yanlış ellerde çok tehlikeli olabilen bir teknoloji.
bunu küçükken fark etmiş olacağım ki, o zamanlar en büyük korkum elektrikli süpürgeye çekilmekti. kimi çocuklar öcüyle, karabasanla,
hugo'daki cadı
scylla'yla korkutulurken, annem beni elektirikli süpürgeyle korkuturdu. yemek yemediğim zamanlarda sapıyla başımda beklerdi. en korkunç canavardan bile o kadar ses çıkabileceğini tahayyül edemiyordum. allah'tan bir kez olsun torba deneyimi yaşamadım, sadece bu bakımdan şanslı sayıyorum kendimi.
büyüdüm, elektrikli süpürge denen aleti kendim idare etmeye başladım. sesinden rahatsız olduğumda kulağıma pamuk tıkadım. gelin görün ki kabûs hâlâ sona ermiş değil. annemin elektirikli süpürgenin sapıyla odama her dalması büyük yıkımlara sebep olmaya devam ediyor. kaç tane flash diskim bu şekilde yok oldu bilmiyorum, geçen gün bir tanesini de zor kurtardım. çok sevdiğim kalemlerim, kıymet verdiğim envai çeşit eşyanın yerinde şu an yeller esiyor. yükte hafif anıda ağır ne kadar şey varsa teker teker kaybediyorum. evlat acısı gibi koyuyor insana, içim yanıyor be.
bu alete geri dönüşüm kutusu koymayan allah'sızlar, paramı helâl etmiyorum size.