emily dickinson  

1830-1886 yılları arasında yaşamış etkileyici şair. iki bine yakın şiiri var. bazı aile ilişkileri ve birkaç arkadaşı olması dışında genelde yalnız bir hayat sürmüştür. şiirlerinde "truth" kelimesi sık sık geçer, olayları olduklarından büyük göstermek yerine gerçeklikleri ve küçüklükleriyle okuyucunun yüzüne çarpar. ölümü bir at arabası sürücüsü olarak yansıttığı ve çok sevdiğim aşağıdaki şiiri bunun güzel örneklerindendir.

because ı could not stop for death

because ı could not stop for death—
he kindly stopped for me—
the carriage held but just ourselves—
and immortality.

we slowly drove—he knew no haste
and ı had put away
my labor and my leisure too,
for his civility—

we passed the school, where children strove
at recess—in the ring—
we passed the fields of gazing grain—
we passed the setting sun—

or rather—he passed us—
the dews drew quivering and chill—
for only gossamer, my gown—
my tippet—only tulle—

we paused before a house that seemed
a swelling of the ground—
the roof was scarcely visible—
the cornice—in the ground—

since then—'tis centuries—and yet
feels shorter than the day
ı first surmised the horses' heads
were toward eternity—


okuldan, yeşeren tarlalardan ve son olarak batan güneşten geçiyor. kendi hayatına, çocukluğuna, gençliğine ve yaşlılığına yukarıdan bakıveriyor. bu yolculuğa hazır değil pek, üşüyor. yeni eviyse toprağın bir yükseltisi, sonsuzlukla birlikte. bu kadar mı doğal yazılır diyor, bu kadına hayranlık duyuyorum.

not: emma'ya koyduğu çeviri için teşekkürler demeyi bir borç bilir ve yetkin olmayan çevirimi kaldırırım.

(bkz: bruce dickinson)

(bkz: hope is the thing with feathers)

ölüm üzerine belki de en güzel olan şiiri oğuz cebeci çevirisi ile ;

ben duramadığımdan çünkü-ölüm için-
o-benim için durdu-kibarca-
bir bizi aldı araba-
ve bir de ölümsüzlüğü

yavaşça sürdük-hiç acelesi yoktu
ve ben de bir yana koydum
hem emeğimi hem de boş zamanımı
onun kibarlığı karşısında

okulu geçtik-çocukların itişip kakıştığı
teneffüs vakti-halka olmuş-
geçtik-gözü dalan ekin tarlalarını
batan güneşi geçtik-

ya da- o bizi geçti-
çiğ damlaları düştü keskin ve ürpertici
ağdan yapılmıştı çünkü giysim
ve atkım-yalnızca tüldü-

bir evin önünde durduk
bir toprak yığınına benzeyen
çatı görünmüyordu neredeyse
-kornişler-yerin altındaydı

ondan sonra-yüzyıllar oldu-ama
bir günden kısa sanki
-sanmıştım ki-önceleri
atların başları
sonsuzluğa çevriliydi.

kuşlar, arılar ve kelebeklerle bir alıp veremediği var kendisinin ama henüz çözmüş değilim.

" geniş yap bu yatağı

dikkatle yap

içinde yargı kırılana dek bekle

harika ve adaletle

çarşaf dümdüz olsun

yastıkları yuvarlak

güneşin hiçbir sarı gürültüsünün

burayı rahatsız etmesine izin verme "



emily dickinson 'a ait bu şiir sophie s choice filminde kullanılmıştır.

ilk okumanızda size o kadar da anlamlı gelmeyen dizeler,

filmin son sahnesiyle birlikte gözlerinizden düşmeye başlar.

hayatının okuduktan sonra eserlerini daha iyi idrak etme olağanı bulduğum harkulade,etkileci şair kişiliktir.
ikinci eğitmeni ve evli bir din adamı olan charles wadsworth'la tanışmasının ardından olağandışı bir değişim yaşayarak sosyal hayata karışmaya başlamıştır.fakat bu eğitimin hemen bitiminin akabin de de benzer bir değişiklik daha yaşayarak eğitimden öncekinden daha fazla kendi kabuğuna çekilmiştir.charles wadswortha olan ilgisi eğitmene duyulan sevgi sınırlarını aşmış olup bunu tüm şiirlerine yansıttığı bariz bir şekilde görüldüğü düşünülmektedir.inzivaya çekildiği o dönemlerde doğadan ve kaleminden güç almıştır. arkadaşları ve diğer yakınlarıyla sadece mektup aracılığıyla iletişim kurmuştur.
yaşarken sadece 7 şiiri yayımlanmıştır.ölümünden sonra kız kardeşi emilynin odasında 1800 şiiri bulmasıyla 4 yıl sonra hepsi yayımlanmıştır.
emily dickinsonı tanımamak bir eksikliktir

bir saat beklemek çok uzun is,
aşk biraz ötede duruyorsa;
kısadır sonsuzluğu bekleyiş,
sonunda aşk armağanı varsa..

hayatının çoğunu dostlarının yüzünü dahi görmeden geçirmiş.

(bkz: parting is all we need to know of hell)