mitolojide aşk tanrısı..
hakkında çok çeşitli brbirini tutmayan söylentiler vardır..ööle tanrı olduuna da bakmayın.. tüysüzün teki bu eros.
her nekadar bu ismi sahiplensemde karakterin ezikliği nik'ten tamamiyle bağımsızdır..elinde ok ve yaylarla dolanan bu bebek figürleri aynı zamanda bir don markasına da isim babalığı yapmışlardır..
çift cinsiyetli, altın kanatlı eros dört başa sahip olduğundan, bazen bir boğa ya da aslan gibi kükrer, bazen bir yılan gibi ıslık çalar ve bazen de bir koç gibi melerdi..
hereos 3 te ard arda bana 10 kez yenilmiş ama doymamış,hala şansına yendiğimi iddia edebilen* hereos 3ü benden iyi oynadığını sandığı için bana 13 sinema borcu olan ve bu borçlarını bir türlü ödemeyen yüzsüz ve yenilen pehlivan*
(bkz: ben boynuza boynuz demem boynuz kulağı geçmeyince)
cupid olarak da bilinir. kimisinin çizgi filmlerden, meraklı olanların efsanelerden anımsayacağı mitolojik bebe. koskoca aşk tanrısı neden bu şekilde bir imaja mahkum edilmiştir bilemiyorum. hektar hektar hayal dünyası olanların okundan nasiplenip yuva kurmak istediği kanatlı mutluluk perçini de diyebiliriz.
"kanatlı okçu bebe de neymiş birader" diyecek olanların kaz dağlarına doğru depara kalkmalarını öneririm. bunun dışında kendisinin modern yaşamımızdaki izdüşümünü düşünmeye kalktığımda bir sonuca ulaşamadım. isteyenler 'sikleme, aşık olsun' politikası çerçevesinde no look pass* falan atabilirler.
michelangelo antonioni
steven soderbergh
wong kar wai
nin birbirinden bağımsız üç filmini içerir. üç yönetmeni peş peşe görmek keyif katsayısını arttırır. ama wong kar wai'nin "the hand" bölümü nefistir lezizdir.
eros sadece aşk tanrısı olarak görülmemesi gereken bir tanrıdır.işin derinine inersek aşk,şehvet,tutku gibi duygular insanı sekse iter ve üreme işlemi gerçekleşir.bu nedenle eros'u mitolojide basit bir aşk tanrısından öte insan neslinin devamlılığını,üremesini sağlayan bir tanrı olarak nitelendirmeliyiz...
antonioni'nin aşkı özgürleştirmesi, soderbergh'in aşkın soyut ve somut dünyasına inmesi ve kar wai'nin hep yaptığı gibi aşkı masallaştırması olarak özetlenebilecek film. öyküleri birbirine bağlayan ve kısalar öncesi ufak tiyolar veren resimler var filmde, çok şey anlatıyorlar sahiden.
michelangelo antonioni'nin 'the dangerous thread of things' hikayesi neredeyse yorumun tamamı seyirciye bırakılmış bir öykü. yönetmenin pek bir sevdiği kadın-erkek arasındaki iletişimsizlik ve yabancılaşma etrafında dönüyor filmimiz. ilişkileri yıpranmış bir çiftin birbirinden uzaklaşmaları ve bu sırada adamın başka bir kadında bir şeyler aramasıyla başlayan öykü adamın bir günlük ve hatta bir anlık bir şey yaşamasıyla devam ediyor.(yoksa bitiyor mu) ortada bir aldatma söz konusu ancak o kadar tuhaflığın doruğundaki ne adama aldatan, ne kadına aldatılan, ne de yeni kadına herhangi bir sıfat bulabiliyoruz. elimizde sadece mutsuz bir çift ve orgazm olmuş bir kadınla adam kalıyor. adamın uzaklaşma ihtiyacı ve hoşçakalllar sonrasında kumsala dönüyoruz(zaten sürekli derin antonioni manzaraları eşliğindeydik başından beri) iki kadın doğayla kucaklaşıyor, dans ediyor ve özgürleşiyorlar. birbirlerini görüyorlar ve film bitiyor. kadınlar hayatlarının aslında nerede çakıştığını bilmiyor ve biz de onların neler hissettiğini bilmiyoruz.
steven soderbergh'in equilibrium'u üç hikaye arasında en ele avuca sığmaz, en komik olanı. aslında komik mi trajikomik mi buna yine seyirci karar veriyor. sürekli aynı erotik rüyayı gören nick (robert downey jr) psikologuyla konuşmaya gidiyor. ve ona işle alakalı yakındıktan sonra rüyasını anlatıyor. rüyalar aleminde gelip giderken, rüyadaki güzel kadının kim olduğunu öğrenmeye çalışıyorlar birlikte. ve sonunda mutlu sona ulaşılıyor.(farklı bir açıdan mutlu sondan ziyade kabusta sayılabilir pek tabi)
bütün olarak da ayrı ayrı da ''eros'' gerçekten aşkın derinine inebilmiş bir film olduğu halde wong kar wai'nin anlatımı ve christopher doyle'un görselliğiyle ''the hand'' diğerlerinden daha ön planda bir film olmuştur. kısa bir öyküden çok başlı başına bir film denebilir hatta onun için. zaten süre olarak da kendinden önceki iki filmden daha uzundur. ilk sahneyle şaşırtan ve sonrasında büyüsüne kapılınıp vay be yine yapmış yapıcağını war kai dedirtmiştir. yönetmenin tüm filmlerinde olduğu gibi bu filminde de kelimelerin kiyafetsizliği söz konusu olduğundan filmin konusunu anlatmak gereksiz. akıcı şiirselliği, donuk ve parlak olmayı aynı anda başaran renkleri ve müthiş romantizmi kelimeleri parçalıyor. yine de terzinin aşkıyla, tutkuya kilitlendiğimiz ve dolayısıyla masala sürüklendiğimiz, bir elbiseye dokunup ''aşk yaşama'' (evet budur tam olarak) sahnesi vardır ki dillere destan.
