efendi olması saf, hiçbir şeyden haberi olmayan birisi olduğuna gelmeyen kişilerdir bunlar, hatta uyanık geçinen birçok kişiden daha fazla farkındadır birçok şeyin. bir davranış biçimi olarak yaradılışı gereği bu yönde bir eğilim gösteriyor olması gözünün önündeki birçok şeyi görmüyor olduğunu sanrısı yaratır ama efendilikle akıl ve farkındalığı aynı kefeye koymak büyük hatadır.
etrafındakilerin onun yerine onun gösterdiği iyi, dürüst tavrın karşılığını veremeyeceğini düşünüp buna göre karar almasından da nefret eder bu insanlar, karşılık beklemeden kendince ortaya koyduğu tavır aslında bu yolla cezalandırılıyordur bir nevi. kimsenin onları düşünmelerine ihtiyaçları yoktur, onlara karşı bir sorumlulukları da yoktur. 'o an' bu efendi insanların elinden bu görünürde hoş ama pratikte felaket düşünceyle ellerinden alınmak istenir, kendince işin kolayına kaçmak için. halbuki ortada kolay-zor diye bir şey yoktur, bu insanlar amiyane tabirle 'piç' olarak tanımlanan insanlardan daha hassas ya da daha farklı değildir. davranış biçimininin karşı tarafa bir sorumluluk yüklememektedir halbuki, bunun fazlasıyla bilincindedir ama karşısındaki aslında kendince farklı bir sorumluluk alarak bu efendi insana rol biçmeye çalışır kendince.
bu insanların da başını belaya sokma hakkı vardır, buna değen şeyler vardır çünkü hayatta.
no pain no gain demiş şair, ne güzel söylemiş. isteyerek ve bilerek bir şeyleri istiyorsa karşı tarafın kararını sadece kendi içinde vermesi gerekir, bu adamların niyetlerini okuyup ona göre vicdanını rahat tutacak kararlar almak yerine. bu yüzden yazık falan değildir bu insanlara, esas yazık olan bu basit algı problemi sebebiyle bir kenara itilen değerli şeylerdir...
