depresyon belirtisidir. birden hıçkırıklara boğulunur. toplumdaki yanlış kanının aksine susmayıp kendiliğinden sonlanana dek aktivite devam ettirilmelidir. yer mekan zaman insan hiçbirşeyin engellemeye gücü yetmez.
hayal kırıklıklarını,kalp acılarını,yaşamınızdaki olumsuz yanları içinize atmanızın bedelidir bu...aslında kimi zaman durduk yere de ağlamak değildir.o küçücük son damlanın da gelmesiyle oluverir herşey...kalbinizden taşıverir gözyaşları...
bazen sorunlar çok üst üste gelip zamanında gözyaşı dökmeyip biriktirince saçma sapan bir sebepten ortaya dökülebiliyorlar. böyle durumla illa ki ciddi bir psikolojik hastalık belirtisi değildir.
özellikle yalnız yaşayan bireyler için yaşanması olası bir durum.insan yaşadığı sorunları kimseyle paylaşamıyorsa, insanlarla konuşamıyorsa, dışarıda insanlara normal görünmeye çalışıyorsa, içinde sürekli bir halde huzursuzluk, kaygı ve sıkıntı varsa, sabah kalkarken, okula giderken, yolda yürürken, duş alırken, diş fırçalarken bile artık olağan bir mutsuzluk hissediyorsa ve bunu bastırmaya, görmezden gelmeye çalışıyorsa, olur olmaz zamanlarda yalnız ya da mutsuz olduğunu aniden farkeder ve akabinde ağlamaya başlar.aslında bu durduk yerde bir ağlama değildir.sadece koşuştururken, biryerlere yetişmeye çalışırken, okulda insanlarlayken, bankadan para çekerken farkedilmeyen hisler, o durum ya da mekandan çıkıldığında, kaldırımda bomboş yürürken birden hissedilir ve kişi ağlamaya başlar.yani kafaya dank etme durumu da denebilir.sonra kişi bunun farkına varmaz ve durduk yerde ağlıyor diye düşünür, bu durum ise daha da sinirini bozar. bir kaç kez yaşanırsa problem yoktur, ancak bu sürekli bir hale gelirse, gidişat gerçekten kötü demektir.
aslında durduk yere değildir, bir sebebi vardır; fakat sebep vuku bulduğunda duygular açığa vurulmamıştır..bir süre sonra böyle bir duygu patlaması olmuştur.
bazen bir zayıf anınız olur, boşlukta hissedersiniz kendinizi..
düşünürsünüz sıfır elde var sıfır.. hayatın anlamını bulamazsınız, her şey sizin aleyhinize gibi gelir, üstünüze gelir, daralıp sıkılırsınız, o zaman göz yaşlarıyla boşaltırsınız içinizdeki gereksiz sıkıntıyı
ciddi boyutta melankolik olmuş insanda,uzun vadeli bir hüzün döneminin meyvesidir.her an,her yerde vuku bulabilir.zira çoğu kez "lens gözüme batıyor" ya da "gözüme birşey kaçtı " vs bahanelerle wc'ye kaçmanıza sebebiyet verir.tabi,o an yanınızda en bi' tanecik dostunuzun varolması gibi bir şansa sahipseniz,dost omzuna hıçkırık gömmek gibi bir lükse de sahipsinizdir,tanrı herkese nasib etsindir.bir de bu hissisayatın gün içerinde sık sık yüreğinize çöreklenmesine rağmen ağlayamadığınız durumlar vardır ki,çoğu kez gün bitiminde lavaboya koşulması ile sonlanır,midelere zarardır,bir nev-i blumia başlangıcıdır adeta.tanrı kimseye göstermesindir.
aslında bu durduk yere değildir. bir şeyler birikmiş hayatın insana yapabileceği daha fazla bir şey kalmamıştır. acı çektirmeyi alışkanlık haline getiren kader artık bir yerde küçük bir şaka yapayım derken insanı gözyaşlarına boğabilmektedir. bir çok şeye katlanan bütün, zorlukların üstesinden gelen güçlü kişilik belki yumurtadan yeni çıkan bir kuş yavrusunun yuvasından düşmesini görüp boşalacaktır..
çok normal bir aktivitedir. şunu karıştırmamak gerekir ki insan durduk yerde değil de belki bilinç altına oturmuş sebebini bilmediği hatırlayamadığı kafasını yoran zihnini meşgul eden şeylere ağlıyordur. bunu yapabilen insanlarda herhangi bir psikolojik bozukluk olduğunu sanmıyorum. esas sorun ağlayamamaktır. problemlerin habercisidir, herşeyin içine atıldığının belirtisidir, "bunlar birgün bir yerlerden çıkar"ın göstergesidir.
