eski girileri okuyup bunu ben mi yazdım demek  

değişik bir ruh hali.

pişmanlığı beraberinde getiriyor ve size sil butonuna basmanız konusunda ciddi baskı yapıyor.

ayrıca özgüveni de kırıyor.

(bkz: eski girileri okumak)

an itibariyle hissettiğim durumdur.

ayrıca vay be bile dedirtti bana, o kadar yani.

sanki ben değil de bir başkası yazmış bunları. hayır bir de işin komik tarafı şu, sanki yıllar önce yazmışım yani.
alt tarafı birkaç ay geçmiş.

bana da oluyor. "oha lan, amma güzel yazmışım aferin bana!" diye ekliyorum sonra da. hatta dayanamayıp girimi bir daha okuyorum. sonra ali kamber'e numarasını gönderiyorum. "baksana lan, ne güzel yazmışım." diyorum. o da "hakkaten öyle abi." diyor. ama son zamanlarda hep aynı cevabı vermeye başladı, dalga geçiyor olmasından şüpeheleniyorum. öyleyse keserim hesabını...

neyse, işte. çok oluyor. sürekli aptallaşmanın ve kötüye gitmenin iyi tarafları da var. geçmişe baktığımda kendimi büyüleyip, şaşırtıyorum hep.

bu olayı benim kadar fantastik yapamı tanımam;

1) akla bir fikir gelme süreci
2) ilgili başlığı açmak
3) başlıkta arama yapmak
4) akla gelen fikrin yazılmış olması
5) oylamak için oy butonlarına yönelmek
6) butonun çıkmaması
7) girinin yazarına bakıp kendi yazdığımı idrak etmek

geçenlerde bir giri okuyup, bir saat güldükten sonra kendime ait olduğunu anladım. durum o derece vahim yani.