evden kaçmak  

bir tür türk geleneklerinden, lakin şu sıralar ancak doğuda görülebilecek bir eylemdir. kızın gönlündeki kişiye varmasına babası mani oluyorsa kız sevdiceğiyle kaçar gider yuvasından. istanbul nufus patlamasına bir sebeptir ayrıca bu hadise. evden kaçınca artık o diyarlarda durmayınca, e istanbul'un da taşı toprağı altın vesselam, tası toprağı toplayıp yerleşiverirler istanbula. bunları yeşilçam filmlerinden anımsayabiliriz efenim.. *

çocukken düşüncesi kafamda sabitlenmiş ama şehirlerarası yolda fabrika köpeklerinin bisikletli bir çocuğu* kovalaması ile yüzseksen derecelik bir dönmesine neden olan ve gerçekleştiremediğim eylem.

türk filmlerinde sıkça rastlanan eylemdir.
evden kaçan kızın kötü yola düşmesi olarak izleyiciye ders vermeyi amaçlar ya da ilgi çekmeyi.*

(bkz: küçük emrahın kötü yola düşen kardeşi gülcan)


son günlerde serap ezgü, inci ertuğrul gibi sosyoprogramcıların(!) programlarında sıkça gündeme gelen genç insan sorunu.

çocukken en ufak bir tartışmada eşyalarımı poşete koyup, aşağı inip annemlerin gelmesini beklerken yaptığım eylem. zannımca her çocuk birkaç defa yelteniyor bu davranışa.

(bkz: eve kaçmak)

şahsım tarafından denemiş ve başarısızlıkla sonuçlanmıştır.

10-11 yaşlarında eve geç gelindiği için anne tarafından eve alınmamış ben reste rest çekerek, uzaklara doğru yürümeye başlamışımdır. adanalılar bilir, namık kemalden ziyapaşaya istasyondaki trenlerin üzerinden, tinercilerin arasından geçerek büyükbabaların evine varılır.kesinlikle telefon da ettirilmez, daha sonra telefon çalar tabi nene de ister istemez söyler burada diye...

anne ve baba gelene kadar "yok ben gitmiicem bundan sonra burda kalcam" serzenişleri... tabii bu arada hayaller kuruluyordur anne, baba gelecek oğullarına sevgi gösterisinde bulunulacak ama kesinlikle, bünyem tarafından alttan alma gibi bir olay gerçekleşmeyecektir.

nihayet o an, dumur olunan an gelir.
baba içeri girer, herkese hal hatır sorar ve benle konuşmaz bile. sonra kalkar ayağa allahaısmarladık der.tabi ben de yerimde oturuyorum.bir bakış atar.. tam "ben gelm..." diyecem, baba; sert bir ses tonu ile " hadi sen de geliyorsun" der.o bakışı yedikten sonra isteseniz de oturamazsınız zaten.

tıpış tıpış gidilir.

çocukken pek çok kez niyetlenilen ama pek gerçekleştirilemeyen eylemdir. ayrıca sizi evden kaçmakla tehdit eden bir çocuğunuz varsa, "tamam, sen bir git bak bakalım, bizim evden daha iyi bir yer bulursan bizi de çağır hatta" deyin. çok etkili oluyor, morarıp oturuyor.

dönüp dolaşıp geri geliceğin yerden niye kaçarsın ki???

bir boku düzgün yapamayan bir insan olarak gene yanlış anlayı yanlış yaptığım eylemdir...
yaş 5 annemle kendisi çok yavaş yürüyüp bana yetişemediği için kavga ettim
normalde sinirlenip evden kaçmam gerekirken kavga esnasında haliyle dışarda olduğumuz için ben kaçıp eve geldim...
annem kayboldum sanıp karakola haber vermek üzereyken acaba eve gitmiş olabilir mi diye şansını denemese "evde otururken polislerce aranan çocuk" olarak tarihe geçecektim..
o yaşta ankarada evin yolunu nasıl bulup döndüm bilmiyorum sormayın... tek hatırladığım ben apartmanın içine girmeyi başarıp merdivenlerde uyuklarken annemin geldiği benim sırıta sırıta onu karşıladığım(nası korkuttum ama ihihhi şeklinde) anneminse ben gülmüyorum dediği idi.. sonra korkmuşum gerisi silinmiş..

az önce bir arkadaşımın beni dumur ederek gerçekleştirdiği, gerçekleştirirken de yardımımı istediği eylem. insan hem böyle bir şeye alet olmak istemiyor, hem de çok yakın arkadaş olunca birşeyler yapmak istiyor. kaçan kişi için nasıl bir duygu olduğunu bilemese de, olaya empatik bakınca büyük cesaret istediği farkedeiliyor ve hissediliyor. senin bile elin ayağına dolaşıyor, onu düşünemiyorsun bile hatta.
yine de aileler çocuklarını kendi kişiliklerinin bir devamı değil de birer ayrı birey gibi görmeyi başarabilse, çocuklar da pişman olacakları şeyler yapmasalar keşke..

çocukken pek sık gerçekleştirdiğim eylemlerden biridir.çalışan anne babanın çocuğu anneanneyle evde önce cesur ve güzel ardından da yalan rüzgarına mahkum etmesinin de bu durumda epey rolü olsa gerek.bir keresinde,en cok 5 yaşındaydım ama işiteceğim azarın korkusundan olsa gerek hiç unutmadım, süper bir plan yaparak evden kaçmışlığım var.aşağıya oyun oynama niyetiyle inilir, oradan uzaklaşmak kafaya konulur,bir iki yaş büyük olan komşu kızı da gaza getirilir.yemek için eve gelen babayla sokağın çıkışında karşılaşılır.çok uzaklaşmayın diyen babaya tamam oynuyoruz baba denir.baba apartmandan girer girmez yaklaşık 2-3 km ötede ablanın okumakta olduğu okula gitme kararı alınır (olay bir zamanlar oturduğumuz bir şehirde gerçekleşiyor şimdi olsa ordan oraya yolumu bulamam). durumdan korkan komşu kızı biraz yol aladıktan sonra satar ve geri döner, öylece dımdızlak kalınır ortada; ama su kusu bu görevi tek başına yerine getirmekte kararlıdır.hala nasıl gittim bilmiyorum ama buldum ablamın okulunu.demir kapıya varınca da ablamın adını söyledim neyseki kapıdaki kız ablamın sınıf arkadaşıymış alıp beni sınıfa götürdü.o gün de birinin doğum günüymüş, yediğim pastayı bilirim ben*neyse öyle çok korktular ki evdekiler kızamadılar bana o kaçışım yüzünden.ama aylarca "çocuğum bir daha gitme olur mu"lar bitmedi.

yaklaşık 10 saat önce kuzenimin sevgilisiyle gerçekleştirdiği eylem. umarım pişman olmaz.

doksanlı yıllarda moda olan, şuan pek gündemde olmayan eylemdir.

16 yaşımdayken pekçok kez yaptığım fakat hiç istemememe rağmen yine de geri dönmek zorunda kaldığım eylem. eve döndükten sonra da babam dövmesin diye kendimi odaya kilitleyip o yatıncaya kadar odadan çıkmıyordum. gençlik yılları ve yanlış ebeveyn düşünceleri diyebileceğim durum.

ne sebeple yaptığına göre değişkenlik gösteren eylemdir.evden kaçtın da niye?hadi ssebep söyledin peki kiminle?bu eylemi gerçekleştirirken kim wardı yanında diye sorulmalıdır.eğer sevdiceğe kaçıldıysa aile tarafından ve çevreden hoş karşılanmayacak olan eylemdir.eğer inandıkların uğruna,onları gerçekleştirmek için kaçtıysa ayakta alkışlanmalıdır.misal okumak isteyen kızını/oğlunu okutmayan ana-babadan kaçan kişi takdir edilmelidir..helal olsun denilmelidir.dansöz olmak sebebiylen kaçan kız için de aynı durum geçerlidir.bu hayat onundur.istediğini yapabilmelidir.sonuçta tercih meselesidir.o da bu mesleği seçmiştir.cesaretinden ötürü tebrik edilmelidir.