---spoiler olabilir---
"keyifli bir 2 saat geçireceğim. heyoo!" düşünceleriyle gittim bu filme. ama çıkarken böyle çıkmadım. bu filme bir komedi filmi diye bakmak yanlış bence. pek komik şey yok çünkü filmde. özellikle
bruce almighty ile kıyaslandığında,
jim carrey'nin eksikliğinden mi, yoksa ilk filmde bize çok absürt gelen tanrı'yla karşılaşan insanın yaşadığı duyguların bu filmde bize komik gelmemesinden mi bilinmez, komik değil.
bunda önemli pay sahibi ise, evan'ın asistanı kılıfı altında, senaristin senaryoyu yazarken kardeşiyle yaptığı geyikleri filme aktarmak için koyduğunu tahmin ettiğim, zenci bayandır. her lafa, nasrettin hoca'dan da kötü bir mizah anlayışıyla ve insanı rahatsız eden sesiyle ilkokul 3 seviyesinde cevaplar veriyor. insan onu duyunca zaten salondan çıkmak istiyor. bu filmdeki komedi kıtlığının diğer bir nedeni ise bence konuya dayanıyor. bir insana tanrı rolü yüklenmesi ile, nuh peygamber rolü yüklenmesi arasında bir uçurum var. gerçek hayatta da ben peygamberim diye gezen insanlara alıştık biz, pek komik gelemiyor. filmin ender güzelliklerinden biri ise o film için nasıl eğitildiğini merak ettiğim, neredeyse her çiftten hayvanlar. onların varlığı filme biraz neşe falan katıyor.
rakun ve kutup ayısını aynı karede görünce ister istemez gülüyor insan. kesinlikle komik değil, ama eğlenceli denebilir. o
evan'ın asistanını ise kınıyorum, ve ona laflar hazırladım. şaka lan şaka. hazırlamadım
---spoiler olabilir---