düşünebilirsiniz.
selim abinin (bkz: nejat işler) bir röportajında benim doğduğum eyüp işçi mahallesiydi şimdi ne oldu pek bilgim yok dediği yer. selim abinin geçmişine şöyle bir şiir düzülebilir belki:
burası ki bir işçi kentidir
ter kokuları kuşatır
akşamda çevremizi
ve ter kokmayan bir ekmek
ekmek değildir kursaklarımızda.
yaklaşık 8-10 sene yaşadığım, hemen hemen her köşesini bildiğim, istanbul un yeşili en bol, tarihsel önemi en fazla olan ilçelerinden biridir. eyüp camii ve çevresi her istanbullu tarafından görülmesi gereken yerlerdir.
