türkiye'de var denmesi,
ermenistan'da ise yok denmesi vatan hainliği ile suçlanmak için yeterlidir.
ileride şansım olursa ermenistan'a gidip yok diye bağıracağım, türkiye'ye gelip var diye bağıracağım.
bakalım hangi ülkenin milliyetçileri daha milliyetçi ortaya çıkacak, beni ilk hangi ülke milliyetçileri öldürürse o "en kral milliyetçi" olacak ve onun dediği şey olacak. kazanan taraf soykırım var derse var, yok derse yok. işte o kadar.
6-7 yaşında daha okuma yazma bile öğrenmemiş çocukların ağzında "ermeni soykırımı var" ya da "ermeni soykırımı yok" cümleleri. ulan bırak çocuğu, top oynasın, kaydıraktan kaysın, dizlerini kanatsın. nedir bu kin, nedir bu nefret anlam veremiyorum artık.
ermeniler kendi tarih bilgilerinde,
türkler ise kendi tarih bilgilerinde olayı kendi lehine yorumlayıp öğrencilere öyle aktarıyorlar. biz ne oluyoruz bu durumda? biz(ermeni ve türk eğitim çağındaki gençler) düşünemeyen gerizekalılarız. evet, kimse gocunmasın. bizim başımızdakiler bize bir müfredat belirliyor, diyor ki soykırım yok. hadi bakalım var de. "yok, yok, yok" . çok biliyoruz ya, her belgeyi inceledik, araştırdık her tartışmada belge göstermekten artık dosyalar yıprandı o yüzden yok diye bağırıyoruz ortalıkta. hala soykırım var diyenleri de vuruyoruz allahın izniyle amin.
(bkz:
hrant dink)
bir de işin ermenistan boyutu var. yukarıda söylediklerim aynen onlar için de geçerli. bir müfredat hazırlanıyor diyorlar ki çocuklara "var, var, var". sıkıyosa yok de. yok dersen hainsin, neden? çünkü devlet baba senin için araştırdı müfredata ekledi, ondan daha mı iyi bileceksin canım?
diaspora adamı vurur valla.
(bkz:
halkların kardeşliğinin devletleri zora sokması)