evlat acısı  

allah kimseye göstermesin denen olgu.

bir benzetme olarak da kullanılır, evlat acısı gibi koymak şeklinde.lakin hiç bir kayıp herhalde evlat kaybıyla özdeşleşemez. yıllardr gözlerimizin önünde annesi babası tarafından yetiştirilmiş, sağlıklı, aslan gibi 2olik delikanlıları tabutta taşınır görürken, birer birer onları kara toprağa emanet eden elleri görürken geride kalan annelerin, babaların, eşlerin, çocukların neler kaybettiğini hissetmeyenler, adeta ülkesini pazarlamakla mükellef olanlar yani, adeta evlatlarını başka evlatlardan üstün görenler yani, adeta benim evladıma olmasın da başkasınınkine ne olursa olsun diyenler yani, bu acıyı anlayamaz. zaten anlamalarını da başkasının evladının acısını anne baba olmamasına rağmen yüreğinde hisseden insanlar tarafından beklenmez, o da ayrı

(bkz: allah göstermesin)

"çocuklar toplumların en büyük sermayesidir." diye bir söz var. kim söylediyse yerden göğe haklıdır.

bir anne, bir baba durup düşündüğünde; "koskoca bir hayatı tüketiyorum. çektiğim acılar, katlandığım sıkıntıların karşılığı neydi?" diye kendine sorduğunda baktığı tek şey evlatlarıdır. bedeni yok olduğunda ruhunu hatırlayacak, harcadığı ömrünün boşa gitmediğini haykıracak yegane varlığı, kendinden bir parça..

bir adam düşünün ki hayatı boyunca çalışarak, yılmadan biriktirerek kazandığı tüm mal varlığını bir anda kaybedip sıfırı tüketsin. işte o adamın duyacağı acıyı, üzüntüyü 100 milyonlarla çarpın ki evlat acısı'na yaklaşabilsin. ve hayır, bu duygu lineer değildir. evlat sayısı varsın çok olsun, birini kaybettiğinde genel sayı paydaya gelmez, duyacağın acı azalmaz.

yüzüklerin efendisi üçlemesinde bir söz vardır ki theoden tarafından dillendirilir ve gelmiş geçmiş tüm babaların yalvarışını özetler: "babalar çocuklarını gömmemeli"

allah kimseye göstermesin, olanlara da sabır versin.

ilk arkadaşımdı. sapsarı limon rengi saçları vardı hayal meyal hatırlıyorum. akşam ezanı eve giriş vaktimizdi o zamanlar...hep beraberdik... mahalledeki ölü fareyi elime alıp annemden azar işittiğimde de, elimi yeni kaynak yapılmış demir parmaklıklara yapıştırdığımda da yanımdaydı. dizlerimizdeki yara izlerini borçlu olduğumuz yıllardı ve bu yüzden net değil hiçbirşey.
memlekete gittiler ailesiyle ama dönüşte yanlarında şirin yoktu. trafik kazasında kaybetmiştim ilk arkadaşımı. ne hissettim, ne kadar ağladım hatırlayamıyorum. zaten insan hafızası silermiş ona çok acı veren anları...
o mahalleden taşındık, bir sürü yeni arkadaşım oldu. fotograf albümümde kalan resimlerimize rağmen unutuyordum şirin'i ne yalan söyleyeyim...çocukluk işte...seksek, saklambaç oynamaktan, saçmalamaktan ibarettik...
yıllar sonra annem yanımdayken şirin'in annesiyle karşılaştık. epey yaşlanmış, başı önünde yürüyordu.konuştuk ayaküstü. bana baktı, gözleri doldu. ''şirin'im yaşasaydı, senin kadar olucaktı demek'' dedi. ne diyeceğimi bilemedim.
söyleyecek bişey yoktu zaten. hayat bazı insanlar için daha zordu. bütün ömrünü tarifi imkansız bir acıyla geçirecek kadar zor...

insanın gözlerinin görebileceği en mükemmel varlığı ebediyen kaybetmesinin ardından yaşadığı ruhsal ve bedensel çöküntü.