eve gelen misafir çocukları  

eve gelip her tarafı karıştıran,her oyuncağı isteyen,vitrinde boru olsa ilginç diye ağlayıp zırlayan ebeveynleri tarafından misafirlik sırasında sallanmayan çocuklar.katli vacip olan bebeler. geldikleri zaman odaların kilitlenmesi gerekirayşe teyze x ablanın odasında bunu buldum(prezervatif) bu ne? gibi soruları sorması sonucu hayatınızı tehlikeye atabilecek olan çocuklar.

bunlara karşı önlem olarak evde pirana beslemeye başlamıştım. el kadar büyüklüğe ulaştıklarında çok işlevsel oluyorlar.
velet: aaa, hell abi bu balııık
hell: evet canım bak ne şirinler renkli renkli.
velet: elimi sokabilir miyim, kaçarlar mı?
hell: yok canııııım*, sev onları hadi...
velet: (sokar ve tavuk butuyla beslenen piranaları yakalamaya çalışır)anneeeeeeee!!!!!!!

her yere dalarlar,yaşınıza başınıza bakmadan 'benimle oynaaa' diye ağlarlar,dövmek istersiniz ama muhtemelen annesi/babası tarafından aynı dayağa maruz kalacağınız korkusundan birşey yapamazsınız

sessiz bir odaya çekip bir güzel dövmek de mukabildir.ama temiz ve sessiz çalışılması önerilir.

hadi canım kaynaşın siz de (!)
(bkz. eve gelen çoluk çocukla tanışmaya zorlanmak)

bir keresinde cılız ve mutsuz bir kız çocuğu gelmişti. 5 yaşındaydı. hayattan bıkmış bir hali vardı. mutlu etmek istedim ve ilgilendim, bilgisayarda bart simpson'ın "do the bartman" klibini izlettim, gülümsemeye başladı. spongebob'un dublajlı bölümlerini izlettim, çok hoşuna gitti. daha sonra açıldı ve arkadaşlarından bahsetmeye başladı. en iyi arkadaşı ankara'ya taşınmış, onun için üzgünmüş. akabinde salak salak espiriler yapmaya başladım, hepsine yüksek sesle güldü. bana sarıldı. sonra gittiler... göt gibi kaldım. bi daha ilgilenmeyeceğim

evin mevcut çocuklarıyla arka odada kaynaşma eylemi turk ananelerince yapılması gerekli olan çocuk grubu
(bkz. arka odada kaynaşmak)

küçükken aşık olma ihtimalimi düşündüğüm insanlardı.büyüdüler,serpildiler,serpildikçe tam bir türk erkeği oldular...

çok meraklıdırlar.ebevyenler sohbet ettiği süre içerisinde onlarla ilgilenmek bir görevdir.herşeyi ama herşeyi kurcalamakdan keyif alırlar.zira bu yaş grubu çocuklar sosyalleşme çağında olduklarından,merak duyguları bizden daha baskındır.çok sevimli olabildikleri gibi sinir bozucu haşerat kıvamında olanlarıda denk gelebilir.sabretmek cok önemlidir.
örnekleyecek olursak;
anne ve arkadaşı x teyze sohbet edecektir,ama yaramaz y buna izin vermemektedir.anne ve x teyze cözümü yaramaz y yi sizin başınıza salmakda bulur.siz bilgisayara odaklanmış oyun oynarken, birden odanızın kapısında x teyze ve elinden tuttuğu yaramaz çocuk y görünür,x teyze binbir türlü sevimlilikle çocuğunu size devreder ve salona geçer.y ise o saate kadar yapamadığı ne kadar kuduzluk varsa,hepsini acımasızca üzerinizde uygular ve aradan geçen uzun saatler sonrasında kendinizi; cinnet geçirme raddelerinden dönmüş,bilgisayarınız çökmüş,odanız tarumar olmuş şekilde,x teyze ve sevimli y'yi "yine bekleriz "diyerek yolcu ederken bulabilirsiniz.
tabi her misafir çocuğu böyle olmayabileceği gibi,her y benzeri çocuğa da bu kadar geniş opsiyon tanınmaz.ortak bir noktada anlaşılıp çocuğun ilgisini farklı yöne çekilerek;uğranılabilecek hasar sayısı en aza indirilmelidir.

junior misafir: abi bilgisayarda oyun oynayabilir miyim?
ben: bilgisayarda oyun yok evladım.
junior: hadi ya
ben:ya, sadece müzik var bilgisayarda.
gider, on dakika sonra tekrar kapı açılır
junior: abi bilgisayarda müzik dinleyebilir miyim?
ben: hıı?

-bununla oynamak istiyoğuuuuuuuuum
-bak burada oyuncaklar var , onlaral oyna
-lütfeeeen
-ama bak kırarsın sonra
-söz veriyorum kırmaaaam, gerçekteeen
-istemeden kırabilirsin!!
-ama ben misafiriiiiiiim!
(ve nihayet cevap verilmemesi gereken nokta)

genellikle en sevdiğiniz eşyaya zarar veren, tanıdık olmasa evirip çevirip döveceğiniz küçük veletlerdir bunlar. tabi sessiz sakin bir köşede oturanları da yok değildir, ancak sayıları çok çok azdır.

sabırlı, sakin ve zekice yaklaşılmazsa tepenize sıçan insansı. bunların en tehlikelileri uslu ve sevimli gözükenleridir. misal az evvel bu türden bir tanesi girdi çat odama. misafir çocuğu ya tuvalete girsem çat diye girme hakkını bulacak kendinde. "meraba ford abi" (yok adım ford değil) dedi dikildi yanımda. bilgisayar oyunu açacam oynatacam aklınca. ikiyüzlü şerefsiz. açtım direk sözlükten siyasi içerikli bir sayfa okumaya başladım. gitti. iki dakka geçmedi benim dolabın üstündeki uzaktan kumandalı arabayı sordu gene çat diye girip. ulan ben zıplayıp anca görüyom o arabayı sen nası gördün. ben yokken neler yaptın bu evde, bu odada mına koduum. diyemiyosun tabi. misafir çocuğu. pili yok dedim. yalan tabi. verir miyim lan sana o arabayı. yüz milyon saydım ben ona. iki dakka sonra annem grdi. oğlum ver arabayı musaya da oynasın dedi. kendisine vakt-i zamanında dıdımızın dıdısının dıdısının hiperaktif oğlunun bozduğu mp3 playerımı hatırlattım. itiraz etmeden çıktı. lan insafsız kuulaklıktan tutup sallanır mı lan mp3 player. göt. tamam hakim olmalıyım kendime. içerde mızmızlanıyo bak gene gidelim diye annesine. mına koduumunun cingözü. aklınca babamı ayartacak. böyle miydik lan biz. misafirliğe gittik mi elimiz ayağımız dolanırdı. dut yemiş bülbüle dönerdik şerefsizim. dağıtılan şekerden iki tane alamazdık. bunların işi gücü evin büyük oğlunun değerli eşyaları anasını satayım. yok ama isyan ediyorum artık. gidecem peder beylerin muhabbetini fener gassaraydan musanın pipisine çekecem. yaşıtının kırdığı mp3 playerımın intikamını bundan alacam. gelemesin bi daha.

en tehlikelileri yalnız başına değil de kalabalık gelenlerdir. maddi bir hasar vermeseler de ortalığı kurcalamakta üstlerine yoktur. anneler konuşmaya dalınca, biri diğerini ayartır ve başlarlar etrafı karıştırmaya. ev sahibinin yatak odasına girip çekmecelerinden dolaplarına kadar her yer yerini karıştıran türleri mevcuttur.
(bkz: kendimden biliyorum)

insanı gerçekten delirten çocuklardır bunlar. bir keresinde tepem gerçekten atmış ve yaş ortalaması 10 civarında olan 7-8 çocuğu odaya kitlemiştim fakat odanın anahtarının bozuk olması işi değiştirmiş, çocuklar 2 saatten fazla odada mahsur kalmışlardı. hepsi birden panik olup ağlamaya başlamış, 8. kattan atlayarak kurtulmayı düşünenler olmuştu, anneler de çocuklarının sağlığından şüphelenmeye başlamıştı. ben ise işin kontrolden çıkmasına aldırmayarak odamın penceresinden dışarıyı izliyordum.

evin ortasında koşuşturmayı marifet sayan, odaya gelip bilgisayarın başında aç diye mızmızlayan, klavyenin her tuşuna dövercesine basıp beni benden alan, hele bir de evde ufak bir kardeş varsa ve onla işbirliği yaptıysa "allahım neydi günahım" cümlesini kullanmaya sebep veletlerdir kendileri..

gençliğimizde(!) şöyle olurdu:

bu veletler gelmeden evvel,anne hazırlık aşamasındayken,anneye çok sert bakılır,"ben çocuk bakıcısı değilim,odamdan çıkmam,sakın bu tarafa gönderme,döver yollarım" şeklinde tehdit edilir.
annecik korkar,"şimdi bu bluu çağı psikopatı,çocuklar o tarafa geçip bunu rahatsız ederlerse misafirler gittikten sonra beni doğrar" diye geçirir içinden.bütün gece uğraşır durur çocuklar salonda filan takılsın diye.

eğer hiçbir çare kalmaz da kapı çalınıp,"ablasııı(yahut abisiii),bak burada kim vaaar!" diyen anne küçük çaki ya da çakiler ile içeri dalarsa kadere razı olunur.

kardeşi olan insanlar için son bir şans daha vardır.bebeler alınır,abinin(ablanın,kardeşin..) kapısının önüne konur,kapı çalınıp kaçılır.ya da "aabisii,seninle oynamak istiyomuş" yalanları atılır.

- hadi abi sana kağıt kalem versin de sen de resim yap abiyle
+ anne yaa ders çalışıyorum yaa. al şunu başımdan
- oğlum iki dakka otursa burda olmaz mı başımızın etini yedi. bak tam da kandırdım abi, resim, kağıt, kalem diye.
+ anne o zaman okumayalım, çocuk bakıcısı olalım, stajımızı yapıyoruz nasıl olsa.
- oğlum ne var biraz göz kulak olsan ufacık çocuk işte.
+ siz o kadar insan başa çıkamadınız ben mi başa çıkıcam
- oğlum birazdan gidecekler zaten
* annemi istiyom ben
* çay istiyom, kek istiyom, oyancak istiyom
+ anne bak konuşuyo bu yaa
- ağlasın mı istiyorsun
+ yok aman aman
* anneeeeeeeeee, annneeeeeeeeeeeeeeeee (çığlıklar ve ağlama)
- tamam tamam senden bize fayda yok, nebile al kızım çocuğunu.
= ama şükran abla çocukla ben fal bakamam ki.

evdeki tüm eşyalara,özellikle de en sevdiklerinize,potansiyel oyuncak gözüyle bakan çocuklardır.mütemadiyen sıkılırlar,saatte 50 oyuncak/h hızla oyuncak değiştirir bu veletler.

(bkz: ronspu çocukları)

gittikleri evlerde anarşi yaratmayı özlük hakkı olarak gören çocuklardır. evin en güzide odası, biblolarla, dantellerle, kristal bardaklarla süslü, bilumu zücaciye ürününü ihtiva eden ''misafir odasını'', kendileri talan etsin diye dekor edildiğini düşünürler.
eve, eli cebinde, saçı sağa yatık minik emrah melüllüğüyle adım atan her 'çocuğun' içinde böylesi bir 'dayak yeme arzusu' ile yanıp tutuşan sado-mazoşist bir çakal vardır. çakallığı;

***çatttt***

-ay ay hilmi can (bkz: @944019) naptınnn oğluşş?
-hi hi aman annesi nolcek çocuk işte hi hi kırılırsa kırılsın (meali: ah gidi piç kurusu; gittii güzelim vazo gittiii)

gibi bir zarar ziyanın, çokdasikimdeydicilikle başlayıp, sahte bir 'içten küfürlü' sineye çekme ile biteceğini bilmesindendir. o andan itibaren çocukla ev sahibi arasında bir soğuk savaş başlar. ev sahibi ‘’iiayy iiayyii ne şirin’’ diyerek bakar ve denk getirdiğinde çocuğu çimdikler. ve fakat misafir çocuğu diye dövemez.
çocuk çekmeceleri karıştırır, kapı önündeki ayakkabıları saklar, duvara resim çizer; kuş, balık vs. hayvanlarına eziyet eder, sado-mazoşistliği de bundandır. birisi benim tirbüşon isimli kanarya kuşumu odamda kafesinden salacak, güvercin misali takla atmıyor diye kuşa ''tokat'' vuracak, ben de o çocuğun ''misafir çocuğu psikolojisinde işte ihh ihh'' deyip eklemlerini yerinden oynatmicam. olmaz arkadaş. evin en tenha köşesine çekilmeli, ağzına ağzına vurulmalıdır. ama bu tipler acıdan da zevk alırlar ki; ağlamaz ipneler. inatçıdırlar. ''acımadı kii acımadı kii'' repliğinin kaynağı da bunlardır. onlar ‘’acımadı kii’’ dedikçe, insanın siniri daha artar.

pistirler. pasta börek yerken diğer çocuklara ‘’bahhkkkk’’ diyerek, ağızlarını açarlar. gündüz misafir gelmiş, ırzı bu çocuklara emanetlenmiş, ‘fırtına sonrası’ sessizliğini yaşayıp, yaralarını sarmaya çalışan bir eve akşam geldinizde, duvarlara bakın efendim… kısa süreli bir araştırma sonucunda ‘’beyaz zemin üzerine sürülmüş yeşil sümük’’le karışılaşma olasılığı yüksektir.

bu çocuklardan en hayırlısı, ‘oyun oynicamm’ diyerek üşenip gitmediği tuvalet yerine oturduğu yeri kullananı ve altına sıçanıdır. çünkü; biraz koku yaysa da artık demoralilize olduğu ve tüm ev halkının burun kıvırarak kendisine baktığı için ’şımaramayacak’ ve evde mini bir ‘’kavimler göçünü’’ başlatamayacaktır.

o kavim de ilk kırılan vazodan sonra, ev sahibi tarafından çaktırmadan toplanan ‘’misafir odası zücaciye mamüllerinden’’ ibarettir...

insanı evlilikten ve çocuk sahibi olmaktan soğutan veletlerdir. özellikle günümüz çocuklarının sahip oldukları şımarıklık, insanı katil olmaya bile teşvik eder kimi zaman.

kapıdan girişleriyle başlar herşey. önce ayakkabılar fırlatılır bir tarafa. sonra evi keşfe çıkarlar. odadan odaya, salondan mutfağa koşturmaca başlar. hele 2-3 tanesi bir araya geldi mi, gidene kadar hayatı zindan ederler adama.

anneleri her ne kadar "dur yapma evladım, koşturma, bak kıracaksın vazoyu" vs. deseler de, umurlarında olmaz bu haytaların. ellerine ne geçirirlerse ordan oraya fırlatırlar, ortalığı dağıtırlar, mevcutsa bilgisayara saldırır bozmak için ellerinden ne geliyorsa artlarına koymazlar. laf da geçiremezsiniz; otur, sus, koşma gibi şeyler söylediğiniz zaman "sana ne be!" derler, oturur kalırsınız olduğunuz yerde.

bir de şöyle ilginç bir durum vardır; bu canavarlar olayı abarttıklarında annelerinden dayak tehditleri alırlar. "döverim seni, kırarım bacaklarını" vs. ama aynı şeyi şakasına bile olsa siz söyleyemezsiniz, cıngar çıkar. "ne münasebet sen nasıl dokunursun benim çocuğuma?". "ya teyze sen demiyor muydun az önce döverim diye, zahmet etme ben hallederim!" diye geçirirsiniz aklınızdan. ama olmaz. sadece onlar yapabilirler bunu.

sonra düşünürsünüz "yahu biz böyle miydik çocukken" diye. tamam, elbet biz de sütten çıkmış ak kaşık değiliz, bizim de oldu yaramazlıklarımız ama bu kadar şımarık değildik. annemiz sus, otur dedi mi otururduk. ev sahiplerinden biri kızdı mı cevap veremezdik.

velhasılı kelam; yaramazlar, şımarıklar, canavarlar, dayağı hakediyorlar ama insan kıyamıyor yine de.

kendileriyle çok güzel kafa bulunan veletlerdir bunlar aynı zamanda . tabi anne babalarının yanlarında olmaması lazım ,çocuğun yalnız başına abilerinin/ablalarının yanına gelmiş olması lazım . efendim ,bu abi/abla topluluğundan biri çocuğu gel sana masal anlatiyim diye kandırır ve emprovize nasrettin hoca fıkraları anlatmaya başlar . topluluktaki diğer elemanlar da eksik kalmazlar ve fıkranın daha bir absurd hale gelmesi için çaba sarfederler . sonuçta ortaya süper bir hikayeyle beraber yüzünde neye uğradığını şaşırmış bir ifadeyle oldukça komik tepkiler verip yorumlar yapan bir çocuk çıkar . tabi bu türden hikayelerin aynı çocuğa tekrar tekrar anlatılmaması lazım,psikolojisi bozulup manyak bir insan evladı olmasına sebep olabilir .

bilgisayardan uzak tutlması gereken , keza enstrumanlara dokunması yasak olan , daha gelir gelmez bakışlarla bana bak uslu durun ona göre izlenimi yaratılamazsa ilerleyen saatlerde azınıza sıçacak olan veletler topluluğu.

(bkz: misafir çocuğuna playstation açmak)