1. sevgiliye sitem dolu bir şiir.. özlem,kırgınlık,korku...

    eskisi kadar özlemiyorum seni,
    ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda.
    adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor.
    yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.
    biraz yorgunum.
    biraz kırgın.
    biraz da kirletti sensizlik beni!
    nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama
    “iyiyimler” yamaladım dilime.
    tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,
    hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni.
    gel diye beklemiyorum artık,
    hatta istemiyorum gelmeni.
    nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.
    arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum
    benim derdim yeter bana banane!
    alıştım mı yokluğuna?
    vaz mı geçiyorum, varlığından?
    tedirginim aslında,
    ya başkasını seversem?
    inan o zaman seni hayatım boyunca affetmem.





    not: her yerde "özdemir asaf"'ın olarak geçiyor ama bundan emin değilim. çok aramama rağmen kesinlik kazandıramadım. şiirin, özdemir asaf'a veya bir başkasına ait olduğundan emin olan yazar varsa söylemesini rica ediyorum.

    güzel bir şiir ancak uslup olarak özdemir asaf'tan uzak. doğrusunu bilen aydınlatsın.
  2. eskisi kadar özlemiyorum seni daha fazla artık özlemin
    yakınlaştıkça özlüyorum seni
    sen yanımdasın ve ben seni eskisinden daha çok özlüyorum
  3. eskisi kadar "çok" değil belki, ama "farklı" özlüyor insan. büyütülecek bir şey değil ama... garip.
  4. enteresan bir duygudur, özlemeye alıştığın sevgiliyi unuttuğunu anlamak... hafif yürek burkması yapar, hafif boşluk hissi. ayağa kalkıp derin nefes alıp yola devam etme vaktinin geldiği andır.