evde olmanın verdiği mutluluk  

son zamanlarda tadını unuttuğum ve hasret kaldığım mutluluk.

anlatılamayan mutluluk ve huzur kaynağı. anlatılamıyor çünkü evde olmaktan bu derece mutlu olunabileceğini anlayamayan ve hemen depresyon teşhisi koymaya kalkanlar oluyor.

"evde olma" süresi uzadıkça "çekilmez olma" potansiyeline sahip mutluluk..

(bkz: evdeki huzur zenginlik budur)

başka şehirde okunan üniveristden tatil için dönmüşsündür, ailene, anne yemeğine, kendine ait bir odaya, hele bir de yurtta yaşayangillerdensen koltuk karşısında uzanıp televizyon seyretmenin inanılmaz keyfine hasretsindir. her şey bir rüya gibidir geldiğin andan itibaren krallar gibi ağırlanırsın. ama her rüyanın bir sonu var ya işte ortalama 3 gün sürer bu misafirlik. sonra bünye kaldırmaz dışarda yaşamanın getirdiği sıradışı özgürlüğe ve sessiz sakin hayata alışmışsındır. gün sayarsın tatil bitsin diye.

düzene ve rahata erişmenin verdiği mutluluk. başka şehirde öğrenci evinde veya yurtta kalıp 2-3 ay da evinizden ayrı kalmışsanız artık iple çekersiniz yola çıkmayı. çünkü bikaç günlüğüne ne isteseniz yapılacak, bugün ne yesem derdi olmayacak, çamaşır bulaşık derdi olmayacak,paraya sıkışmayacak, koltuklara dilediğiniz gibi yayılacak ve kardeşlerle anne babayla özlem giderilecektir. gitme aralığı ne kadar uzun tutulursa değeri o kadar artar.

kısaca şudur (bkz: ankara dan abim geldi)

gece 2 saatlık uykuyla işe gelmenin işte it gibi yorulup baş ağrımasıyla duş yapma isteğinin birbirine karıştığı günün akşamı eve gidemeyip sacmasapan bi kalabalıkla akşamı gecirip evinde gidemeyip yarınki sınava çalışmak için gercekten sabahlamanın,sınavın iğrenç gecmesinin,arkadaşının aynı gün sevgilisiyle kavga etmesi sonucu zır zır ağlaması sınav cıkışı gebere gebere onun yanında kalmak zorunda kalmanın ardından halisünasyonlar eşliğinde gerçekleşen hadise eve gidilip şöyle bir yatağına uzanıp tv'ye aptal aptal bakarak uyuyakalmanın anlatılmaz haififliği.

yatılı okuyan öğrenciler için kısa bir süreliğine pohpohlanmanın şımartılmanın yarattığı mutluluktur.tam bir armut piş ağzıma düşçülük ve adamsendecilik halidir....çeşitleri şu şekildedir:
yemekhane yemeklerinden bıkanlar için ------>>> mükemmel bir kahvaltıya,nihayet steril koşullarda hazırlanmış lezzetli ev yemeklerine kavuşmak,ve aylardır çektiğiniz çileyle mukayese edilince açık ara fark atan kocamannn buz dolabına sımsıkı sarılıp mutlu olmaktır..
yurtta kalanlar için------->>>sonsuz huzura ve limitsiz mutluluğa,kesintisiz bir uyku zevkine sınırsız ve sorunsuz bir hayata sahip olmanın getirdiği pür neşe olma durumudur..geçirilecek güzel günlerin habercisidir destekleyicisidir ve hatta en doğal sonucudur bu mutluluk..
sınavlardan dolayı hırpalanmış,üzülmüş,yıpranmış bünyeler için------->>>tv ve kumandayla duygusal bağ kurmak,odaya her girişinde mutlu olmaktır..hatta şuan tuşlara ayrı bir keyifle basmaktır..yavaş yavaş..her güzel anın tadını çıkararak..inanın abartmıyorum..yaşadığının farkında olarak..
tuvalette istediğin kadar durmak,keyfinin emrettiği saatte yatıp canının istediği saatte kalkmanın zevkini yaşamaktır..
bu güzel günlerin sınırlı olması olayı yaz tatilinden bile çekici kılmaktadır..kaybedilen her an ölü zamandır.zevk-i sefaya kapılıp bu gerçekten çok da uzaklaşmamak iyidir.ama kişisel tercihe göre değişebilir..güzel midir?evet..

özellikle yağmurlu, karlı soğuk kış gecelerinde sıcak yatağınızda yoğun bir şekilde hissettiğiniz mutluluktur.

bünyedeki anksiyeteyi minimuma indirgeyen hissiyattır. mekan size aittir ve hiçbirşey tarafından rahatsız edilmeyeceğinizi bilirsiniz. aşırı soğuktan, sıcaktan, gereksiz insanlardan, yan kesicilerden, patronlardan, akademik kadrodan uzaklaşılan yerdir ev ve çoğu zaman siz istemediğiniz müddetçe de bu böyle kalır. en büyük gücün salondan banyoya, banyodan yatak odasına giderken harcandığı bu süreçte huzursuz olmak hemen hemen imkansızdır. nefis bir gece geçirmiş olunsa bile, eve gelindiğinde "oh be" deme sebebidir. duş alıp mal mal oturmak, hiçbiryere yetişmek zorunda olmamaktır. bazen çay demlemek, bazen aşağılanan tv programlarını seyretmektir. iq nu 60 civarında kullanabilme, eskimiş kıyafetlerle gezme özgürlüğüdür. tamamen rahat olabilmek, yorganı tepeye çekip, güzel bir uyku çekebilmektir.

sevildiğini bilmenin değeri nasıl paha biçilemezse evde olmanın verdiği mutluluk da öyledir.

sıcaklıktır. evinde insan kendini güvende hisseder, kendini dış dünyanın acımasızlıklarından uzakta, dünya üzerinde hiç bir şeyin yıkamayacağı kalesinin içinde görür. üstad victor hugo'nun çok hoş bir dörlüğü vardır, evde olmayı ne kadar da güzel anlatır;

ne mutlu evinden hiç çıkmayıp,
her akşam aynı saatte çatının aynı
köşesinden havalanan gece kuşunu
tekrar tekrar izleyen kişiye ne mutlu