eve alınan civcivin ölmesi  

4-5 yaşlarında iken pazarda viyaklayan civcivlerin hevesle alınıp, bir mukavva kutu içerisinde eve getirilmesinden sonra, 1 hafta-10 günlük bir süre içerisinde gerçekleşen, ve eblek çocuk kişiyi üzüntüye iten olaydır.

(bkz. eve alınan civcivin horoz çıkması)
(bkz. vizontele)

ebeveynlerin 4-5 yaş civarındaki çocuklarına belki hayvan sevgisini aşılamak için belki de ucuz ses çıkaran hareket eden bir oyuncak olması maksadıyla aldıkları civcivlerin genelde başlarına gelen hazin olay.ekstrem durumlarda ise civcivler ölmez * ve evin içinde dolaşan ortalığa pisleyen tavuklar haline gelir.bunların akıbeti de bi akşam sofrasına konuk olarak gelmektir genelde.

civcivin nasıl geberdiği de önemlidir..afacan velet seveyim derken fazla sıkar..sonra cırk;anlayamaz ki o da kanlı canlı bi yaratık.
veya görmezsin yürürken.tam ayağının altına girmiştir.sen basmazsın üstüne,o ayağının altına girmiştir...sonra cırk;olan yeni giydiğiniz beyaz çoraba olur..
o da olmadı diyelim daha yaşaması gerekiyormuş sarı civcivin, bir gün kapıyı tam kapatırken o da içeri girmek veya dışarı çıkmak isteyebilir..cırk;eşikte sarı-kırmızı bir ceset..öğyk

çocukları ölümle ilk karşı karşıya bırakan durumdur...

(bkz: civcivleri oyuncak sanan zihniyet)

boynundan kursağından tutunca ölür bu civcivler,hassasmış o bölgeleri. tutulmamalı sıkılmamalı uzaktan sevilmelidirler.ama hayvan sevgisiyle dolup taşan yavrucak sıkar , tutar kanat sallatır gülegüle dermiş civciv. sonra ölür tabi hayvan.anne baba yavrucak üzülmesin diye tekrar alır, hayvan tekrar ölür. dolayısıyla ortalıkta bir civciv-ördek katliamı vardır şehir çocukları tarafından yapılan. abuksabuk renge boyanıp satılan bu şirin hayvanlar böyle ölür gider. ölmeyenler ise çirkinliklerinden ya da boyutlarından dolayı sokağa salınır. sanki köpek mübarek. eve alınan civcivin sonu illaki kötü bir ölümdür

(bkz: eve alınan hayvanın ölmesi)

eve alınan civcivlerin %99 unun hazin sonu. tabi bunların çoğu eceliyle ölmez. masum bi çocukken şöyle bi hadise yaşamıştım. ablam ve benim için birer civciv alınmıştı tabi daha öncekiler gibi benim civciv üçüncü gününü çıkaramamıştı o yüzden onun fazla hatırası yoktur. civcivime karşı son görevimi yerine getirdikten sonra merhum civcivimin eksikliğini ablamın civciviyle gidermekteydim. bu civciv milletinde de pis bi huy vardır bi insanı bellerler boyuna o nereye giderse peşinden koşarlar. yine böyle bi kovalamaca sonucu yaşanan karambolde kazayla civcivin üstüne basıp bağırsaklarının makattan çıkmasına sebebiyet vermiştim. ve artık nasıl olduysa bilmiyorum civciv o halde bi kaç dk daha yaşamış yaşamakla kalmayıp dolaşmıştı bide. ablam salya sümük civcivine ağlarken ben "bak işte ölmedi" deme pişkinliğini göstermiştim. bi süre sonra kaçınılmaz son yaşandı ve ben ablamın suçlamalarına ve çemkirmelerine karşı pişkinliğin son haddini "benim suçum yok ben bastığımda ölmemişti" diyerek yaşamış, yaşatmıştım.

ayrıca eve alınan her civcivin sonu illa ki kötü bir ölüm değildir biz bikere kesip yemiştik.
(bkz: can çıkar huy çıkmaz)

toprağa gömülür. fatiha okunur ve saatlerce ağlanır. bir hafta kadar rüyalarınıza girer. evin içinde onun sesini arar açık sarı gördüğünüz herşeyde onu hatırlarsınız. çocukluk döneminde beyninize kazınan acı olaylardan biridir. bunu birebir yaşamış ve üzülmüş olanlar ilerleyen yaşlarda daha duygusal daha insancıl olurlar. canın gittiğini, yavaş yavaş öldüğünü görmek geçici bunalıma sebep olur. ölümü erken yaşta gözlemlemeyi ondan korkmayı gösterir. kardeşe, anne, babaya sevgiyi artırır. kaybetme korkusunu yaşar ve o an aklınaza ne zaman gelirse içinizde bir acıma hissedersiniz. acı bir olaydır. çocukluğunuzda başlar büyüdüğünüzde de devam eder. bazıları için ölen sadece sıradan bir civcivdir. bazıları için psikopatlık sınırlarını zorlayan bir şeydir.

(bkz: pompalı tüfekle civcive ateş etmek/!papatyaya konan sevgi kelebeği)
(bkz: pompalı tüfekle civcive ateş etmek/!dlord)

eve alınan civciv dediğinin ölmesi de güzel olur hani. kedi ölmesinden daha güzel olur. onu böyle bir sıkacaksın iyice, suya batıracaksın. offf. babaannem çok güzel yapardı.

(bkz: sıkmayacaksın, seveceksin)

eve alınan civcivlerin taksirle ölümüne sebebiyet verme.
yıl 1990. o vakitler 6 yaşındayken ben deniz, evimize aldığımız civcivi çok sevmiş idim. bir pazar sabahı, ailenin tüm fertlerinden erken kalkarak- en sevdiğim hayvanı, herkesten önce sevmenin verdiği şevk ve arzuyla- onunla ilgilenmeye başlamıştım ki, şeytan dürttü beni. hava sıcak, hayvanda bütün gece o mukavva kutuda pişmiştir inancıyla, hayvancağızı balkona çıkardım. evimiz birinci katta olduğundan veçhile gerisi malum ve de hazin efenim.
ama anne kasten yapmadım, vallaha aklıma gelmedi gibi gerekçelerle kendimi savunduğum taksirle ölüme sebebiyet verdiğim bir vakıaydı.

bu hadiseyi en güzel jaws müziği eşliğinde avrupa yakasından volkan, civcivin üzerine oturarak gerçekleştirmiştir. ismi salihaydı galiba rahmetlinin.

eve ilk civciv aldığımızda 3 yaşında olan bendeniz büyük ressam, bunlar çok mat görünüyor diyerekten bir-iki tanesinin kanatlarını boyamıştım, ertesi gün bu şaheserler ölü bulununca natural çalışmaları bırakmama sebep olan olay.

doğal hayatından ayrı tutulan evcil olmayan hayvanların öleceklerini idrak edemeyen zihniyetin yol açtığı bir durum. evde iguana besleyen zihniyetten de bi farkı yoktur bunların. civciv dediğin anasının iki ayağının arasında, götünün dibinde pata küte yürümeye çalışan, anasına horozlar binse bile dibinden ayrılmayan, dağda, bayırda, köyde yaşaması gereken bir hayvandır. korunmaya ihtiyacı vardır. sevgiye. iki elinin arasına alıp hayvanın böğrünü sıkıp:
- ay ne şirin seysin sen öyle! aman da aman hanimiş benim sarı*, ha hanimiş!

gibi insansı sevgi cümlecikleri onlar için pek de sevimli değildir.

seni ananın karnındayken şırıngayla maviye, yeşile boyasalar da doğduğunda civcivler seni alsa ahırlarında beslese, hoş mu olur yani. biraz empati lütfen.

(bkz: hayvan da olsa insan insandır)

edit: geç kalınmış imlâ hatası düzeltmesi

hangi eve alındığına göre yaşayacağı sürenin değişiklik göstermesi çok doğaldır..nitekim apartman evinde civciv beslenmez, iki gün içinde mefta olur..yazlık evde ise biraz daha uzun süre dayanabilir, kedi ve köpekler yemezse..genelevde ise o civciv değildir, chicktir..başka mevzudur o..köy evinde ise civcivin keyfine diyecek yoktur..kümes da varsa şayet büyüyüp tavuk olur..hem küçük bir analiz yaptık hem de tavuğun yumurtadan çıktığına kanaat getirdik (ben getirdim yani)..

alındıktan sonraki en muhtemel sonuç. hatta sessiz sedasız ölürse ne güzel. bizimkiler tek tek balkondan aşşağı atladı.

(bkz: akacak kan damarda durmaz)

civcivin kanatları olduğunu gören ufaklık uçabileceğini düşünür ve balkon kenarından yavrusunu uçması için destekleyen anne kuş misali parmağının ucuyla aşağıya doğru itekler. sonuç: eve alınan civcivin uçmayı bilmemesi nedeniyle ölüm.

7 yaşından 12 yaşına kadar 50 küsür civciv büyütüp sağ salim babaannenin köyüne tavuk ve horoz olarak yollayan bendenizin hiç karşılaşmadığı bir durumdur. ayrıca ölüm konusunda ekstrem durumların bile sökmediği civcivler vardır.
(bkz: 9.kat balkonundan atlayıp ölmeyen civciv)
(bkz: ben bunu gördüm)

çocuk aklıyla civcive yapılan işkenceler, işkencelere dayanamayan masum civcivin can vermesi ve şiddetin tarihçesi.

avrupa yakasının bir bölümüne de konu olmuştur. volkanın eve aldığı saliha isimli civcivini aslı gece dışarda dolaşsın diye çıkarmıştır. gece salona giden volkan da salihanın üztüne oturup onu öldürmüştür.

üstüne basmak, aç kalarak ölmesine sebep olmak vs. bi derece ama şahsen koynuma alıp severken öldürerek bir ilke imza attığım olaydır. civciv yastığa konur, kafasına bastırmak suretiyle sevilir, sevilir, sonra uyunur. sevme sırasına ölen zavallı civcivi de muhtemelen uyuyor sanmıştı bu salak bünyem.

genelde üretim çiftliklerinden özenle arızalıları seçilir ve satışa sunulur. ilk alınan civcivin bir hafta içinde ölmesinden bir haftalık ömürleri olduğu bilinir ve ona göre bir daha alınacaksa alınır. bizim aldığımız neredeyse 2 ay yaşamış ve 1 hafta daha kalsaydı kapı eşiğinden girerken "sigara getirdin mi lan allahsız" diyecek kıvama gelmişti. buzdolabının üzerinde gezerken yakalayıp apartman görevlisine afiyetle yemesi için teslim edildi.

(bkz: haziranda ölmek zor)

ev arkadaşımın kız arkadaşı ile haziran sonlarına doğru alıp getirmesi sonucu ilk olarak o zaman tanıştım evde civciv besleme ile. çok sevimlilerdi pek bi' benimsedim kendilerini. baktım durdum. mor olan öldü. sarı olan hala yaşıyor. maşallahı var ablaları ağabeyleri piliç olucak yakında. tavuk eti verdim yedi kırmızı et verdim yedi. ne yersem onu yiyor. hiç yemek ayırt etmiyor. tam ananemlik bi' civciv-piliç-horoz(belki de tavuk ama sanmıyorum paçaları falan var. denizli horozu sanırım)

http://img205.imageshack.us/...
http://img126.imageshack.us/...

kendisini fotolardan görebilirsiniz. iki haftaki önceki hali. şimdi iyice büyüdü. resimlerdeki lavuk kim bilmiyorum.