dut  

yemesine doyum olmayan ancak fazla yenildiğinde bağırsaklar için pek hayırlı bir sonuç vermeyen beyaziyla, kırmızısıyla, karasıyla güzel meyve...

kurusundan avuç avuç yenirken dikkat edilmesi gereken, keza arada kuru kurt ve ot falan da yenilme riski bulunan meyve

dut ağacının yaprakları ipek böceklerinin vazgeçemedikleri bir öğün teşkil eder..

akdeniz üni.'de öğle yemeğine giderken ve gelirken yiye yiye ağacını kuruttuğumuz meyvecik.karası beyaza her zaman 5 çeker.

kurusunu yemek çeneyi ziyade yorar, hoşaf yapıp öyle istimal etmelidir. bunun kurusu çekirdek gibidir, bitirmeden bırakamazsın.

türk tipi ölçü birimlerinden biridir.
(bkz: dut gibi sarhoş olmak)

bülbülü susturan meyve.

yaprakları dilek niyetine kullanılan ağaçtır aynı zamanda. hıdrellez sabahı ezan okunmadan kalkılıp yapraklarından toplanılıp bir ipe dizilip gül dalına asıldığında para istediğinizi ifade eder.

ağacı tam bir pisliktir. yaz geldi mi dutlar patır patır düşmeye başlar. dibinde çürürler, geçerken ezilirler. hem kirletir hem de koku yapar. lakin gene de çok tatlıdır. insan dayanabildiği kadar dayanıyormuş.

(bkz: dut yemiş bülbüle dönmek)

başkasının ağacından kopartılıp yenildiğinde haram olmayan meyvedir.

hassas, nazlı bir o kadar da tatlı meyve, zamanı gelse de tozlu pis demeden bulduğum ağaca dalsam.

(bkz: buralar eskiden dutluktu)

yapraklarını ipekböcekleri çok sevdiği için genelde ipekböcekçiliği için yetiştirilen bir ağaç türüdür. meyveleri aynı ismi alır. dut demir, kalsiyum yönünden zengin bir meyvedir. beyaz dut yapraklarının idrar söktürücü, beyaz dut'un ise aç karnına yendiğinde bağırsak parazitlerini döktüğü söylenir. ayrıca kansere de iyi geliyormuş. böyle menem bir meyve anlayacağınız. bir de dut fıkrası gelsin:

bir adam, karısı ve beş yaşında ki oğlu tarlada çalışırken yorulup bir dut ağacının altında dinlenmeye koyulmuşlar. adam oğluna şaka yollu takılmaya başlamış:
-oğlum dut ye de dut'un büyüsün.
karısı ordan dayanamamış atlamış başını sallayarak:
-heriiiif herif biraz da sen ye.

ya dut böyle bir meyve işte.

kara olanının orgazmik bir lezzeti vardır. beyazı kadar kolay ağaçtan ayrılmadığı için yemesi zordur. ayrıyetten suludur ve suyunun bıraktığı leke ayşe teyzelik bir doktora tezi konusudur. suyunun bıraktığı izler, yedikten sonra yere yatıp nefesinizi tutsanız ambulans çağrılabilecek kadar gerçekçi bir kan dublörüdür. beyazının ağacında osuruk böceği de çok bulunur. bu böceğe dikkat edilmediği ve dokunulduğu taktirde ağaçtan düşürebilecek kadar koku yayabilmektedir. işin özü, güzel fakat biz yiyiciler açısından meşakkatli bir meyvedir.

çok yerseniz kilo aldırır.

ayı gibi olursunuz maşallah. ya da mazallah ne bileyim oğlum.

eğer ağaçtan yere döküldüğünde üzerine basarsanız kayıp popoyu çatlatmanız için başka hiçbişi yapmanıza gerek kalmayacaktır.bir de pis kokuyo ki.

ağaçtan el kullanılmadan yenmesi tavsiye edilir.

dut ağaçları hüzün verir hep bana, en güzel dutlar hep yerde olduğu için... ve hep isterim ki bir gün ağzım yukarıya doğru açık dut ağacının altında bekleyeyim...

dut; kara ve beyaz olmak üzere iki çeşittir. yaz mevsimine özgüdür. hemen tüketilmesi gereken meyvelerdendir. kara olan kabız yapar, beyaz olanın üzerine su içerseniz bağırsaklarınızı çalıştırır. sese ne yapar bilmem, ama olumsuz etkiliyor ki "dut yemiş bülbül gibi" diye bir deyim var. dur hele bu akşam dut yedikten sonra ıslık çalmayı deneyeyim...

edit: sese zararı yokmuş dutun. bülbül dut yiyince cırcır olurmuş, hâliyle ötemezmiş. bilginize..