başlarda eğlenceli gelebilen, sınav çalışma derdi yok, ödev yetiştirme stresi yok diye düşünüldüğünde derin bir oh çekmeye yeter eylemdir. ama gel gör ki durum böyle değildir. akşamları televizyonu yarı uyuyarak izlemeye başlarsın, arkadaşların seni bir yerlere çağırdıklarında haklı mazarettir "
sabah erken kalkacağım ama" demen. bu bahaneye alışan arkadaşların sana kırılmaya başlar, akşamları koltukta uyuyakalman evdeki bir kısım insan tarafından eleştirilir, evin dışında olan aile bireyleri "yüzünü göremiyoruz" diye sitem etmeye başlarlar. sanki suçlu senmişsin gibi üzerine yüklenirler. bir pazar günün vardır kendine ayırdığın, o gün de annen seni bırakmaz, nereye gidilirse beraber gitmek için adeta baskı yapar.velhasıl yalnız kalamazsın, başını dinleyemezsin. evden işe, işten eve gittiğin süre içerisinde arabada yalnızsan bunu bir lüks sayarsın, yani bu kadar acınacak
* hale gelirsin.
