dinin siyasete alet edilmesi  

kesinlikle yapılmaması gereken şeydir.siyasetin boklu püsürlü emellerine din gibi kutsal öğelerin sevki, birebir dini kendi çıkarları için kullanan sömürgenlerin yoludur.
(bkz: allah'a ve dine saygısızlığın son noktası nedir)
(bkz: allah topunuzun belasını versin)

(bkz: güya)
(bkz: laik)
(bkz: devlet)

sanıyorum aşağıdaki örnek konuyu iyi özetlemektedir:

chp ile ap arasında baş gösteren oy kavgası sonucu ortaya çıkan propagandalar hayli ilginçtir. "süleyman demirel'in adalet partisi taşranın genelinde olduğu gibi antalya çevresinde de oyların çoğunu topluyordu. çok iyi anımsıyorum... ap'nin diğer partilerden farkını anlatmak için o günlerde partililer çok ilginç bir motiften faydalanır, kimse de bunu garipsemezdi. bu ap'nin 'kırat'tan önceki amblemiydi. 'a' ve 'p' harfleri ve hemen yukarısında bir rahle, üzerinde açık duran bir kitap.

'bak hocam!' derlerdi; 'bu allah'ın a'sı bu da peygamber'in p'si!' sonra ortada rahle üzerinde açık duran kitabı gösterirlerdi: 'bak bu da kur'an!' ap'liler bu şekilde propaganda yapar da chp'liler boş duru mu? durmamışlar elbet ve hemen propagandaya başlamışlar trabzon'un çaykara ilçesinde geçen bir olayda şunlar cereyan etmiş: "yöresinde saygınlığı ve çok geniş çevresi olan bir 'hacı teyze', adalet partili propagandistler tarafından ziyaret edilir. bir gün sonra milletvekili seçimleri vardır. adalet partililer, hacı teyze'nin oy potansiyelinden yararlanmak için o'na adalet partisi'nin bütün iyi yönlerini anlatıp, en sonunda da, melih aşık'ın dediği gibi adalet partisi'nin (ap) allah'ın partisi olduğunu söyleyip ondan 'oy' sözü alırlar ve ayrılırlar...

bunu duyan cumhuriyet halk partililer hemen harekete geçerler. hacı teyzenin oy deposundan faydalanmak için o'nu ziyarete giderler...

sohbet ilerler. halk partililer hacı teyze'den oy talep ederler. hacı teyze onlara, 'olmaz uşağum, allah'ın partisi varken başka partiye rey verilmez' der. bunun üzerine heyetteki uyanık bir chp'li başlar bülbül gibi şakımaya:

'hacı teyze; senin dediğin partiden sonra çok daha feyizli, çok daha dindar, çok daha allah'a yakın bir parti kuruldu. onun için sen allah'ın partisi'ni (ap) bırak da bizim partiye oy ver.!... şu gördüğün 6 ok var ya, işte o oklar, imanın 6 şartını gösteriyor... sen gel, bize dön.!' hacı teyze merakla sorar:

'hangi partidir o?' uyanık chp'li cevap verir:

' chp... yani cenab-ı hakk'ın partisi!' ancak, ilk kararından döndüremezler hacı teyze'yi... şöyle der hacı teyze:

'ben, bu seferlik onlara söz verdim... bir dahaki sefere geç kalmayın!'

hasan karakaya , akit , 7 mart 2000

türkiye örneğinde kuruluşundan şu zamana kadar hiç değişmeden uygulanmış bir olgudur.

yapılmaması gereken ama sağcısı, solcusu, milliyetçisi, dincisi hepsi tarafından yapılan propoganda yöntemi.
her fırsatta türban, imam hatipler konusunu gündeme taşımak ve mağduru oynamak en çok bilinen yöntemler arasındadır. bunun dışında mitinglerde allah'ın adını bilerek en az beş kere ağza almak şarttır. camiye gidilecekken, dini bayramlarda yardımlar yapılacakken, fakirlerle oruç açılacakken basına mutlaka haber verilir. iftar çadırları parti amblemleriyle donatılır.
bunlar gibi sayılabilecek birçok yöntem vasıtasıyla malesef din siyasete alet edilmektedir ve siyaset temiz, saf, manevi duygulara hitap eden, kutsal dini kirletmektedir.

siyaset birşeyleri kendine alet ederek var olur.elbetteki insanların beklentilerini karşılamak zorunda olan siyesetçiler karşılarındaki onlarca seçenekten bir veya bir kaçını seçerler.bunların içinde din de vardır ve bu gayet normaldir.dinlerin ne özelliği vardır ki bu çarkın dışında kalsınlar.insanlar din orjinli propagandaların peşinden gitmeye çok yatkındırlar ve birileri de bu durumdan fayda sağlayacaklardır.bence sorulması gereken soru şudur:nasıl oluyor da insanlar havada kalma ihtimali olan inançlarına ülkelerinin geleceğini endeksleyebiliyorlar ve böyle bir propaganda aracını bu kadar etkin kılıyorlar?

din siyasete gerçekten alet edilebiliyor olsaydı, bu gerçekten birşeyleri sağlasaydı ve diyanet işleri parti kurabilseydi, sanırım tek başına iktidar olurdu. haydi diyaneti geçelim, hepsi devlet memuru; pek sevgili profesör doktor haydar baş'a (bu profesörlük de ehliyetten kolay alınır olmuş sanırım) gelelim. tüm siyasi söylemi, milliyet ve din üzerine. tek başına iktidar olurdu eğer dinin siyasete alet edilmesi işe yarasaydı. kendisi alenen ve en üstü seviyede milliyetçilik ve din propagandası yapıyor. görüldüğü gibi yalnızca dindar olmak ve bunun reklamını yapmak, siyaseten iktidar getirmiyor. cehennemi garantiler belki ama iktidarı asla! siyasi beceri başka birşey! bugün dini propaganda yapıyor denen iktidarın başarısı dindar olmasında değil; samimi ve çalışkan olmasındadır. recep tayyip erdoğan ve ekibi bugün chp'nin başına gelse ve en az deniz baykal kadar laik olsa, chp de iktidarda olurdu. deniz baykal'ın ve chp'nin iktidar olamaması, halktan uzak ve soğuk olmalarından kaynaklanıyor. akp'nin başarısı da halkın nabzını (her zaman değil çoğunlukla) yakalayabiliyor olmalarından ve samimi olmalarındandır. akp'nin jargonu ile halkın jargonu aynı. icraatlar tarafına gelmiyorum bile. chp, kendisini doğal olarak bu ülkenin sahibi gördüğünden son derece kibirli; türk halkına, çirkef ev sahiplerinin kiracılarına davrandığı gibi davranan bir parti olduğundan başarısızlığa mahkumdur. bürokrat ailelerden gelen bürokratlarla, onlardan geçinen küçük burjuvanın partisidir. akp'nin dini siyasete alet ettiği iddiası, chp'nin başarısız ve modası geçmiş muhalefet anlayışının bir göstergesidir. bugün baskı altında olan dindarlar mı yoksa laik kesim mi? gerçi insanları dindar ya da laik diye adlandırmak istemiyorum. böyle bir ayrım yapmak istemiyorum. fakat chp'nin muhalefet anlayışı, insanları laik ve dindar (ya da dinci) olarak ayırmaktan ibaret.

kimilerinin bu yolla iktidar hırslarını tatmin edeceğini sandığı, kimilerinin ise yerli yersiz paranoya haline getirdiği, yurdum insanının önüne daima konacağını sandığım aptalca bir olaydır. bu ülkede bir insana sırf iyi müslüman diye yüzbinlerce oy çıktığı müddetçe daima var olacak bir olgudur demek lazım gelir.

dünya üzerinde varolan her türlü varlığı ve kavramı kendi kişisel çıkarları uğruna kullandı insanoğlu ve bunu yaparken hiç de hasisçe davranmadı. ancak bunu yapanlardan hiçbiri dünyevi olmayan, kişilerin iç dünyasıyla ilgili olan "din" kavramını kendi kişisel çıkarları uğruna kullanan yaratıklar kadar iğrenç değildi. türkiye'de de, kötülüklerden tamamen arınmış olması, insanların para ve mevki uğruna kendi kişisel çıkarlarına alet etmemesi, içinde her türlü rezilliğin ve pisliğin döndüğü "siyaset"e bulaştırmaması gereken yegane kavram olan dini, islamiyet'i, müslümanlığı kendi çıkarlarına alet eden yaratıklar oldu, oluyor ve ne yazık ki olmaya devam edecek.

dini oya tahvil etme girişimi, diğer hiçbir kavramın oya tahvil edilmesi girişimine benzemez, herhangi bir şekilde, siyasete ya da birilerinin kişisel çıkarlarına alet edildi diye insanların zihninde varlığı kirlenen, sakatlanan bir kavram ya da nesneden insanların soğumasıyla, birilerinin çıkarları uğruna kullandığı bir kavram haline dönüştürülen dinden insanların soğumaya başlaması arasında çok büyük fark vardır. dini kendi çıkarlarına alet eden kişi, işbu yüzden -büyük ihtimalle kendi inancının yargılarına göre- din kavramından soğumaya başlayan insanların vebalini ödeyemeyecektir.

şu anki durumumuzdan bir önceki aşamaydı. artık geçerliliğini yitirmiştir. yeni ve daha ciddi tehlikeler bizi beklemektedir.

(bkz: akp)

neredeyse "siyasetin siyasete alet edilmesi" kadar totolojik bir ifade.

niccolo machiavelli'yi örnek alanların uyguladıkları "zafere giden her yol mübahtır" felsefesidir. epey pragmatistlerdir ve dinini siyasete alen edenlerce de tepki görmezler netekim din holiganları -dinci demek istemiyorum şimdi- isterler ki din hayatın her alanında olsun. otu boku dini açıdan kıyaslar öyle yaparlar. ayrıca kendileri de misyoner oldukları halde gidip başka misyonerlerin kellesini keserler ve millet 3 maymunu oynar. görmez, duymaz, işitmez bir de bilmeyenleri var ama o ses çıkarmayan toplum olan biteni bildiği için 4. maymun rolünü pek beceremez.

yine de laiklik diye bir şey olduğu unutulmasın. netice de ne demiş büyük insan itirazım var sayın yönetici;

türbanlılara verirseniz kara çarşaflılar da ister

(bkz: işin bokunu çıkarmak)

aslında senaryosunu statükonun yazdığı bir oyundur.

1932' den 1950'ye kadar ezanın türkçe okunması zorunluydu. bu zorunluluğa uymayanların "şiddetli" bir şekilde cezalandırılacağı bildiriliyordu. bin yıldır arapça okunan ezanın türkçeleştirilmesi halk tarafından destek görmemişti. chp'nin ezanı sözümona millileştirmek adına yaptığı bu ve benzeri çıkışları demokrat partinin ekmeğine yağ sürmüş, menderes halka ezanını geri vererek iktidar olmuştu.

başörtüsü yasağı, kamusal alan tartışmaları, ülke gündeminin en gereksiz maddeleriydi. işsizlik, gelir dağılımındaki adaletsizlikler, kilitlenmiş adalet sistemi ve eğitim sistemimizle ilgili sorunlar gibi çok daha önemli gündem maddeleri varken, statükonun bu konudaki inadı ve laikliği buralara indirgemesi bu sefer de akp'ye yaradı. namaz kılmayan adamlar namaz kılanlara namazı nasıl kılmaları gerektiğini öğretmeye kalktıkları müddetçe ve bir metrekarelik bir bez parçası üzerinde koparılan fırtınalar olduğu sürece bu din siyasete alet edilmekten kurtulamayacaktır.

(bkz: çakı taşımak)

"görürsünüz ki, milleti mahveden, esir eden, harap eden fenalıklar hep din örtüsü altındaki küfür ve kötülüklerden gelmiştir. din ve mezhep hiçbir zaman politika aleti olarak kullanılamaz."
m. kemal atatürk.

"aldatanlar sizi allah ile aldatmasın" demek istiyorum sadece.
(bkz: akp)

(bkz: uğur mumcu nun köy enstitüleri konuşması)

dinin hayata alet edilmesinden bu yana var olan bir durumdur. gerek avrupa da gerekse diğer bütün kıtalarda ve yiribirinci yüzyılda din bana kalırsa her şeye alet edilmiştir. evlenmeye, günlük hayata, ölmeye vs vs..

türkiye siyasetinin olmazsa olmazı. adnan,turgu ve süleyman beylerde sık raslanan durum. şimdi ise tayyip bey yapıyor bunu. çok yarar sağlıyorlar kendilerine ve partilerine. özellikle proleteryayı kandırmanın yollarından biri.sol partilerin başarısız olmalarında din ve siyasete adice alet edilmesi(bırakalım o kutsal yerinde kalsın) büyük bir öneme sahiptir.

herhangi bir inancın siyasete alet edilmesi kadar kötü olan durum. lakin ülkemizde ne yazık ki pek popüler olan bu davranış biçimi incelenmeyle, araştırmayla çözülecek gibi değildir. yıllarca ideolojilerin sakalla, bıyıkla ve giyinilen şeylerle simgeleştirildiği ülkemizde bunun siyasete alet olması kaçınılmazdır.

(bkz: akp)
(bkz: saadet partisi)
(bkz: chp nin kuran kursu açılımı)
(bkz: çarşaf açılımı)