aslında doğum da boyut değiştirmeden başka bir şey değildir. ruhlar alemiyle başlayan insanın serüveni doğumla bambaşka bir alana ulaşır. ve aslında doğarken daha ölür insan. eğer anne karnındaki hayat için ölmezse hiç bir zaman doğamaz.(plesenta, kordon vs. düşün)
dünyanın en garip olayıdır. dokuz ay karnınızda bir canlı büyüyor, daha bu duyguya alışamamışken zamanı geldiğinde vücut kendini açıyor, bu canlıyı dışarı çıkartıyor, o ana dek su içinde yaşayan bu canlı o andan itibaren hava içinde yaşayabiliyor. yıkayıp, giydirip getiriyor ve yanınıza yatırıyorlar. gözlerini dikip size bakıyor... aslında çok mucizevi, çok korkunç bir şey ama her gün bir yığın doğum olayı olduğu için insanlarca kanıksanmış bir olay, şaşırmıyorlar.
bir de doğum olayından sonra o güne kadar benzer bir faaliyet göstermemiş olan göğüslerden süt geliyor. o gözünü dikip size bakan yaratık da bu sütü yıllardır alışkınmış gibi emmeye başlıyor...
bu durumda doğum sonrası depresyonuna girmeyen kadın anormaldir.
bundan 7 yıl önce yaşadığım mucize. ufacık iki varlığın (bkz: ikiz) dışarı çıktıktan sonra bana gösterildikleri anı hatırlıyorum da sadece ama sadece parmaklarını saymıştım, neden bilmem. sonrasında gözünüzden bile sakınacağınız, canları yandığı zaman sizin de ateşte kavrulacağınız, uyudukları vakit bile özlemle seyredeceğiniz, çektiğiniz acıyı tenlerinin kokusunda sonsuza kadar unutacağınız bir anın başlangıcıdır doğum.
hanımların korkmaması gereken hadise tabii ki acıları kastediyorum aldığınız kilolar tamamen sağlıklı beslenme ile ilgili doğum sırasında beden hayatı boyunca belkide hiç salgılayamacağı kadar adrenalin salgılar buda damalarınızın genişlemesine kanınızın hızlı akmasına yol açar acıyı minimuma indirir sadece ıkınırken biraz başınız ağrıya bilir o kadar.
anası bir oğlancık doğurdu bana;
kaşsız, sarı bir oğlan,
masmavi kundağında yatan
bir nur topu, üç kilo ağırlığında.
benim oğlan
dünyaya geldiği zaman,
çocuklar doğdu kore de,
sarı ay çiçeğine benziyorlardı.
makartır kesti onları,
gittiler ana sütüne bile doymadan
benim oğlan
dünyaya geldiği zaman,
çocuklar doğdu yunan zindanlarında,
babaları kurşuna dizilmiş.
bu dünyada ilk görülecek şey diye
demir parmaklığı gördüler.
benim oğlan
dünyaya geldiği zaman
çocuklar doğdu anadoluda,
mavi gözlü, kara gözlü, elâ gözlü bebeklerdi.
bitlendiler doğar doğmaz
kim bilir kaçı sağ kalır mucize kabilinden.
benim oğlan
benim yaşıma bastığı zaman,
ben bu dünyada olmıyacağım,
ama harikulâde bir beşik olacak dünya,
siyah,
beyaz,
sarı
bütün çocukları
sallıyan
mavi atlas döşekli bir beşik.
ölüme doğru bir adım daha atmak, biraz daha yaklaşmaktır aslında. vargüçle, olağan çabayla hem de. özünde ilginçtir ki her ölenin ardından yas tutulur, her doğan sevinçle karşılanılır.
feminizm saplantılı bayan arkadaşlarımızın siz öyleyseniz biz böyleyiz muhabbetlerine girmeleri halinde, son sav olarak ortaya attıkları ve gerçekleşimi zor olan olaydır.
(bkz: kızı öpünce çocuk olur mu)
