bir insana verildiyse bu emek, yapıldıysa bu fedakarlık işte o zaman adama çok koyan bi durumdur.gerçek bir sevgi varsa ortada özelliklede karşılıklı sevgi varsa insanın gözü iradeli bir şekilde kimseyi görmemelidir.çünkü sevgiyle aşılamayacak
hiçbir şey yoktur şu dünyada.emek harcarsın çook yorulursun, fedakarlıklar yapar içten içe acı çeker ama belli etmezsin, ama en sonunda bu öyle bi patlak verir ki herkesin arayıpta bulamadığı büyük şeyler sağlam dururken küçük şeyler yüzünden başınıza yıkılır bu hayat.o küçük şeyler ise sadece insanların takıntılarıdır, tek taraflı sevginin örtmeye gücünün yetmediği küçük aptal takıntılardır sadece ve sadece.ama yine de gerçekten sevmişsindir, helal olsun dersin, çünkü ortada
sevgi ,
saygı ve verilen
değer vardır.ama işte harcanmakta budur.bu insana tecrübe mi olur?hayır asla olmaz.aşktan
güzel ne olabilir ki bu dünyada?
hiçbir şey.bir kalbi kaç kişiyle paylaşabilir ki insan ömründe?
