evdeki huzur  

eş zamanlı olarak, anne menapozda, baba andropozda, kardeş de ergenlikte olunca sahip olunamayan ayrıcalık.
(bkz: giderim buralardan)

psikolojik açıdan sağlıklı bir birey olarak yetişmenin ön koşuludur.

elektrikler aniden kesildiğinde, odada mal mal oturup karanlığa bakılarak alınan huzurdur(evde başkasının olmadığını varsayarak). veya ne biliyim insanın kendisine yakışanı giymesidir.

zenginlik odur.

mutlu bir evlilik yapmamis bireylerin oldukca yabanci oldugu kavram
(bkz: evimdeki dusman)

evi özlemeye sebep olan aslında evi ev yapan yoksa kaçma isteğine sebep olan

kahve,çocukluk battaniyesi,güzel bir kitap ve ayak ucunda yatan bir kediyle ulaşılabilecek duygu.

hayatta hiçbir şeye değişilmeyecek olanlardandır sağlık gibi. belki de bir çocuğun kişiliğinin oluşmasında en büyük pay sahibidir.

evden kilometrelerce uzaktayken özlenen duygudur. uzakta, yaşadığın yer yine bir evdir belki ama sonuçta bir evi gerçekten ev yapan odalar değildir. annedir, babadır, kardeştir, belki sevgilidir, eştir... aylar sonra evinin kapısından ilk girdiğinde her odayı tek tek dolaşma, çekmeceleri, buzdolabını, balkon kapılarını açıp, şöyle her şeye bir göz atma isteğidir. odalara sinen tanıdık kokulardır. kapıyı kapı koluna, lambaları açma düğmesine, televizyonu kumandaya hiç bakmadan açabilmenin rahatlığıdır. annenin başta çekingen sonra sımsıkı sarılışıdır, babanın pipo kokusudur evdeki huzur... sevildiğini, düşünüldüğünü doyasıya hissedebilmek, çekinmeden hissettirmektir. sabah babayı kahvaltı için uyandırmaya çalışmak, öğlen temizlik yapmamak için anneden kaçmak, akşam hep beraber salonda oturup sohbet etmektir... insanın evi gibisi yok dedirten duygudur.

(bkz: iç huzuru)

kaybettiğimdir. özlicem.